Naam Fozia Bangash Leeftijd 25
jaar Functie Vertaler en psychosociaal medewerker
Projecten Pakistan Studie
Sociologie, Engels (9 maanden)
'Ik kom zelf uit een fijn gezin met zeven zussen en
drie broers. Ze zijn allemaal getrouwd en hebben kinderen, behalve
ik en mijn zus Zakia. Wij werken beide voor Artsen zonder Grenzen
in Kuchlak. Mijn zus is apotheker-assistent en ik ben vertaler en
psychosociaal medewerker. Kuchlak ligt in de provincie
Belutsjistan, in het oosten van Pakistan, bij de grens met
Afghanistan.
Moeder-en-kindzorg
De meeste mensen in dit dorre, bergachtige
gebied zijn straatarm. De meesten hebben geen geld voor medicijnen,
vervoer of de privé-klinieken. Soms is de kwaliteit van die
privé-klinieken bedroevend. Het ziekenhuis waar ik werk is gericht
op moeder-en-kindzorg. Elke ochtend stroomt de wachtkamer vol met
zwangere vrouwen en baby's. Omdat Artsen zonder Grenzen een
vrouwelijke dokter heeft, durven de vrouwen naar ons toe te komen.
Terwijl de vrouwen bij de dokter zijn, krijgen de meegekomen mannen
les in hygiëne en borstvoeding. Heel belangrijk in deze
maatschappij waar de man (bijna) alles bepaalt.
Vertrouwen
Ik help de internationale medewerkers van
Artsen zonder Grenzen in hun contact met de patiënten. De patiënten
vertrouwen mij, ik spreek drie van de lokale talen en zo kan ik
voor hen beiden tolken. We doen er alles aan om de zwangerschap en
bevalling zo goed mogelijk te laten verlopen: controles voor en na,
hulp bij de bevalling zelf, baby's inenten. Gezinnen van tien
kinderen zijn normaal hier, máár: hoe meer kinderen, hoe groter het
risico voor de vrouw. Onze zorg is heel belangrijk voor zowel vrouw
als kind. Daarom gaan we ook op huisbezoek, om te kijken wat de
thuissituatie is en hoe het met het kindje gaat.
Zwakke positie
Naast vertaler werk ik als psychosociaal
medewerker. Veel vrouwen hebben grote psychische problemen door hun
zwakke positie als vrouw hier. Soms zijn de verhalen echt
verschrikkelijk. Zoals een vrouw die zwaar mishandeld werd door
haar schoonfamilie, waar ze bij woonde. Intrekken bij je
schoonfamilie is heel normaal hier. Eerst onderging ze lijdzaam
alle kwellingen, maar uiteindelijk kon ze het niet meer aan en kwam
ze naar ons. Ze vertelde me dat ze niet meer wilde eten, niet meer
voor haar kinderen kon zorgen en dat zelfs goed nieuws haar niet
meer blij kon maken. Ze kon alleen nog maar huilen en wilde liefst
dat haar leven voorbij was.
Een lach
Ik heb veel en vaak met haar gepraat en
uiteindelijk ook met haar man gesproken. Ik vond het bijzonder dat
hij bereid was te komen en dat hij naar mij - een vrouw! - wilde
luisteren. Hij erkende dat zijn vrouw heel slecht was behandeld en
zei dat hij voor een eigen huis ging zorgen. Ik kan al haar leed
niet wegnemen, maar na de behandelingen was zij weer in staat haar
leven weer op te pakken. Het moment dat ik een lach op haar gezicht
zag, was alles voor mij.'
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Ik weet nog goed dat ik op televisie de
beelden van de Afghaanse vluchtelingen zag die naar Pakistan kwamen
na de inval van Amerika. De tranen sprongen mij in de ogen en ik
besloot dat ik iets wilde doen om deze mensen te helpen.