Oorlog en conflict
Vaak is door jarenlange oorlog en conflicten
de gezondheidszorg compleet ingestort. Dikwijls zijn deze landen -
mede vanwege de instabiliteit van het land - economisch
onderontwikkeld. Afstanden zijn lang, er zijn nauwelijks wegen en
er is een groot gebrek aan transport. Er is vaak een groot tekort
aan medisch gekwalificeerd personeel. In een land als Ethiopië
bijvoorbeeld, is er op elke 10.000 inwoners zelfs nog niet 1 arts
en zijn er 2 verpleegkundigen, in India zijn dat 6 artsen en 13
verpleegkundigen, in Oezbekistan 27 artsen en 109 verpleegkundigen,
in Myanmar (Birma) 4 artsen en 10 verpleegkundigen. (Cijfers
Wereldgezondheidsorganisatie).
Armoede en grote afstanden
Deze omstandigheden, ook vaak
resource-poor settings genoemd, hebben gevolgen voor het
leven en de behandeling van tbc-patiënten in deze landen. Vaak
hebben ze al erg weinig geld en door hun ziekte kunnen ze ook nog
eens niet werken om zichzelf en hun familie van levensonderhoud te
voorzien. Daarnaast vormen de kosten van transport en de tijd die
het reizen opslokt grote obstakels. Vooral in de arme, afgelegen
gebieden kan het zijn dat patiënten erg ver wonen van
behandelcentra.
Aidsstigma
In vele landen heerst nog steeds een groot
stigma op hiv. Mensen zijn vaak bang om zich te laten testen op
hiv, ook al wordt dat standaard door onze medewerkers aangeboden
als iemand tbc blijkt te hebben. Daarom trainen wij medewerkers om
voorlichting en ondersteuning te geven binnen de gemeenschap. Vaak
zijn dat patiënten van ons die zelf seropositief zijn en voor tbc
zijn of worden behandeld, waardoor zij als inspirerend voorbeeld
kunnen dienen.