Een hongersnood na de Ogadenoorlog van 1977 leidde tot
ontevredenheid met Somalië's toenmalige leider Siad Barre. Diverse
oppositiegroepen vormden zich, waaronder een beweging die voor de
onafhankelijkheid van Somaliland streed. Tijdens deze strijd werd
Hargeisa, de belangrijkste stad van het gebied, met straaljagers
gebombardeerd. Duizenden mensen kwamen om. In 1991 werd dictator
Siad Barre afgezet en verklaarde Somaliland zich onafhankelijk van
Somalië. Tot op heden wordt Somaliland niet erkend door de
internationale gemeenschap en tot een paar jaar
geleden ontving het weinig internationale steun.
Vluchtelingen en onrust
In tegenstelling tot de rest van Somalië kent
Somaliland een redelijk stabiele situatie, vooral in het westen van
het gebied. In Hargeisa, een stad met naar schatting 700.000
inwoners, leven zo'n 200.000 “binnenlandse ontheemden”: mensen die
tijdens de burgeroorlog van de jaren tachtig waren gevlucht en na
jaren berooid zijn teruggekeerd. Zij leven verspreid door de stad
in hutjes of bouwvallen, waar zij zonder enige voorzieningen
proberen te overleven. Vooral in het oosten van het land is het
onrustig. De heerschappij over de zuidoostelijke provincie Sanaag
is een punt van twist tussen Somaliland en Puntland. Puntland, in
het noordoosten van Somalië, beschouwt zichzelf als een staat
binnen Somalië.
Groot tekort aan medisch personeel
Somaliland, dat 3,85 miljoen inwoners telt,
moet het grotendeels zonder natuurlijke hulpbronnen doen en kampt
nog altijd met droogte, een gebrek aan infrastructuur en
ontoereikende gezondheidszorg*. Toegang tot basisgezondheidszorg is
er beperkt en vooral aan betaalbare secondaire zorg is er een groot
gebrek, onder meer vanwege een tekort aan medisch personeel.Vooral
op het gebied van moeder-en-kindzorg zijn er problemen. Vele
vrouwen overleven de bevalling niet. Ook onder jonge kinderen
(onder de 5) is de sterfte enorm hoog.
5 augustus 2011