AzG waarschuwt EU voor onmenselijke aanpak migratiemanagement

vrijdag 03 februari 2017

Vandaag spreken EU-leiders elkaar in Malta over het afsluiten van de route van Libië naar Italië. Meer samenwerken met Libische autoriteiten zou de sleutel moeten zijn. Mensen zouden terug moeten naar Libië. Niet realistisch en onmenselijk, vindt Arjan Hehenkamp, directeur Artsen zonder Grenzen. Hij is net terug uit Libië waar hij detentiecentra in Tripoli bezocht. ‘De EU geeft een vals beeld van de realiteit: Libië is geen veilige plek en hen tegenhouden door ze in Libië te houden of ernaar terug te sturen is tegen de kernwaarden van menselijke waardigheid en handhaving van de wet die de EU zegt aan te hangen.’

 

In een detentiecentrum in Tripoli, Libië, zitten vele vluchtelingen opeengepakt in kleine ruimtes, veelal zonder toegang tot humanitaire of medische hulp.

 

Omstandigheden in Libië niet menswaardig

Mensen - of het nu om migranten, vluchtelingen of asielzoekers gaat - worden willekeurig vastgehouden, in onmenselijke en onhygiënische omstandigheden. Arjan Hehenkamp: ‘De Europese Unie en haar lidstaten moeten uit hun waan worden wakkergeschud. Libië is gèèn veilige plek – dit kun je absoluut nìet een menselijke aanpak van migratiemanagement noemen. Er is geen handhaving van de wet of enige orde. Afrikanen die uit landen ten zuiden van de Sahara komen worden zonder enige juridische procedure vastgehouden, zonder de mogelijkheid officieel protest tegen een wettelijke grond voor hun detentie aan te tekenen. De mensen die ik sprak hadden geen idee wat hen te gebeuren stond, terwijl ze er al maandenlang vastzaten. Mensen hebben in feite geen contact met de buitenwereld en zijn radeloos omdat ze hun familie niet kunnen laten weten dat ze nog in leven zijn.’

 

Artsen zonder Grenzen hulpverleners aan het werk. De erbarmelijke levensomstandigheden leiden tot infecties aan de lucht- en urinewegen, acute diarree, huidziekten (vanwege luizen, schurft en vlooien. 13 december, Tripoli, Libië.

 

Zelfs de ‘betere’ voldoen niet

Artsen zonder Grenzen werkt sinds juli 2016 in detentiecentra in en rond de Libische hoofdstad. ‘Van de 7 detentiecentra waarin we werken, kan ik zeggen dat zelfs de “betere” daarvan niet voldoen aan wat voor een landelijke, regionale of internationale norm dan ook. Mensen worden vastgehouden in onmenselijke omstandigheden. Er is nauwelijks licht of ventilatie en vele centra zijn gevaarlijk overbevolkt. Het gebrek aan menselijke waardigheid is werkelijk ontstellend. Onze hulpverleners behandelen elke week 500 mensen voor luchtweginfecties, acute diarree, huidziekten, blaasontstekingen, grotendeels te wijten aan de erbarmelijke omstandigheden,’ vervolgt Arjan Hehenkamp. ‘En we maken ons grote zorgen over voedseltekort. Wij zien volwassenen die ondervoed zijn, mensen die enorm vatbaar zijn voor ziekten. We zien een gebrek aan veilig drinkwater, soms minder dan 1 liter per dag. Er zijn veel te weinig wc’s en douches. Daardoor hebben veel mensen huidontstekingen en last van luizen, schurft en vlooien.’

 

Een man uit Nigeria laat zijn wonden van geweld dat hem in Libië is aangedaan zien aan boord van het zoek-en reddingsschip Aquarius waarmee Artsen zonder Grenzen op de Middellandse Zee, ten noorden van de Libische kust vaart.

 

Geweld en uitbuiting

‘Onze hulpverleners hebben ruim 50.000 mannen, vrouwen en kinderen gered van gammele bootjes op de Middellandse Zee. Zij hebben de sporen bij mensen gezien van geweld en mishandeling en hun verslagen uit eerste hand vastgelegd. Het gaat om schrikbarend geweld en uitbuiting in Libië door veiligheidstroepen, milities, smokkelnetwerken, criminele groepen en particulieren. Een onlangs uitgebracht VN-rapport gaf dit geweld tegen en de mishandeling van vele mensen in detentie in Libië ook aan. De totale afwezigheid van een asielsysteem in Libië betekent dat er geen eerlijke en efficiënte procedures zijn voor mensen die bescherming zoeken waar zij volgens internationaal en regionaal vluchtelingenrecht recht op hebben.’

Sluit zoeken

Zoekveld