Naam Peter Vonk Leeftijd 53
jaar Functie Technisch logistiek medewerker
Projecten Centraal-Afrikaanse Republiek
Studie Mts werktuigbouw, Verzorgende individuele
gezondheid (VIG)
Wat houdt jouw werk in?
Ik werk in een regionaal ziekenhuis waar veel
mensen van heinde en verre naartoe komen. Het ziekenhuis heeft een
verpleeg-, kraam-, tuberculose-, aids-, operatie- en
eerstehulpafdeling/polikliniek. In totaal hebben we 120 bedden. De
grootste ‘killers’ zijn malaria, tuberculose in combinatie met
aids, slangenbeten, ongelukken en geweld. Mijn werk omvat alles op
technisch gebied: van onderhoud, reparatie, verbetering tot nieuwe
zaken maken. Het gaat dan om hout- en metaalbewerking,
stroomvoorziening, water en sanitaire voorzieningen, bouw en
transport. Om een idee te geven: zaken als reparatie en uitbreiding
van de capaciteit van 5 naar 11 kubieke meter (ofwel 11.000 liter!)
van een watertank, verbetering van de drainage van de plaatselijke
landingsbaan en de bouw van een nieuw magazijn met los- en
laadruimte.
Welke cruciale vaardigheden zijn er nodig voor jouw
functie?
Flexibiliteit: je weet nooit wat je te wachten
staat. Je kunt wel een plan maken, maar er komt altijd wel iets dat
belangrijker is tussendoor: een lekkage, stroomuitval of een
operatielamp die kapotgaat. Geduld: je wilt iets maken of
repareren, maar je moet eerst wachten op de materialen of tot de
juiste sleutels zijn gevonden. Begrip, humor en creativiteit:
materiaal is schaars, dus vaak is het behelpen. En je moet goed
kunnen samenwerken. Het is belangrijk dat je terug kunt vallen op
de anderen. Dit geldt voor zowel de uitgezonden medewerkers als
voor de lokale mensen die voor ons werken. Af en toe ga ik iets met
ze drinken, dan leer je hoe dingen hier gaan, verschillende
verhalen. Ze waarderen de interesse en de tijd die je neemt. Ook
leer ik van onze discussies. Het is fijn om te weten dat mensen
niet alleen iets doen omdat jij dat zegt. Ik leer elke dag nog iets
nieuws!
Hoe woon je?
We hebben een openluchtdouche: een groot vat
dat dagelijks wordt gevuld waar een korte pijp met kraan en
sproeier op is gemonteerd. Ik woon in een hut met stenen muren die
netjes zijn aangesmeerd en met waterverf ‘wit’ zijn gemaakt. Mijn
voorganger was begonnen met bouwen en ik heb het afgemaakt. De
vloer is van cement en het dak bestaat uit metalen platen. Daarin
staat een lage stoel, een tafeltje, een bed en een eenvoudig
schappenrek voor kleding etc. En 2 emmers, één met water voor als
ik mijn tanden wil poetsen bijvoorbeeld, de ander voor afval. Die
laatste moet je niet onderschatten, die bleek erg handig toen ik
over moest geven omdat ik iets verkeerds had gegeten.
Trots op..
Mijn grote trots is dat we een operatietafel
van zo’n 30 jaar oud die weg stond te roesten, weer werkend hebben
weten te maken. We hebben hem helemaal uit elkaar gehaald en van
koeienhuid een nieuw leer voor de cilinder gemaakt zodat de tafel
weer omhoog en omlaag kan. De operatietafel van slechts 2 of 3 jaar
oud ging stuk, pal voordat wij hier een grootschalig chirurgisch
project zouden uitvoeren om vrouwen te helpen die door langdurige
bevallingen een fistel (een onnatuurlijke doorgang tussen blaas en
vagina) hadden opgelopen en daardoor continu urine verloren. Een
chirurg heeft in zo’n 2 maanden 80 vrouwen geopereerd waardoor ze
weer een normaal leven kunnen leiden.
Hoe kwam je erop je bij Artsen zonder Grenzen te melden?
Zes jaar geleden werkte ik voor het laatst in
de tropen als onder andere logistiek medewerker. Bij elkaar – met
tussenpozen - 10 jaar. Mijn vrouw, Marjan Hoeijmakers, ontmoette ik
30 jaar geleden in een leefgroep die als doel had mensen naar de
tropen uit te zenden. Deze woongroep was tevens een particuliere
uitzendorganisatie, waarbinnen mensen zich voorbereidden op werk in
de tropen en daarmee een ‘thuisfront’ hadden. Toen onze beide
kinderen de basisschoolleeftijd hadden hebben wij ons in Nederland
gesetteld. Ik heb een opleiding gedaan om in de verzorging te
kunnen werken. Marjan werkt in de volkgezondheid en
eerstelijnszorg, daarnaast is zij zelfstandige. Ze is actief in het
gebied van proces- en projectmanagement, onderzoek, beleidsvorming
en geeft ook workshops creatief denken. Inmiddels hebben we twee
geweldige zoons: Gydo, 20 jaar oud, en Niels, 17 jaar oud. Beiden
doen nu een mbo-opleiding. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan
kan. Na uitgebreid overleg met het thuisfront - want zonder hun
onvoorwaardelijke steun kan ik dit niet doe en om 9 maanden je
gezin achter te laten is niet niks - heb ik me bij Artsen zonder
Grenzen gemeld.
18 januari 2011
Waarom ik bij Artsen zonder Grenzen werk
In mijn tijd in de tropen kwam ik veelvuldig
mensen van deze organisatie tegen. Daardoor wist ik dat hun idealen
in combinatie met de inzet voor noodhulp goed bij mij past. Voor
mij geldt: ieder mens heeft het recht geholpen te worden, zeker op
het gebied van gezondheidszorg. Als ik daar ook maar een klein
molecuultje van dat organisme kan zijn, geeft me dat enorm veel
voldoening.
Wat is het eerste wat je gaat doen als je weer thuis bent?
Veel rusten en veel bijpraten. Als ik hier ben
mis ik mijn vrouw en kinderen, mijn vrienden en het
verenigingsleven. En zeker ook mijn Nederlandse collega’s. Gelukkig
heb ik een baangarantie geregeld, dus bij terugkomst kan ik weer in
dezelfde regio terecht, hopelijk in hetzelfde team. Ik vind het
heerlijk om voor mensen te zorgen: mensen te helpen die geholpen
dienen te worden zoals je dat zelf ook graag zou willen
ontvangen.
Meer weten over onze
hulpprojecten in de Centraal-Afrikaanse Republiek