Het is meer dan 10 jaar geleden sinds
Italië haar eerste migrantencentra opzette, en nog steeds bestaan
ze uit een soort van noodoplossingen. Alleen aan de meest basale
behoeften wordt voldaan en er is geen oog voor de mentale en
fysieke gezondheid. Ondanks de nieuw ingegane regeling waarbij de
maximum verblijfperiode van twee maanden werd opgerekt naar zes
maanden, zijn er geen plannen om de levensomstandigheden in de
centra te verbeteren. Dat staat in een rapport van Artsen zonder
Grenzen: 'Over the wall, a tour of Italy's migrant
centres'. Zij bezochten centra voor identificatie
en uitzetting, asielzoekerscentra en opvangcentra.
Karige medische zorg
'Veel problemen bestaan nog steeds, vooral wat de -
karige - medische zorg betreft: die is minimaal en enkel gericht op
symptoombestrijding op de korte termijn. Het gebrek aan diagnoses,
hygiëneprotocollen en behandelingen voor infecties en chronische
aandoeningen is alarmerend. Sommige centra hebben geen culturele
bemiddelaars, waardoor er nauwelijks communicatie mogelijk is
tussen arts en patiënt,' aldus Alessandra Tramontano, medisch
coördinator voor Artsen zonder Grenzen in Italië: 'De afwezigheid
van plaatselijke en landelijke gezondheidsautoriteiten in de centra
is zeer zorgwekkend.'
In een container
'De centra voor identificatie en uitzetting in
Trapani en Lamezia Terme zijn volstrekt ongeschikt voor verblijf en
moeten onmiddellijk gesloten worden. Maar ook in andere centra zien
we ernstige problemen. In Rome waren er zelfs geen dekens,
toiletpapier of behoorlijke verwarming. Veel centra zijn
overbevolkt. In Foggia en Crotone moesten 12 mensen een aftandse
container van 25 tot 30 kubieke meter met elkaar delen,' vervolgt
Alessandra Tramontano.
Toegang geweigerd
In sommige gevallen ondervonden de medewerkers van
Artsen zonder Grenzen weerstand en zelfs een vijandige houding van
het personeel van de centra. De toegang tot bepaalde gedeelten was
beperkt of werd geweigerd. Met name werd hun onderzoek in de
Lampedusa centra en Bari moeilijk gemaakt: plaatselijke
overheidsvertegenwoordigers weigerden hen de toegang tot de
verblijven, ondanks het feit dat Artsen zonder Grenzen het bezoek
een aantal weken van tevoren had aangekondigd.
Tweede onderzoek na vijf jaar
Vijf jaar nadat Artsen zonder Grenzen haar
eerste onderzoek uitvoerde, in 2003, keerde Artsen zonder Grenzen
terug naar de verblijfcentra waar migranten zonder verblijfs- en
transitvergunningen worden vastgehouden. Het rapport schetst een
beeld van de realiteit waar migranten mee te maken hebben die
anders onzichtbaar blijft voor het publiek. Het is gebaseerd op
twee verschillende bezoeken aan 21 centra gedurende 8 maanden in
2008 en 2009.
Lees een samenvatting van het rapport (in het Engels)