Naam Bianca Jacobs Leeftijd 41
jaar Functie Financieel coördinator
Projecten Colombia (sinds 2006)
Studie huishoud- en consumentenwetenschappen
Waar bestaat
jouw werk uit?
Ik ben verantwoordelijk voor het opstellen van
het jaarbudget, de controle van de uitgaven, alle
financieel-administratieve procedures en geef leiding aan twee
assistenten. Het budget maken we aan de hand van ons strategisch
plan. Je bekijkt zaken als hoeveel dokters, verpleegkundigen etc.
hebben we nodig, hoeveel hulpposten gaan we doen en hoeveel
medicijnen moeten we daarvoor hebben? Twee keer per jaar evalueren
en stellen we het budget bij. Daarnaast controleer ik alle
uitgaven: van de kosten van batterijen voor onze medische
apparatuur tot het kopen van een boot voor het vervoeren van onze
mobiele teams.
Wat moet je in huis hebben voor jouw
functie?
Ervaring in financiële administratie en
management, boekhouding, op details gericht zijn en overzicht
kunnen houden. Je moet bereid zijn te wonen en werken in een
instabiel gebied, wat ook betekent dat je tegen beperkingen in je
bewegingsvrijheid moet kunnen. En je moet goed samen kunnen werken.
Qua talen: Engels en voor Colombia ook Spaans.
Wat heeft je het meest aangegrepen?
De verhalen die ik van onze psychologen hoor.
Over kinderen die gedwongen worden bij illegale groeperingen aan te
sluiten, verkrachtingen, kinderen die vermist zijn, familieleden
die vermoord zijn. Dit land is nog ver van vrede verwijderd. Een
jonge vrouw, ze was zwanger van haar man die een maand geleden
vermoord was. Na haar consult praatte ik samen met haar en wat
andere vrouwen over het leven in het gebied waar zij woonde. Ze
straalde een enorme kracht uit. Bijzonder.
Wie of wat zul je nooit meer
vergeten?
We deden een medische brigade, een mobiele
hulppost waarbij we een paar dagen op dezelfde plek blijven. Om
twee uur ’s nachts kwamen er een man en een vrouw aan met twee
jonge kinderen op de rug. Ze hadden vier uur gelopen. De twee,
neefje en nichtje, waren aan het spelen in de boot van de vader van
het meisje toen de benzine omviel en in brand vloog. Beiden waren
ernstig verbrand. De dokter heeft hen zo goed als kon verzorgd met
wat we bij ons hadden. De volgende ochtend bracht ik hen, samen met
een verpleegkundige, per boot naar het dichtstbijzijnde plaatsje,
La Gabarra. De reis duurde zes uur. Het meisje huilde, haar neefje
kreunde van de pijn, de vader zat in de punt van de boot en keek
stijf voor zich uit. Bij aankomst wachtte een ambulance ons op, die
bracht hen naar een brandwondencentrum, nog eens vijf uur onderweg.
Vijf maanden later hoorde ik het goede nieuws: de twee waren
vrijwel helemaal hersteld. Ik was helemaal blij.
Wat zou je wensen?
Dat alle mensen in Colombia toegang tot goede
gezondheidszorg krijgen.
December 2010
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Ik heb jarenlang als reisleider voor een
Nederlandse reisorganisatie gewerkt in Zuid-Amerika. De commerciële
insteek en de houding van sommige toeristen begon me tegen te staan
en ik besloot dat ik graag bij een humanitaire organisatie wilde
werken. Ik ben in 2003 op het kantoor in Amsterdam begonnen, eerst
als assistent van de communicatie-afdeling, daarna werkte ik op de
personeelsafdeling waar ik ondersteuning aan veldmedewerkers gaf.
In april 2006 vertrok ik naar Colombia. Ik heb drie missies gedaan
als logistiek/administratief medewerker, nu ben ik financieel
coördinator en binnenkort ga ik er als projectcoördinator aan de
slag. Onze onafhankelijkheid is een belangrijk principe: het geeft
ons de mogelijkheid zelf te onderzoeken waar de noden het grootst
zijn en te beslissen waar we willen werken.
Wat is het eerste wat je gaat doen als je weer thuis bent?
Ik probeer minstens één keer per jaar terug
naar Nederland te gaan. Meestal ga ik naar mijn zus en haar familie
in Wageningen. ’s Avonds drinken we dan op de bank een wijntje,
vergezeld van wat borrelnootjes. Mijn neefjes en nichtjes zorgen
ervoor dat ik, voordat ik weer naar Colombia terugga, minimaal één
frikandel speciaal heb gegeten.