Naam Maria Veraart van Wezel
Leeftijd 45 jaar Functie
Psychosociaal medewerker Projecten Indiaas Kasjmir
Studie hbo-v, sociaal psychiatrische
verpleegkunde, masterstudie sociale wetenschappen, internationale
ontwikkeling
Waarom werkt
Artsen zonder Grenzen in Kasjmir?
Het Kupwara district, waar wij werken, ligt
dicht bij de zogenaamde 'line of control', de grens tussen Indiaans
en Pakistaans Kasjmir. Tien tot twintig jaar terug was het geweld
overal aanwezig. En het gaat nog steeds door. Mensen zijn
verdwenen, gemarteld, gedood. Ze zijn getraumatiseerd, wat zich
hier vooral uit in lichamelijke klachten als hoofdpijn,
hartkloppingen en verlammingsverschijnselen. Artsen zonder Grenzen
werkt er keihard aan om bij het Ministerie van Volksgezondheid voet
aan de grond te krijgen om geestelijke gezondheidzorg in Indiaas
Kasjmir in te voeren. Tijdens onze tweedaagse workshop heeft het
hoofd van de deelstaat Jammu en Kasjmir gespeecht; een positieve
ontwikkeling.
Waar bestaat jouw werk
uit?
Ik leid twee teams van in totaal negen
psychosociale counselors en twee psychosociale gezondheidswerkers
die allen uit de regio komen. De counselors werken in zeven
gezondheidscentra en ziekenhuizen. De gezondheidswerkers sporen
actief mensen op die onze hulp nodig hebben. Verder geven ze
voorlichting en trainingen. Het doel dat ik mijzelf dit jaar
gesteld heb is ervoor te zorgen dat er een goed programma staat om
geestelijke gezondheidszorg binnen de gemeenschap te bieden.
Wat boeit je en wat stoort
je?
Ik vind het boeiend om voor een langere
periode de mogelijkheid te hebben om dichter bij een gemeenschap te
komen en zo meer inzicht en begrip te verkrijgen. Als Nederlander
is het voor mij soms moeilijk te verdragen dat sommige processen zo
traag gaan en dat Artsen zonder Grenzen na negen jaar in Kasjmir
nog met wantrouwen te maken heeft. Elke keer als je weer een stap
hebt gezet komt er iets op de weg dat het proces vertraagt, is het
niet een opstand of een staking, dan worden er negatieve berichten
over ons verspreid. Je doorzettingsvermogen wordt behoorlijk op de
proef gesteld. Maar, als we in een bepaald dorp met succes een
activiteit hebben opgezet, geeft dat mij weer voldoende power om
door te gaan.
Wat zal je altijd
bijblijven?
De patiënten en hun verhalen. Martelingen,
intimidatie, een heel dorp dat gegijzeld werd, discriminatie en
uitsluiting. Een man die agressief werd en in paniek was nadat een
schuldeiser bij hem aan de deur was geweest. Na doorvragen bleek
dat hij in het verleden herhaaldelijk opgepakt en gemarteld is, op
verdenking van banden met militanten. Hij krijgt nu medicatie en
één van onze counselors begeleidt hem en zijn gezin.
Wat heb je altijd bij je vanuit
Nederland?
Tekeningen en foto's van mijn familie, boeken,
laptop, wandelschoenen. Ik merk dat je zonder veel dingen kunt en
dat alles vervangbaar is, behalve de vrijheid en mogelijkheid om
familie en vrienden op te zoeken wanneer ik daar zin in heb.
Juni 2010
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Omdat zij vooral in crisisgebieden werken. Ik
wil daar werken waar onze hulp duidelijk effect heeft op de
ontwikkelingsmogelijkheden van de bevolking. Na een
conflictsituatie veranderen sociale structuren binnen
gemeenschappen: door verlies van familie, maar ook doordat de
onderlinge strijd leidt tot wederzijds wantrouwen. Zij hebben dan
steun nodig met het ontwikkelen van psychosociale zorg, zodat ze
samen weer hun gemeenschap op kunnen bouwen. Daarbij komt dat de
organisatie goed voor haar mensen zorgt die in het veld werken,
vooral op het gebied van veiligheid. Dat is voor mij belangrijk, ik
heb een gezin met 3 kinderen van mijn man, en kan en mag dus niet
alleen rekening houden met mijzelf. Omdat de kinderen nu allemaal
volwassen zijn heb ik nu pas de stap kunnen maken om voor langere
tijd naar het buitenland te gaan, en te kiezen voor hetgeen ik
altijd al heb willen doen.
Hiervoor
Na mijn hbo-v studie heb ik een paar jaar als
verpleegkundige gewerkt, in Nederland en in ontwikkelingsprojecten.
Daarna heb ik een vervolgopleiding voor sociaal psychiatrisch
verpleegkundige gedaan en veertien jaar binnen de ambulante
geestelijke gezondheidszorg gewerkt. In 2007 heb ik mijn
mastertitel gehaald in sociale wetenschappen en deed ik onderzoek
in Sierra Leone en daarna opdrachten in o.m. Kenia, Zuid-Sudan en
Tanzania op het gebied van geestelijke gezondheidszorg.
Wat is het eerste wat je gaat doen als je weer thuis bent?
Een lekker bakje koffie zetten, een bad nemen
en tijd met mijn man doorbrengen. Kijken wat er in de tuin
veranderd is, vader, (schoon)broers, zussen en schoonmoeder
bezoeken. Naar de sauna met een vriendin. Met het gezin uit
eten.