In vluchtelingenkampen in Kibati, iets ten noorden van provinciehoofdstad Goma, zoeken mensen bescherming voor het recente geweld. Onze medewerkers tekenden 2 verhalen op van vluchtelingen.

Beatrice, Marianne en Bénedictine

Beatrice: 'Het is de tweede keer in 3 maanden dat we zijn gevlucht. Wij woonden in de buurt van Rumangabo, maar 3 maanden geleden brak er geweld uit, dus vluchtten we naar Kibumba. Daar waren we in een kamp. Afgelopen maandag, 3 november, werd ook daar gevochten. Dus zijn we opnieuw gevlucht. Te voet zijn we naar Kibati gegaan.'

Beatrice, 35 jaar oud, leeft buiten op het gras. Want zij, haar man en hun 5 kinderen hebben geen plaats in het kamp gevonden. 'We hebben niet veel bij ons. We moesten al veel van onze bezittingen achterlaten in Kibumba toen we de eerste keer moesten vluchten, en nu hebben we nog minder mee kunnen nemen vanuit Kibumba.'

Omdat haar dochtertje Marianne al een paar dagen achter elkaar aan het hoesten is, is ze naar de hulppost van Artsen zonder Grenzen gekomen in Kibati. Elke dag geeft een team hier medische zorg. Ze heeft medicijnen gekregen om het hoesten te verhelpen. Verpleegkundige Mumuza Muhindo maakt zich zorgen om haar toestand: 'Het is tamelijk koud ‘s nachts en het regent bijna elke dag. Ze slaapt buiten, heeft geen dekens, geen schuilplaats. Dat kan haar genezing bemoeilijken. Ik heb Beatrice gevraagd over een paar dagen terug te komen, zodat we kunnen kijken hoe het met haar gaat.'

Beatrice: 'Mijn man heeft nog geen werk hier gevonden en we hebben geen geld. Mijn kinderen hebben sinds maandag nauwelijks gegeten. ‘s Nachts huilen ze van de honger. Het is moeilijk, zeker voor de jongsten. Als het veilig voor ons zou zijn om terug te gaan, zouden we het doen. Morgen al. Maar we durven niet. Wat als de gevechten opnieuw uitbreken?'

* Vanwege veiligheidsredenen zijn de namen van de Congolese vluchtelingen gefingeerd.