Naam Jan Willem Langendijk
Leeftijd 62 jaar Functie Arts
Projecten Centraal-Afrikaanse Republiek (eerste
missie) Studie Geneeskunde, tropencursus
Wat heb je hiervoor
gedaan?
Ik heb 30 jaar als huisarts in een duopraktijk
gewerkt in Beetgumermolen, een dorpje ten noordwesten van
Leeuwarden. We waren daar apotheekhoudend, en deden verloskunde;
mijn opvolgster is dat nog steeds. Daarnaast was ik actief in het
organiseren van nascholing voor huisartsen en deed mee in
transmurale projecten voor het Leeuwarder ziekenhuis. Ik ben al
bijna 40 jaar gelukkig getrouwd; we hebben twee dochters en een
zoon.
Wat doet Artsen zonder Grenzen
hier?
In de noordoostelijke provincie Vakaga, in
Centraal-Afrikaanse Republiek, barstte eind oktober 2006 een strijd
tussen rebellen en regering los. In de plaatsen Birao en Gordil
runnen we twee klinieken en ondersteunen we gezondheidsposten in de
omgeving. De mensen die deze posten bemannen zijn door ons
opgeleid: ze worden 'secouristes' genoemd, vergelijkbaar met
verpleeghulpen. Mensen die zij niet kunnen behandelen sturen ze
door naar onze klinieken. Elke maand komen ze naar ons toe voor
training en om nieuwe voorraden te halen.
Acute nood voorbij
Ik werk in beide projectlocaties en stuur de
medische activiteiten aan. We hebben, vergeleken met Nederland,
heel weinig hulpmiddelen tot onze beschikking en dat is een
buitengewone uitdaging. Inmiddels is de burgeroorlog in de
provincie over; de acute nood is voorbij. Nu het vredesproces op
gang is gekomen komen er meer hulporganisaties in dit gebied, dus
het is zaak voor ons, als noodhulporganisatie, om onze projecten
over te dragen aan organisaties die zich op ontwikkelingswerk
richten.
Heb je spullen bij je waar je erg aan
bent gehecht?
Emma: mijn mascotte. Het allerhandigste: een
hoofdlampje dat ik met Sinterklaas van mijn kinderen heb gekregen.
Het kwam al van pas tijdens een operatie, een bevalling, het
inbrengen van een katheter en een infuus, maar ook om 's nachts
mijn weg te vinden. In beide klinieken is er geen elektriciteit,
dus het licht bestaat uit olielampjes en wat zaklampen. Dan is het
erg handig je handen vrij te hebben! Mijn trouwe vriend: een
waterflesje, overgehouden aan de Zevenheuvelenloop in Nijmegen.
Onmisbaar: mijn laptop met muziek, teksten, foto's van thuis en
woordenboeken.
Wat zijn voor jou de boeiendste
aspecten?
Met de mensen hier meeleven, en ook nog iets
voor ze kunnen betekenen; niet alleen onze patiënten, maar ook voor
de bevolking in het algemeen. En daarnaast het internationale
aspect: ik werk hier met mensen uit Duitsland, Canada,
Congo-Brazzaville en Democratische Republiek Congo. En daarnaast
natuurlijk met mensen uit het land zelf.
Februari 2009
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen
werk
Toen de kinderen volwassen waren en op eigen
benen stonden, kwam een oud plan ten uitvoer. Ik wilde al heel lang
het leven in de tropen als deel van de maatschappij meemaken. Om
mijzelf bij te scholen heb ik de tropencursus in Amsterdam gevolgd,
en vervolgens een jaar in Zuid-Afrika gewerkt. Artsen zonder
Grenzen geeft noodhulp en de principes en de missie die de
organisatie zich stelt, spreken me zeer aan.
Wat is het eerste wat je gaat doen als
je weer thuis bent?
Ik neem aan dat het begroeten van mijn innig
geliefde al op Schiphol, of op het station gebeurt. Vervolgens,
onderweg naar huis, kijk ik rond in Beetgumermolen. Zijn er huizen
bijgekomen, bomen weggehaald? En dan eindelijk thuis, hoop ik dat
de poezen zo vriendelijk zullen zijn mij te begroeten. Want poezen
willen je nog wel eens negeren als je een poosje bent weggeweest.
En even lekker in ‘mijn’ stoel gaan zitten.
Bekijk de weblog van
Jan-Willem