(1) Lange afstanden en geen mogelijkheid voor
transport.
Denk aan een land waar bijna geen wegen zijn, de afstanden naar
klinieken lang zijn en heel weinig mensen over transport
beschikken, of over het geld om transport te regelen. Zwangere
vrouwen moeten dagen lopen om bij een kliniek te komen: dat is voor
een hoogzwangere vrouw eigenlijk niet te doen. Daarnaast kunnen ze
vaak niet zo lang wegblijven van thuis: omdat ze het land moeten
bewerken of omdat ze hun kinderen niet alleen kunnen laten. De
bevalling vindt dan noodgedwongen thuis plaats, met een groot
risico dat vrouwen en baby’s sterven aan complicaties bij de
bevalling. Daarom trainen wij bijvoorbeeld in Sudan lokale
vroedvrouwen in het herkennen van complicaties (zoals een
stuitligging) in de laatste fase van de zwangerschap. Als de
bevalling op gang komt regelen we transport voor deze vrouwen.
(2) Slechte gezondheid
Armoede, voedseltekorten en lange werkdagen zijn in het
bijzonder gevaarlijk voor zwangere vrouwen, die extra vatbaar zijn
voor ziekten. Een ziekte als malaria kan tot complicaties leiden
bij de bevalling. Malaria is een van de grootste killers in veel
landen in Afrika. Een zwangere vrouw die malaria heeft, heeft dus
extra hulp nodig om ervoor te zorgen dat haar kinderen gezond ter
wereld kunnen komen, en dat zij – beiden - de bevalling overleven.
Een ander gevaar is hiv/aids. We zorgen voor behandelingen met
medicijnen die voorkomen dat de baby bij de bevalling besmet
raakt.
(3) Gebrek aan kennis over geboorteregeling
In bijvoorbeeld de Democratische Republiek Congo of Sudan
krijgen vrouwen vaak snel achter elkaar veel kinderen (acht
kinderen is geen uitzondering), wat niet bevorderlijk is voor de
gezondheid van de moeder. Daarom zorgen we voor anticonceptie om de
vrouwen in staat te stellen de zwangerschappen te spreiden. Verder
geven we voorlichting om de vrouwen meer keuze te geven over of en
wanneer ze zwanger willen worden.
(4) Gebrek aan materiaal, medicijnen en getraind
personeel
Vaak is er bijna geen medisch personeel meer in het land. Als
dat er wel is, is het doorgaans erg moeilijk om artsen,
verpleegkundigen en ander medisch personeel uit andere delen van
het land zover te krijgen in de crisisgebieden te gaan werken.
Samen met lokale medewerkers werken artsen, verloskundigen en
verpleegkundigen van Artsen zonder Grenzen daarom vaak in gebieden
waar de moeders anders geen medische zorg zouden krijgen. Het
zorgstelsel in Haïti bijvoorbeeld is een van de slechtste van het
noordelijk halfrond. Daarom hebben wij daar een ziekenhuis speciaal
voor zwangere vrouwen met complicaties bij de bevalling.