Naam Marja Scholten Leeftijd
50 jaar Functie verpleegkundige
Projecten DR Congo, Burundi, Centraal-Afrikaanse
Republiek, Ethiopië, Tsjaad, Haïti (2e keer)
Studie verpleegkundige opleiding met verloskunde-
en gynaecologieaantekening, fotografie
Wat heb je hiervoor gedaan?
Ik heb 17 jaar in het Radboud ziekenhuis (UMC
St Radboud) gewerkt, waarvan de laatste 8 jaar op verloskamers en
bij de audiovisuele dienst. Eigenlijk wilde ik na mijn opleiding,
in 1984, al naar de tropen gaan, maar in plaats daarvan kwam ik in
Israel terecht waar ik in het Tel Hashomer ziekenhuis in Tel Aviv
werkte. Maar het verdween nooit van mijn wensenlijst. In 2005
besloot ik de tropencursus te doen, dat heb je nodig als je als
verpleegkundige voor Artsen zonder Grenzen wilt werken.
Eerste project
Ik heb me bij Artsen zonder Grenzen gemeld, ik
spreek Frans en daar zitten ze om te springen, dus ik kon min of
meer direct voor ze weg. Mijn eerste project zal ik nooit meer
vergeten: het was in Baraka, een klein plaatsje in Oost-Congo, waar
we in het enige goed functionerende ziekenhuis werkte in de wijde
omgeving. Ik was de Nederlandse verloskamers gewend, maar dat was
daar wel even wat anders. Vrouwen liepen uren om bij de kliniek te
komen, met persweeën en al. Soms kwamen ze nog op tijd aan, maar
helaas kwamen anderen met een gescheurde baarmoeder aan of was hun
baby onderweg overleden. Dat moet ontzettend pijn hebben gedaan,
maar meestal gaven ze geen kik. En de eerste dag dat we gestart
waren met het geven van tetanusprikken tijdens het prenataal
consult kwamen er 88 vrouwen binnen 4 uur - hard doorwerken dus.
Daarna ben ik eigenlijk altijd weggeweest voor Artsen zonder
Grenzen, met telkens een aantal maanden pauze in Nederland.
Vliegende verloskundige
Op mijn missies ben ik zowel verpleegkundige
geweest, als projectcoördinator en ook in Tsjaad de ‘vliegende
verloskundige’. Ik werkte toen in twee projecten tegelijkertijd. De
mazelenvaccinatie-actie die we daar gedaan hebben, zal me altijd
bijblijven, de dankbaarheid die zij toonden. In de dorpen werden we
bij aankomst onthaald als vorsten: we kregen kip, schapen werden
geslacht om onze komst te vieren. En dat terwijl de mensen daar
hard moesten werken om aan eten te komen. We voelden ons vereerd,
maar soms ook bezwaard. In 3 maanden hebben we 94.000 kinderen
ingeënt.
Aardbeving
Ik wilde heel graag naar Haïti uitgezonden
worden omdat Artsen zonder Grenzen daar toen een ziekenhuis had in
Port-au-Prince om vrouwen goede, gratis (spoedeisende)
verloskundige zorg te kunnen bieden. In juli 2009 kwam ik daar aan
om te werken als medisch teamleider. Op 12 januari was ik net onze
‘malle d’urgence’ (onze noodkist met medische spullen) aan het
bijvullen toen de aarde ineens begon te schudden. De dagen erna was
het alle hens aan dek: met man en macht hebben we gewerkt terwijl
versterking vanuit het hoofdkantoor onderweg was.
Prachtig land
Nu ben ik weer terug in Haïti. De noodfase is
nu voorbij en het wordt weer stabieler. Omdat de aardbeving nogal
indruk op me heeft gemaakt leek het mij verstandig even rustig te
beginnen. Ik werk nu in het Port-au-Prince-west, in een project met
een kinderziekenhuis en 2 poliklinieken voor basisgezondheidszorg.
Samen met een arts heb ik de verantwoordelijkheid over het reilen
en zeilen in de poliklinieken. Toen ik vertrok, had ik gevoel dat
mijn werk hier nog niet klaar was. Het is hartverwarmend om de
collega’s van voor en na 12 januari weer terug te zien en dat is
wederzijds. Ik ben van Haïti gaan houden, de mensen, het eten,
vooral de visgerechten, zoals die met lambi, een schelpdier. Het is
een prachtig land, ik ben een beetje Creools aan het leren en ik
voel me hier ook best thuis.
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
Je kunt heel veel doen. Wat je doet maakt
echt verschil. En je hebt veel vrijheid, samen met het team maak je
het project tot wat het is. En het is ontzettend leuk om in al die
verschillende culturen te mogen werken. Het contact met de
bevolking, dat vind ik heel boeiend.
Wat is het eerste wat je gaat doen als je weer thuis bent?
Mijn vrienden en familie opzoeken om gezellig
met ze bij te praten met drankje of etentje.
Een paar dagen nadat dit interview met Marja werd gehouden,
werd het nieuws bekend dat er een cholera-uitbraak is in Haïti. In
haar weblog voor Artsen zonder Grenzen bericht Marja hierover.
Lees de berichten van
Marja