HET VERHAAL VAN M

Bericht van hulpcoördinator Thanassis Spyratos uit Griekenland

Elk jaar komen er tienduizenden asielzoekers en migranten aan in Griekenland, een van de belangrijkste toegangspunten tot Europa. Bij gebrek aan legale manieren moeten velen hun leven aan smokkelaars toevertrouwen. Thanassis Spyratos, hulpcoördinator voor Artsen zonder Grenzen in Evros, Griekenland, schrijft over 'M'.

 

Thanassis SpyratosHet is zondagmiddag. Een man, ik noem hem M, kwam mij zoeken. Hij was zeer van streek. Hij zocht zijn vrouw. Hij was, zo vertelde hij mij, twee jaar geleden naar Griekenland gekomen. Hij werkte hier en stuurde geld naar zijn familie in Kenia. Op een dag was hij betrokken bij een ernstig auto-ongeluk en belandde hij in het ziekenhuis.

 

Zijn vrouw hoorde van het ongeval en maakte zich erg ongerust over hem. Ze was vastbesloten naar Griekenland te komen. Ze kon het land niet legaal binnenkomen dus besloot ze de route via Turkije te nemen. Tijdens haar reis belde ze M regelmatig om hem op de hoogte te houden waar zij was. Op de dag dat zij de grens zou oversteken verdween elk spoor van haar. Hij heeft niets meer van haar vernomen.

 

Via een aantal hulporganisaties in Athene probeerde M zijn vrouw op te sporen; zonder resultaat. Hij gaf mij een lijst met de namen die zij tijdens haar tocht had gebruikt. Ik gaf de lijst aan de leden van het team. De volgende dag kwamen zij echter met lege handen terug. Geen van de namen op de lijst kwam overeen met de namen van de mensen die in de detentiecentra of grenspolitiestations zaten.

 

Vertwijfeld wachtte M het nieuws af. Hij was erg teleurgesteld. Hij kon niet begrijpen wat er mis kon zou gegaan. Keer op keer werd hij gekweld door de gedachte wat er allemaal kon zou gebeurd. Uiteindelijk zei ik tegen hem: ' Het is iets dat wellicht heel erg triest is, maar het is wel iets wat je moet doen.' Nieuwsgierig keek hij mij aan. 'Je moet naar het mortuarium gaan en navraag doen: er is een kans dat ze daar is….' M sprong ontsteld op. 'De grens over gaan kan soms gevaarlijk zijn, alles is mogelijk,' vervolgde ik.

 

De volgende dag ging M naar het hoofdkantoor van de politie. Ze lieten hem foto's zien van dode vrouwen die recent in de rivier waren gevonden. 's Middags kwam hij me opzoeken. Hij stond op het punt in tranen uit te barsten. 'Misschien…' zei hij. 'Een van de foto's lijkt op haar, maar om er zeker van te zijn zou ik mijn zoon in Nairobi moeten vragen een DNA-analyse te laten doen zodat we die met de data in het mortuarium kunnen checken.' 'Hebben ze je verteld hoe ze dood is gegaan?' vroeg ik hem. 'Nee,' zei hij: 'Misschien is ze verdronken.'

 

M zag er totaal verloren uit. Hij bleef maar herhalen: 'Het spijt me zo, het spijt me zo, ik had haar niet moeten laten komen, ze had nooit moeten komen.' Telkens weer.

 

Ik vroeg M of hij met me mee wilde gaan naar de begraafplaats voor migranten, om te zien waar zij begraven waren. Het was een omheind veld op een heuveltop. Je kon de graven zien, met kleine hoopjes grond bovenop het graf, volgens moslim tradities. Het was het enige dat aangaf dat er iemand begraven lag, er ontbraken zelfs bordjes met een nummer erop. M verkeerde in een staat van wanhoop. 'Als ze hier ergens ligt, hoe weet ik dan waar ik haar moet vinden?' vroeg hij zich hardop af. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven.

 

Ik stelde hem voor naar de moslim priester van het nabijgelegen dorp te gaan. Hij was verantwoordelijk voor het begraven van de migranten. Hij vertelde ons hoe hij die, met gepast respect, verrichtte. 'Als je voor mij de gegevens hebt die er in het mortuarium aan de lijkzak zijn gehecht, kan ik je precies vertellen waar zij ligt. Ik hou mijn eigen registratie bij, weet je,' vertelde hij ons. De mogelijkheid tot identificatie van een overleden migrant hing daarmee af van de goedgezindheid en het geheugen van een oude man en zijn handgeschreven aantekeningen.

 

We keerden terug naar Soufli. Op de weg terug bleef M maar zeggen hoe het hem speet wat er met zijn vrouw was gebeurd. Bij de bushalte nam ik afscheid van hem.

 

Thanassis Spyratos,

hulpcoördinator Artsen zonder Grenzen in Evros, Griekenland

 

Artsen zonder Grenzen biedt sinds 1996 medische en psychosociale hulp aan migranten en asielzoekers in Griekenland. Op 16 juni publiceerde Artsen zonder Grenzen een rapport over de situatie en de stand van zaken omtrent migranten in Griekenland.