Naam Len Pulles Leeftijd 35
jaar Functie Verpleegkundige
Projecten Sierra Leone en India
Studie Hbo-v en sociologie
Hiervoor heb ik negen maanden in een ziekenhuis in
Sierra Leone gewerkt. Na een half jaartje rust ben ik in oktober
2006 naar India vertrokken. Mede vanwege die ervaring, ben ik nu
uitgezonden als verpleegkundige gespecialiseerd in hulp bij
ondervoeding. India is een enorm land en er zijn meer dan 12
conflicten gaande in en rond de 28 staten die India telt. In
Chhattisgarh, het district waar ik werk, strijdt de overheid met
een maoïstische beweging. Zoals zo vaak bij conflicten is de
bevolking het slachtoffer en zitten ze tussen twee vuren.
Zonder huis en land
In Chhattisgarh zijn er veel stammen. Die
mensen worden nu uit hun dorpen verdreven. Ze verliezen hun huis,
land, vee en culturele wortels. Teruggaan is levensgevaarlijk. Ze
zijn veroordeeld tot een leven in kampen in erbarmelijke,
onhygiënische omstandigheden wat tot ziekten en ondervoeding lijdt.
De eerste drie maanden heb ik mij vooral gericht op de situatie van
jonge kinderen in het vluchtelingenkamp Dornapal. De afgelopen
weken heb ik een voedingsonderzoek uitgevoerd: een behoorlijke
klus, maar ik heb het wel met erg veel plezier gedaan.
Moeders en kinderen
Zeer waarschijnlijk gaan we een ambulant
voedingscentrum opzetten. Daarnaast gaan we ons ook richten op de
meest kwetsbare groep in het kamp: moeders en kinderen. Ik zal
bijzonder tevreden zijn als het me lukt een goed werkend
voedingscentrum op te zetten en de gezondheidssituatie van de
mensen te verbeteren. Maar niet alleen de mensen in de kampen
hebben hulp nodig, ook in de afgelegen dorpen is weinig tot geen
toegang tot gezondheidszorg. Dat komt mede door het conflict, maar
daarnaast is het gebied ook moeilijk begaanbaar. Daarom gaan we met
mobiele hulpposten naar deze afgelegen dorpen toe.
Geur
Ik vind het fantastisch om dit werk te doen en
voel mij bevoorrecht. Iets wat ik nooit meer zal vergeten, is de
geur van het ziekenhuis in Magburaka in Sierra Leone: een mengeling
van zieke mensen, urine, ontlasting, vieze kleding en stinkende
wonden. De eerste weken moest ik er soms van walgen, maar na
verloop van tijd ging ik eraan wennen. Het leed dat achter deze
geur schuilgaat werd op een of andere manier draaglijk, zodat ik
mijn werk kon doen. Ik weet nog goed hoe ik door de gangen van het
ziekenhuis liep en die geur een onderdeel was geworden van mij en
mijn werk, en het voelde goed.
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Omdat ik werk kan doen dat ik echt wil doen.
Mijn werk hier is zeer veelzijdig en echt nuttig, het geeft mij
iets wat ik niet in een baan in Nederland zou vinden. Daarnaast is
werken voor Artsen zonder Grenzen een avontuur waarin je je grenzen
leert verleggen. Het is niet altijd even makkelijk of spannend,
maar elke dag weet ik altijd weer waarvoor ik het doe.
Het eerste wat ik ga doen als ik weer thuis ben
Een broodje haring eten.