Al meer dan veertig jaar beheersen angst en conflicten het leven in Colombia. Honderdduizenden Colombianen in afgelegen gebieden en in sloppenwijken zitten gevangen in een vicieuze cirkel van geweld en een leven zonder een thuis te hebben. Het gevolg: zij hebben geen toegang tot medische zorg, gaan gebukt onder blijvende trauma’s en leven een bestaan van angst en onzekerheid. De fotografen Jesús Abad Colorado, Dana Lixenberg en Stephan Vanfleteren fotografeerden ieder een stadium van deze cyclus van geweld en angst in Colombia. Fotoreportages zijn van 2005/2006.
‘Het geweld begon en we hadden geen keus: we moesten alles achterlaten en naar de stad gaan. We wisten toen nog niet dat onze vlucht een reis zonder einde zou worden, zonder eindbestemming. We trekken steeds verder zonder ooit verder te komen, onze reis bleek een doortocht: van de wereld van het geweld thuis - naar de ellende van de sloppenwijken - terug naar de slapeloze nachten in wat vroeger ons thuis was. Je blijft altijd ‘ontheemd; het is een stigma, een manier van leven.’ Boer, vader van 4 kinderen
‘Ze kijken naar ons alsof we het schuim der aarde zijn. Ontheemd zijn is een brandmerk: een stempel waar je nooit meer af komt… Ze kijken naar ons alsof we slechte mensen zijn. Alsof ze zeggen: “Wie weet bij welke (gewapende) groepen ze horen.” En het omgekeerde is juist het geval: we moeten blijven vluchten om niet met die groepen geassocieerd te worden.’ Moeder in sloppenwijk
‘We zijn hier nu een jaar en het gaat nog altijd niet goed met ons. Als de honden ’s nachts blaffen, staat mijn man op en gaat hij buiten op de patio zitten om te zien of er iemand aankomt. We slapen meer nachten niet dan wel. Hoe kun je de dingen die je hebt gezien, alle mensen die zijn gedood, vergeten? Ik kan alleen de slaap vatten als ik naar een andere plek ga. Hier leven is een nachtmerrie. De mensen zeggen dat zij (de gewapende groepen) terug zullen komen.’ Vrouw, na haar terugkeer
Stuur deze pagina door aan een bekende.