Sinds het begin van de voedselcrisis van 2011 stromen de vluchtelingenkampen in de Liben-zone, net over de grens in Ethiopië, vol met mensen. Op zoek naar voedsel en veiligheid komen ze vaak na dagenlang lopen verzwakt en bezittingloos aan. De bestaande 3 kampen raakten overvol, waarop er 2 kampen bij kwamen. Dit kon helaas niet voorkomen dat mensen maanden in een overvol transitkamp moesten zien te overleven tot ze werden overgebracht. Artsen zonder Grenzen werkt in dit transitkamp, in alle 5 kampen en in een gezondheidspost in het plaatsje Dolo Ado.
De fotoreportage is van december 2011
In oktober 2011 begon Artsen zonder Grenzen met de bouw van een ziekenhuis in het vijfde kamp, Buramino, in de Liben-regio. Pas in december zouden de eerste vluchtelingen van het transitkamp bij het plaatsje Dolo Ado naar dit nieuwe kamp worden overgebracht.
In het vierde kamp, Hiloweyn, verblijven ongeveer 25 duizend vluchtelingen. Het kamp ging medio 2011 open. Artsen zonder Grenzen werkt er sinds augustus 2011 en runt een voedingsprogramma, biedt basisgezondheidszorg, psychosociale hulp en medische zorg voor tuberculose.
Een vrouw(45) en haar zieke dochtertje in het ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen. ‘We zijn al eerder hier behandeld, na 4 weken mocht mijn meisje weer weg. Maar een paar weken later werd ze opnieuw ziek. Ik heb niet genoeg voedsel voor mijn kinderen, dus de kleinste krijgt uiteindelijk het minst. Ik heb nog nachtmerries van ons leven daar. Van hoe gewapende mannen ons vee hebben gestolen en mijn man zo hard hebben geslagen dat ik dacht dat hij dood zou gaan. Hier is alleen voedsel het probleem, in Dinsor hadden we en geen voedsel én geen vrede. Een mens kan niet zonder vrede leven. Het is niet goed om elke dag en nacht in angst door te brengen. Het maakt ons ziek.’
Zaynab bracht haar zoontje naar Artsen zonder Grenzen omdat hij erg ziek en dun was geworden. Het jongetje had bij binnenkomst alle symptomen van vergevorderde ondervoeding. Hij was sterk vermagerd en had zwellingen op zijn lichaam. Ook was hij apathisch: er lag een doodse uitdrukking op zijn gezicht. Gelukkig is hij nu aan de beterende hand. ‘Het is echt ongelooflijk hoezeer hij vooruit is gegaan,’ zegt Zaynab. ‘Hij leeft helemaal op, hij is weer druk en als je naar hem lacht, lacht hij terug.’
Artsen zonder Grenzen biedt basisgezondheidszorg, psychosociale zorg, runt een voedingskliniek, een programma voor reproductieve gezondheidszorg en een polikliniek.
Het ontvangstcentrum is het eerste punt waar vluchtelingen uit Somalië worden opgevangen. Artsen zonder Grenzen screent de mensen die binnenkomen en vaccineert ze tegen veel voorkomende ziekten. Hier bereidt een Artsen zonder Grenzen medewerker een mazelenvaccin voor.
In het ontvangstcentrum wordt iedereen gescreend op ondervoeding door middel van een zogenaamd MUAC-bandje is. Als het bandje rood aangeeft (minder dan 11 cm) kan dit duiden op ernstige ondervoeding.
De ronde van het medische team in het Hiloweyn ziekenhuis, een kindje wordt via een neussonde gevoed.
Een medewerker meet de lengte van een kindje. Door de lengte en het gewicht van een kind te meten (weight for height) kan vastgesteld worden hoe ondervoed het is, en als een kind onder behandeling is, of het aangekomen is.
Na het ontvangstcentrum gaan vluchtelingen naar het transitkamp waar ze niet langer dan een week zouden moeten blijven. Maar nu verblijven er rond de 8.000 mensen in dit kamp dat oorspronkelijk enkel voor een paar honderden vluchtelingen bedoeld was.
Het merendeel van de Somalische vluchtelingen verblijft nu al 2 maanden in het transitkamp, onder erbarmelijke omstandigheden. Dit leidt ertoe dat de gezondheid van de mensen snel achteruitgaat.
Deze man bevindt zich nu 2 weken in het transitkamp: ‘In Somalië was ik leraar. Nu ben ik niets. Ik ben hier al 2 weken. Ik ben alleen gekomen. Mijn vrouw is overleden en ik heb mijn kinderen bij mijn zus achtergelaten. Ik wilde niet dat ze hier kwamen, een plek waar we niet eens een plaats hebben om te slapen. Misschien dat ze later kunnen komen, als ik mijn eigen tent heb in het Buramino kamp. Ik kan het niet aan om hier nog veel langer te blijven. Het is hier slecht. Ik slaap buiten, zonder muskietennet, en het is hier overvol.’
Een moeder met haar gezin in hun onderkomen in het Hiloweyn kamp: ‘Mijn man was een chauffeur in Mogadishu. Ik wil graag terug, maar mijn man zegt dat het niet goed is voor onze kinderen vanwege al het geweld. Maar hier is het ook niet goed voor ze.’
Psychosociale zorg in de gezondheidspost in Hiloweyn. Veel vluchtelingen zijn getraumatiseerd door wat hen in Somalië, onderweg naar Ethiopië en in de kampen is overkomen.
Medische consulten in de gezondheidspost in Hiloweyn.
Artsen zonder Grenzen medewerkers keren terug naar hun basis in het kamp.
Stuur deze pagina door aan een bekende.