Naam Maaike Schiebaan
Leeftijd 38 jaar Functie
Kinderverpleegkundige Projecten Sri Lanka
Studie Verpleegkunde, kinderverpleegkunde en
spoedeisende verpleegkunde, Community Health (post-hbo-opleiding
Leidse Hogeschool)
Je hebt net een jaar in Sri Lanka gewerkt, waarom is
Artsen zonder Grenzen daar? Het leven van de bevolking in het
noorden wordt al 25 jaar beheerst door een conflict tussen Tamil
Tijgers en de regering. Elke dag raken mensen gewond of komen ze te
overlijden. Het is heel erg belangrijk voor hen om te ervaren dat
de wereld hen niet vergeet. Het feit dat wij er zijn, geeft hen
hoop. Mensen zijn echt blij als ze een van ons aan hun bed of het
bed van hun kind zien staan.
Frontlijn
Bovendien verwachten we dat het conflict zich op korte termijn
uitbreidt of verhevigt. Dan is het goed dat we er al zijn. Het is
namelijk erg moeilijk om een medisch team over de frontlijn naar
het noorden te krijgen, wat in handen is van de rebellen. Op dit
moment zijn wij de enige organisatie in de stad Kilinochchi die
medische zorg biedt.
Hoe zag je werk eruit?
In het bezette noorden was geen enkele
kinderarts aanwezig. Samen met kinderartsen van Artsen zonder
Grenzen uit Australië en Bangladesh verzorgde ik de kinderafdeling,
zowel spoedeisende hulp als intensive care. Ik was specifiek
verantwoordelijk voor de unit voor pasgeboren baby's met
complicaties. Er was daar een enorm personeelstekort zodat ik heel
wat hand-en-spandiensten heb verricht. Daarnaast heb ik tien
maanden lang lesgegeven over kinderverpleegkunde aan 21
verpleegkundige studenten. In de laatste maanden van mijn missie
openden we onze nieuwe kinderafdeling met 50 bedden.
Hoe was het?
Het was heerlijk om persoonlijke aandacht en
goede zorg aan kinderen te geven en uitgebreid de tijd te nemen om
moeders uit te leggen wat er met hun kindje aan de hand was. Ze
waren erg blij met de zorg, aandacht en informatie, iets wat ze
duidelijk niet gewend waren. We raakten heel persoonlijk bij hen
betrokken. Ik heb heel wat tranen gelaten wanneer er een kleintje
overleed. Al met al best een pittig jaar. Maar iedere dag was er
wel weer een nieuwe uitdaging die me de kick gaf om door te gaan en
nieuwe reserves aan te boren. Zo moest ik een plan maken voor het
opzetten van een programma voor hulp bij ondervoeding.
Wat zul je nooit vergeten?
Hoe ik met een bevallende vrouw onder wasbak
zat toen er een bombardement was en zij zich in haar angst helemaal
aan mij vastklampte. 2 uur later liet zij mij vol trots haar
gezonde dochter aan mij zien.
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Ik ben al ruim 20 jaar verpleegkundige,
waarvan 15 jaar kinderverpleegkundige. De laatste 10 jaar werk ik
voornamelijk op de spoedeisende afdeling van het HagaZiekenhuis in
Den Haag. Daarnaast heb ik in Roemenië, Gambia, Togo, Sierra Leone
en Liberia gewerkt. Dat was voor andere organisaties. Ik koos nu
voor Artsen zonder Grenzen omdat het een organisatie is die snel
reageert, in acute situaties een groot verschil maakt en - zo vind
ik - trots mag zijn op haar resultaten. Ik denk dat ik met mijn
ervaring een essentieel verschil heb gemaakt in de patiëntenzorg
daar.
Wat is het eerste wat je gaat doen als
je weer thuis bent?
Eerst ga ik stil op de bank zitten en 'thuis'
op me in laten werken. En dan ga ik het personeelstekort op mijn
'oude' spoedeisende hulpafdeling verlichten (HagaZiekenhuis in Den
Haag waar ik al tien jaar werk), en na de zomer wil ik opnieuw op
missie.