‘We willen ons leven weer oppakken, maar dat kan gewoon niet
met al dat water’
Onze teamleden in het door cycloon
Aila getroffen gebied in India en Bangladesh horen veel verhalen.
Hieronder drie daarvan, uit India.
Joytsaya Maytc and Sorala Maytc,
Karmakali
‘We wonen in een vissersdorp van rond de 350
mensen. Sinds de cycloon staat 90 procent van de huizen onder
water. De mensen hebben hun netten, kleren en andere bezittingen
verloren. De handel ligt volledig stil, omdat we niet kunnen vissen
of op hun land kunnen werken. We hebben plastic zeil voor onderdak
gekregen van de regering, maar niet genoegt. Het leven is één grote
worsteling. Het is erg heet onder het zeil en het water is overal.
Er zijn maar weinig mensen die hun huis hebben kunnen herstellen,
het water blijft komen en het staat erg hoog.’
Krishnapadamondal, Kultakali Booth
131
‘Ik ben boer en
de homeopaat van het dorp. Ik was weg toen de cycloon toesloeg en
toen ik de dag erna terugkwam, kon ik niet geloven hoeveel water er
was. Het stond op heuphoogte en alle huizen, ook die van mij,
stonden onder water. Het water had mijn graan en kookspullen
weggespoeld, maar het lukte wel wat van onze kleren te redden. Het
huis van mijn dochter is van baksteen en staat op een hoger stuk
land. Ik woon daar nu met vijf andere families uit de buurt. Er
zijn vier kamers met per kamer vijf mensen.’
‘We zijn nog steeds omringd door water, het
staat aan beide zijden van de dijk. Iedere dag komt het getij twee
keer. Het water komt dan tot aan je nek en overstroomt alles.
Iedereen gaat dan naar boven en daar wachten we iedere keer zo’n
drie uur. De tijd dat het vloed wordt, varieert. Soms is het om zes
uur, dan om zeven uur en de volgende dag om acht uur.’
‘We hebben deze extreme getijden pas sinds de
cycloon toesloeg. De storm heeft een aantal dijken verwoest en
daarom is de vloed nu zo extreem. We leven nu al een maand zo, ik
weet niet wanneer we weer in staat zullen zijn terug naar huis te
gaan.’
‘We hebben gebrek aan voedsel en onderdak. We
hebben al tien dagen niets gehad. Al het land staat onder water.
Onze rijstvelden zijn vernield. Totdat het water weer zakt en het
land weer vruchtbaar wordt, zullen we ons leven niet kunnen
oppakken. Maar nu, met het zoute water dat het land is ingestroomd,
kan het wel twee jaar duren voordat we weer iets kunnen verbouwen.
Ik weet niet wat er van ons zal worden. Als de situatie niet snel
beter wordt, moeten we onze zonen wegsturen om ergens anders werk
te vinden.’
Jotika Mondol, Tongtala
‘We zijn boeren, maar sinds de overstroming
hebben we niet kunnen werken omdat al onze akkers overstroomd zijn.
Daarom zijn we gaan vissen, maar dat brengt niet genoeg op om de
hele familie te eten te geven. Ik woon met m’n man, m’n
schoonmoeder en m’n twee kinderen in een tijdelijke hut op een
dijk.’
‘Toen de cycloon kwam, steeg het water binnen
30 minuten tot heuphoogte. We klommen in onze boot en bereikten
hoger gelegen terrein met de paar dingen die we konden meenemen.
Het hele dorp stond onder water en iedereen is z’n huis
kwijtgeraakt. Nu komt de vloed iedere keer. Het is heel eng, het
water kan tot heuphoogte komen en de stroming is sterk.’
‘Overal is modder. Op vis alleen kunnen we
niet overleven. We hopen dat we meer hulp zullen krijgen, anders
kunnen we gewoon niet blijven. Ik wil hier niet weg, het is mijn
dorp, maar als we geen hulp krijgen, zullen we moeten vertrekken.
Misschien moeten we naar Kolkata, maar ik heb twee kleine kinderen
die te eten moeten hebben; wat zullen we daar doen? Ik hoop dat
mijn man er werk kan krijgen. Ons leven is hier zo onzeker. We
worstelen dagelijks met de overstromingen, daar hebben we al onze
energie voor nodig. We hebben gewoon geen tijd om plannen te maken
voor iets anders. We willen ons leven weer oppakken, maar dat kan
gewoon niet met al dat water.’
Bekijk
Cycloon Aila - Bangladesh en India op een grote
kaart.