Ik word om half zes in de ochtend
gewekt door trommels en trompetten. Niet afgeschrikt door de zware
overstromingen is de lokale drumband in boten gestapt. Ergens
anders zou dat ongebruikelijk zijn, maar in het stadje Riosucio
(‘vuile rivier’) is dat een dagelijkse gebeurtenis. Wie niet in een
boot zit, balanceert door de straten op loopplanken boven het
water, die ‘puentes’ genoemd worden. Mijn eigen voeten hebben al
drie weken geen grond gevoeld. Je wilt voor geen prijs in het water
vallen: de hele stad gebruikt het als toilet.
10 meter
Dit is Chocó, het armste departement van
Colombia. Het geweld, de kindersterfte en ook nog eens de regenval
zijn hier het ergste van heel Colombia. Er kan per jaar 10 meter
regen vallen en het is daarmee een van de natste plekken op aarde.
Soms is het zo vochtig dat je nauwelijks een boek kan lezen. De
vuile rivier overstroomt iedere paar jaar en soms blijft het water
maanden staan.
Slecht jaar
Dit is een bijzonder slecht jaar en Artsen
zonder Grenzen biedt hulp aan de meest getroffen gezinnen. Daarvan
is een groot aantal naar Riosucio gevlucht voor de conflicten in
andere delen van Colombia. Velen hebben mannen, vaders en broers
verloren, die gedood werden door paramilitairen of guerrillas. Zij
wonen in de slechtste omstandigheden en hebben het minste geld om
zich voor te bereiden op de overstromingen.
100
Ik ben nu in bijna 100 overstroomde huizen
geweest. De mensen blijven in hun woningen, ondanks dat er soms 2
meter water in staat waar uitwerpselen in drijven. In een van de
huizen leven 5 gezinnen. 23 mensen delen 4 matrassen in de enige
kamer boven het waterpeil. De vliegen zijn een voortdurend
probleem. Sinds het begin van de overstromingen zijn er veel meer
muggen, en dat zal alleen maar erger worden als het water daalt,
maar de gezinnen hebben het geld niet om te vertrekken.
Naar de buren
In het volgende huis vraag ik wat de mensen
gaan doen als het water nog verder stijgt.
Ze vertellen dat ze dan naar de buren gaan.
Als een huis helemaal onder water komt te staan, trekken de mensen
in bij familie of vrienden. Nog meer mensen die beperkte ruimte en
vochtige matrassen moeten delen. Weer ontheemd.
Muskietennetten
We distribueren voedsel, planken, matrassen en
muskietennetten aan de zwaarst getroffen families en we zorgen
ervoor dat er genoeg medicijnen zijn. Onze artsen werken de klok
rond om de lokale gezondheidspost te ondersteunen. De gemeenschap
is blij met onze hulp, want ze zijn het niet gewend dat beloofde
hulp ook echt aankomt. Van al het geld dat in het departement
gepompt wordt, komt bijna niets bij de mensen zelf terecht. Ondanks
de omstandigheden zien weinig mensen hier de situatie als een ramp.
Zelfs een aantal van de meest getroffen mensen haalt z’n schouders
op. Ik weet niet of ze stoïcijns zijn of gewoon murw geslagen. De
vuile rivier blijft stijgen en de band in de boot blijft
spelen.'
Simon Midgeley psycholoog, Colombia