Naam Jan Peter Stellema
Leeftijd 40 jaar Functie
Landencoördinator Projecten DR Congo, Afghanistan,
Uganda, Pakistan, Somalië, Tsjaad Studie
Rechten
Artsen zonder Grenzen werkt hier sinds 2003, toen de
crisis in Darfur begon en duizenden vluchtelingen Tsjaad
binnenstroomden. Mensen die doodsangsten hebben uitgestaan, die hun
families en bezittingen zijn kwijtgeraakt, die zijn bestolen en
verkracht. Hun hele leven overhoop gegooid, omdat ze als
minderwaardig worden beschouwd, vanwege huidskleur of etniciteit.
En daardoor in kampen terecht zijn gekomen waar ze volkomen
afhankelijk zijn van humanitaire hulp.
Bestaansminimum
Sinds eind 2006 is het geweld in Tsjaad zelf
ook toegenomen en in een periode van zes maanden sloegen 180.000
mensen op de vlucht. Met medische hulp, schoon drinkwater,
therapeutische voeding voor ondervoede kinderen, uitdelen van
dekens, muskietennetten, zeep, emmers, plastic, zijn wij in staat
een zeker bestaansminimum te garanderen. Maar helaas ook niet meer
dan dat. Het is nodig dat het geweld ophoudt en dat de bevolking
weer in veiligheid kan leven.
Van Congo naar Tsjaad
In 2002 begon ik als financieel coördinator in
de Democratische Republiek Congo, vervolgens werd ik daar
projectcoördinator in Shabunda: een dorpje middenin de jungle.
Daarna heb ik zeven maanden in Kandahar, Afghanistan gewerkt en in
Lira, Noord-Uganda, beide missies wederom als projectcoördinator.
In 2005 werd ik lid van het noodhulpteam, wat inhoudt dat ik onder
meer nieuwe projecten opzette of verkennende missies uitvoerde. In
één jaar: de aardbeving in Pakistaans Kasjmir, Somalië, provincie
Katanga in Congo. Vervolgens werd ik gevraagd voor
interim-operationeel adviseur op het hoofdkantoor.
Eindverantwoordelijk
Nu ben ik landencoördinator in Tsjaad, wat
betekent dat ik de eindverantwoordelijke ben voor onze activiteiten
in het land. We hebben twee gigantische projecten, met 31
internationale medewerkers en meer dan 400 Tsjadische collega's. We
werken op acht verschillende locaties, waarvan sommige zo afgelegen
dat wij de enige organisatie ter plekke zijn. We bieden medische
hulp aan Sudanese vluchtelingen uit Darfur, gevluchte Tsjadiërs en
aan de plaatselijke bevolking.
Zien wat er nodig is
Het mooie van onze organisatie is dat wij daar
reageren waar de nood het hoogst is, en dat betekent dat we
flexibel moeten zijn. Ik vind het boeiend om ervoor te zorgen dat
de teams in het veld alle middelen hebben om hun werk zo goed
mogelijk te doen, en dat zij daarbij voldoende ondersteuning
krijgen. Wat we doen wordt niet ergens op een hoofdkantoor bepaald,
maar door onze mensen in het veld: zij zien wat er nodig is, zij
leven tussen de slachtoffers. Het werken in afgelegen en
gevaarlijke gebieden betekent ook dat ik moet onderhandelen met de
strijdende partijen om ons daar ongestoord te laten werken.
Plezier en verschil
Ik doe niet meer aan carrièreplanning zoals ik
dat vroeger deed. Ik wil doorgaan met plezier in mijn werk. Als dat
stopt, stop ik ook. Mijn werk levert constant uitdagingen op, maar
ook prachtige ervaringen die ik nooit zal vergeten. Ik ben in
uithoeken van de wereld geweest waar ik anders nooit zou zijn
gekomen, ik heb kennis gemaakt met zoveel andere levenswijzen en
gebruiken. Eén ervaring staat er voor altijd in mijn geheugen - en
hart - gegrift. De aardbeving in Kasjmir waar ik zelf middenin zat.
De wanhoop, ellende, saamhorigheid en het verschil dat Artsen
zonder Grenzen daar voor duizenden slachtoffers heeft gemaakt: het
verschil tussen leven en dood, dat weet ik zeker.
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Ik ben trots dat ik deel uitmaak van een
organisatie die sterke idealen heeft én die in staat is deze uit te
voeren: medische hulp geven aan mensen die door conflict of ramp
zijn getroffen. Het is het meest zinvolle werk dat ik ooit heb
gedaan en dat geeft mij de energie die nodig is om dag in, dag uit
- samen met alle mensen uit mijn team, te knokken voor mensen die
dat zelf niet meer kunnen. Sinds ik voor Artsen zonder Grenzen werk
ben ik misschien drie keer opgestaan met de gedachte 'vandaag geen
zin' te hebben.
Wat is het eerste wat je gaat doen als je weer thuis bent?
Slapen, eten, vrienden en familie
opzoeken.