Ahmed, Najwa en hun drie kinderen wonen in een
net zelf gebouwd stenen hut; een stuk plastic dient deels als dak.
Vier maanden geleden zijn ze hiernaartoe gevlucht; een vliegtuig
viel hun dorp aan. Ze trokken van dorp naar dorp tot ze een plek
vonden waar water en werk is. Ze hebben wat kookspullen, een
jerrycan en het ene deken dat ze hebben, wordt gebruikt als mat om
op te slapen. Maar het regenseizoen komt en in het dak zit een
gapend gat. 'Het leven in ons dorp was goed. Ik was kleermaker en
had een akkertje. We durven niet terug te gaan: hier is het
veiliger. Daarom heb ik een huis gebouwd, we blijven hier.'