Naam Alexa ter Horst
Leeftijd 31 jaar Functie
arts, teamleider Projecten Pakistan,
Tsjaad Studie Geneeskunde met
tropenopleiding, 1 jaar chirurgie,
1 jaar gynaecologie
Alexa is net terug uit het oosten van Tsjaad, waar Tsjadische
rebellen en strijders uit Darfur actief zijn. In het uitgestrekte
en bijna verlaten oosten van het land is nauwelijks medische zorg.
De kinderen krijgen dan ook niet de gebruikelijke inentingen. Alexa
en haar team zorgden in de afgelopen maanden met nog 6 andere teams
voor de vaccinatie van ongeveer 90.000 kinderen tegen mazelen en
polio.
Geïsoleerde dorpjes
‘Onderweg naar onze basis in de stad Goz Beida
zag ik vanuit het vliegtuig al de leegte van de regio. De mensen
wonen in hele primitieve omstandigheden in geïsoleerde dorpjes van
20 tot 150 gezinnen. Het gebied wordt geteisterd door Tsjadische en
Darfurese rebellen, maar er zijn ook allerlei traditionele
conflicten aan de gang. De mannen en jongens zie je bijna niet, die
houden zich schuil.’
Weinig transport
‘De gezondheidszorg in het gebied bestaat uit
traditionele genezers en uit een aantal voormalige klinieken van
Artsen zonder Grenzen, die zijn overgenomen door de overheid. Die
zijn vaak alleen ’s ochtends open en voor de meeste mensen liggen
ze te ver weg om ze te kunnen bereiken. Er is te weinig transport,
en bovendien is dat duur. De mensen weten weinig over medische
zorg, ook niet dat je je kinderen moet laten inenten.’
Lokale trucks
‘We waren in totaal met 7 teams, ieder met een
eigen vrachtwagen. Dan was er nog een vrachtwagen voor ons allemaal
met 2.000 liter water. Normaal werken we bij Artsen zonder Grenzen
met onze eigen terreinwagens, die heel betrouwbaar zijn. Nu moesten
we wel met lokale trucks werken, omdat de kans op overvallen op
onze eigen auto’s te groot was. Doordat die trucks van lokale
eigenaars waren, liepen we minder risico. Het nadeel was wel dat ze
regelmatig vastliepen of oververhit raakten. Aan de andere kant: op
de gekste plekken konden de truckeigenaars reserveonderdelen voor
hun wagens vinden…’
‘Van de onveiligheid hebben we gelukkig
nauwelijks iets gemerkt. Tweemaal waren er struikrovers in het
dorpje waar we vaccineerden, maar die lieten ons met rust. Als we
onderweg waren, moesten we ons ieder half uur via de radio aan de
centrale basis melden en als we aan het vaccineren waren iedere
twee uur.’
Om 7.00 op pad
‘Met ons hele konvooi verhuisden we om de 2 of
3 dagen naar een grotere plaats, vaak met een schooltje, waar we
dan in konden slapen. Dan gingen we iedere dag om 7.00 op pad naar
een dorpje, waar, als het goed was, de mensen van 2 tot 4 andere
dorpjes zich hadden verzameld. We hadden ervoor gezorgd dat de
mensen wisten dat we zouden komen, maar vaak was er dan op de dag
zelf een bruiloft of een andere reden waardoor de bevolking dan
toch niet op kwam dagen. Dan stuurden we snel een mannetje te paard
op pad om de mensen toch nog naar ons toe te laten komen.’
Kliniek
‘Daarna stelden we onze kliniek op, die
bestond uit een schaduwdoek en een aantal tafeltjes: voor
registratie, vaccinatie tegen mazelen, vitamine A druppels,
vaccinatie tegen polio en een test op ondervoeding met een
MUAC-bandje. Tot slot doopten we dan nog de vinger van het kind
in inkt, zodat we het niet nog een keer zouden vaccineren. Zo’n
actie duurde meestal een uurtje en per plek zagen we dan zo’n 50
tot 500 kinderen. Per dag bezochten we zo 1 tot 4 plekken.‘
Bijgeloof
‘Ik was de enige blanke in mijn team en dat
was soms best lastig, want ik spreek maar weinig Frans en geen
Arabisch. Ik mocht ook niet zelf prikken, want dan zouden de mensen
het geven van injecties teveel gaan associëren met blanken. Vanuit
het oogpunt van bijgeloof zou dat slechte gevolgen kunnen
hebben’.
Gelukskip
‘Het meest indrukwekkende vond ik de enorme
verlatenheid van het gebied. Vaak stonden we gewoon ergens bij een
boom in de woestijn mensen te vaccineren. De reactie van de
bevolking was altijd hartverwarmend. Altijd wilden er wel mensen
helpen, en op een gegeven ogenblik kregen we zelfs een kip cadeau.
Ze werd onze gelukskip, maar het slotfeest aan het eind van de
vaccinatie heeft ze toch niet overleefd…’
Mei 2009
Meer Alexa
Hiervoor: Arts in het team
van Artsen zonder Grenzen in Chaman, Pakistan
Waarom Artsen zonder Grenzen:
We werken tussen de mensen om wie het gaat en hebben met weinig
middelen een groot effect.
Lees de weblog van
Alexa