Naam Inga Lehmann Leeftijd 32
jaar Functie Technisch logistiek medewerker
Projecten Ethiopië, volgende wordt Myanmar (Birma)
Studie Maritieme techniek, TU Delft
Waar bestaat
jouw werk uit?
Als technisch logisticus ben je in feite het
manusje van alles met een zee aan mogelijkheden en minstens net
zoveel beperkingen als het aankomt op beschikbare grondstoffen,
onderdelen en aanwezig vakmanschap. De werkzaamheden zijn enorm
uiteenlopend. Zo moeten de auto's bijna dagelijks de weg op om
mobiele hulpposten uit te voeren, moet er in het ziekenhuis een
ziekenboeg worden uitgebreid, moet je ineens een generator
repareren, met spoed zorgen voor extra medicijnvoorraden of moet
een
vrachtwagen met allerlei hoogstnoodzakelijke
middelen uitgeladen worden. En natuurlijk barst er ergens een
waterleiding als je net eindelijk die haken op de muur wil hangen.
Zelf sleutelen blijft leuk: de terreinwagen een 'servicebeurt'
geven, een muurtje bouwen voor nieuwe latrines.
Bekijk meer foto's van Inga's werk in
Ethiopië
Over
welke cruciale eigenschappen moet je beschikken?
Goed kunnen delegeren is essentieel maar
controle is minstens net zo belangrijk. Flexibiliteit gecombineerd
met een zekere doelmatigheid. Je moet goed kunnen plannen en om
kunnen gaan met onverwachte veranderingen. Daarnaast heb je in
alles te maken met je Nederlandse manier van denken en doen in een
volledig andere omgeving. Zonder inlevingsvermogen, empathie en
geduld kan dat tot stress leiden en situaties moeilijker maken dan
noodzakelijk is.
Hoe hield je jezelf
gemotiveerd?
Door zoveel mogelijk plezier en voldoening te
halen uit de activiteiten. Persoonlijk vind ik het contact met mijn
lokale collega's zeer speciaal. Er is niets mooiers dan vertrouwen
op te bouwen met iemand die zo anders is dan jij, die jouw wereld
niet kent en jij op jouw beurt de zijne niet. Maar door wederzijds
respect en dankbaarheid voor de samenwerking ontstaan er zoveel
mooie momenten en dingen die ik voor geen goud zou willen missen.
Natuurlijk is er ook wel eens frustratie, vermoeidheid en het
verlangen een moment voor jezelf te hebben. Op een of andere manier
helpt mij dan altijd het besef dat de plek waar ik me bevind toch
wel erg bijzonder is en dat ik dit waarschijnlijk ook nooit meer
zal meemaken.
Hoe waren je leefomstandigheden?
Ik heb in twee projecten in Ethiopië gewerkt.
In het eerste project hadden we ieder een eigen kamer, een mooie
hut als gemeenschappelijke ruimte, een soort van volleybalveldje en
een douche. In het tweede project ging wassen met een emmer met wel
of niet verwarmd water en een maatbeker. De wc is niet meer dan een
gat in de grond. Dat lijkt best Spartaans, maar meer heb je er echt
niet nodig. Vergeleken met de lokale mensen woonden we in luxe. Op
de muur van mijn kamer had ik een wereldkaart en foto's van familie
en vrienden geplakt.
Wat heeft je het meest
aangegrepen?
Er zijn blije, maar ook trieste dingen die mij
hebben aangegrepen. Op een middag werd er hard op de deur van ons
woonverblijf gebonsd. Er was een jongetje in het meertje ernaast
gevallen. Opeens werd onze radiokamer een noodhulpkamer met mijn
collega's vol aan de slag. In een roes keek ik naar het tafereel.
Helaas is het niet gelukt het jongetje weer tot leven te brengen.
Het verdriet van de moeder was hartverscheurend.
Waar ben je trots op?
Dat ik een goede band heb kunnen opbouwen met
de mensen daar, dat al die (technische) uitdagingen gelukt zijn en
dat we nooit zonder stroom of water zaten of met kapotte auto's
ergens gestrand zijn.
Wat zou je zeggen tegen iemand die het
werk ook overweegt?
Doen! Het lijkt misschien wel ver, groot en
spannend, maar je staat er versteld van hoe gemakkelijk je je
aanpast, je de uitdagingen aankunt, hoe je jezelf ziet groeien en
hoeveel je kunt veranderen en verbeteren. Je draagt echt iets
bij.
September 2011
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Je kunt in dit werk zoveel gevoel en
creativiteit kwijt en het is zo intens, dat alles heb ik in een
baan in Nederland nog niet gevonden. Iedereen is veel minder met
zichzelf bezig en zet samen de schouders eronder. Je krijgt als
team zo ongelooflijk veel gedaan wat maakt dat je je er telkens
weer volledig voor gaat.
Wat heb je hiervoor
gedaan?
Gewerkt bij een scheepswerf, als marine- en
installatie-engineer bij een maritieme aannemer voor offshore
olieplatformen en als consultant
Hoe reageerde je omgeving op je keuze
voor dit werk?
Mensen die me goed kennen zeiden gelijk: 'Dat
vind ik nou echt bij je passen.' Mijn familie was in eerste
instantie minder enthousiast, vanwege de mogelijke onveiligheid.
Maar na uitvoerige gesprekken werd hen duidelijk dat dit is wat ik
wil en steunen zij mij volledig in mijn keuze.
Wat is het eerste wat je hebt gedaan
toen je weer thuiskwam?
Even helemaal niets en niemand, op mijn ouders
na. Het moet eerst bezinken dat je weer thuis bent. Daarna het bos
in, wandelen met de hond en een groot ijsje eten. Het zijn de
kleine dingen die je het meest mist. En daarna weer mensen zien en
leuke dingen doen.