Met bijna 100.000 mensen waarschijnlijk het grootste vluchtelingenkamp ter wereld. Veel mensen zitten hier al drie jaar en het gonst van bedrijvigheid: vrouwen die water halen, mannen aan het werk op de markt, kinderen die spelen. Het kamp lijkt - onnatuurlijk veel - op een stad. Een stad die overstroomt als het regent, een plaats waar de inwoners volkomen afhankelijk zijn van hulporganisaties en waar nachtelijke schoten hen herinneren aan het eeuwig aanwezige gevaar buiten het kamp en het geweld dat hen daar heeft gebracht.
Fotoreportage is van mei 2007.
Vrouwen hebben drinkwater gehaald en lopen terug naar het kamp.
Kinderen op de koranschool in Kamp Kalma.
Artsen zonder Grenzen houdt een voorlichtingsbijeenkomst onder een baobab-boom om informatie te geven over hygiëne en preventie van ziekten.
Een ondervoede baby krijgt via een neussonde moedermelk toegediend.
De wachtkamer van de kliniek van Artsen zonder Grenzen in Kamp Kalma.
Een familie brengt hun zieke moeder naar de kliniek van Artsen zonder Grenzen.
Vrouwen helpen elkaar met het bouwen van onderkomens van takken, grasmatten en plastic zeil.
Artsen zonder Grenzen deelt plastic zeil, dekens en jerrycans uit aan pas gearriveerde vluchtelingen.
Overbevolking, hitte en sterke,warme wind leiden ertoe dat brand zich snel verspreidt en de schamele hutjes geheel verslindt. Hetzelfde lot als de vluchtelingen in hun dorpen is overkomen.
De pas aangekomen vluchtelingen leven in erbarmelijke omstandigheden.
In het gebied rondom het Kalma kamp zijn bijna alle bomen verdwenen. Mensen hebben het hout nodig om te koken en onderkomens te bouwen.
Een Sudanese medewerker van Artsen zonder Grenzen, werkzaam in Kamp Kalma, een van de grootste vluchtelingenkampen van de wereld.
Stuur deze pagina door aan een bekende.