Het is moeilijk de slachtoffers van de
watersnood in Pakistan te bereiken. Het water staat in vele
gebieden nog steeds hoog en zakt vanuit het noorden steeds dieper
het land in. James Kambaki, projectcoördinator voor Artsen zonder
Grenzen trekt met een team erop uit om hulp te verlenen in de
Belutjistan provincie. Vanuit Pakistan doet hij
verslag.
Twee dagen op zoek
‘We hoorden
dat er een groep mensen, compleet geïsoleerd, op een stuk land
vastzaten, maar waar precies wisten ze niet. Twee dagen lang hebben
we rondgereden op zoek naar deze mensen. In het gebied rondrijden
is nu erg moeilijk, ook al hebben onze jeeps vierwielaandrijving.
Eindelijk vonden we hen, ik was geschokt. Drie of vier dagen
geleden waren we er ook al geweest, toen was er nog niets aan de
hand. Maar ineens stroomde het water volop door het gebied. Meestal
is het zo dat het eerst regent en dat dan het water begint te
stijgen. Maar nu hadden ze ineens te maken met een overstroming
onder een brandende zon.’
Alles verloren
‘We konden hen zien en probeerden zo ver
mogelijk door het water door te rijden om bij hen te komen.
Duizenden mensen waren gestrand op een stukje weg, compleet omringd
door water. Mensen waren wanhopig en zwaaiden met hun armen om
hulp. Eén man sprong in de zee van water die ons nog van de mensen
scheidde en zwom naar ons toe. Kletsnat zei hij: “We zitten hier al
7 dagen vast en we hebben al die tijd niet gegeten.” Hij vertelde
ons dat er zo’n 3.000 gezinnen waren aan de andere kant van de
waterzee. Ze hadden geen idee dat het water hun kant opkwam. Het
wassende water heeft hen compleet verrast. Voor ze het wisten
stonden hun huizen blank en op de kleren die ze aanhadden en een
paar spullen die ze wisten te redden, hebben ze niets. Hun
voedselvoorraad is verloren gegaan.’
Kits uitgedeeld
‘We zagen kinderen spelen in de modder. Maar
voor de rest was het een levende nachtmerrie. Een man trok me met
zich mee en wees naar de overkant. “Daar is mijn huis,” zei hij.
Maar ik kon niets zien, alleen water. De meesten van hen zijn
boeren die voor een landeigenaar werken. Ze kunnen nergens anders
naartoe. We hebben kits met plastic zeil en spullen om mee te
wassen en te koken uitgedeeld aan de mensen rondom ons en mensen
die vanaf de overkant naar ons toe kwamen zwemmen. Het is
belangrijk dat ze ergens onder kunnen schuilen want de zon schijnt
zo sterk dat ze gevaar lopen een zonnesteek te krijgen.’
Hen bereiken
‘Het grootste probleem is echter het tekort
aan schoon drinkwater. Alle natuurlijke bronnen zijn vervuild. We
gaan alles doen om die mensen te helpen. Er zijn boten onderweg,
maar in de tussentijd gaan we kijken of we hen vanuit een andere
richting kunnen bereiken. Want ze moeten gewoon snel hulp krijgen.
Diarree, ontstoken luchtwegen en ondervoeding liggen op de loer. We
nemen een mobiele hulppost mee om hen medische zorg kunnen geven.
Er moet een manier zijn om hen te bereiken, het moet kunnen.’
Lees ook het interview met Awais
Yakub, arts en assistent-medisch coördinator van Artsen zonder
Grenzen in het rampgebied van Pakistan