Deze website maakt gebruik van cookies. Hier vind je meer informatie. Voor het uitzetten van cookies, klik hier. Deze melding verbergen X

WERELDBABY'S

 

 

Zémio is een dorpje in het zuidoosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek, precies op de grens met de Democratische Republiek Congo. Artsen zonder Grenzen ondersteunt hier een ziekenhuis van het ministerie van Volksgezondheid, omdat het met de toegang tot medische zorg erbarmelijk slecht gesteld is.

 

Als er al klinieken of ziekenhuizen zijn, kan de straatarme bevolking vaak de behandeling niet betalen. Daardoor sterven veel mensen aan ziektes die goed te behandelen of voorkomen zijn, zoals malaria en tuberculose. In het gebied rond Zémio, net als op veel andere plekken in de Centraal-Afrikaanse Republiek, is er sprake van veel geweld tegen de bevolking. Mensen zijn al meermaals op de vlucht geslagen na aanvallen van de LRA, een beruchte rebellengroep die we hier in Nederland kennen als het Verzetsleger van de Heer.

 

Ik ben samen met cameravrouw Esther op bezoek in Zémio, onder andere om een bedankfilmpje te maken voor mensen die de moeder-en-kindzorg van Artsen zonder Grenzen hebben gesteund door geld in te zamelen voor Baby zonder Grenzen.

 

© Esther JanmaatAls Esther en ik bij de kraamkliniek op het ziekenhuisterrein aankomen, zien we een apetrotse vader rondlopen met een in doeken gewikkeld baby’tje. Het is ontroerend om te zien hoe trots hij is op zijn pasgeboren kind, net 3 dagen oud. Het is een meisje en ze heet Marianne Mbolinami, vertelt hij, het betekent 'God zij met mij.'

 

Ze is hier in het ziekenhuis geboren met de hulp van de vroedvrouw. Voor mama Marie Claire en papa Maurice was het een grote opluchting dat Marie Claire kosteloos en onder medische supervisie in het ziekenhuis mocht bevallen, vooral omdat ze niet lang geleden al een kind verloren.

 

Het gezin woont niet ver bij het ziekenhuis vandaan, in het dorpje Bandassi. Ze kunnen rondkomen van de groenten en granen die ze op hun akkertje verbouwen: rijst, mais, arachide, aardappelen en maniok, maar er blijft geen geld over. Als ouders Marie Claire en Maurice weer bij hun overige 4 kinderen thuis zijn en Marianne's navelstreng eraf is gevallen viert het gezin, samen met opa en oma, de komst van het kleintje. Hopelijk vangen ze een vis, anders zal het feestmaal bestaan uit maniok en vlees.

 

Van de ouders begrijp ik dat ze niet ver van de landingsbaan vandaan wonen, waar vanaf ik een aantal dagen later weer in een klein vliegtuigje zal opstijgen om aan de lange weg terug naar mijn eigen gezin te beginnen. In het vliegtuig zoek ik het hutje met mijn ogen op en denk ik aan de kleine Marianne in de armen van haar vader. Zij heeft in ieder geval een goede start in het leven gehad…

 

Rolinda Montsma, persvoorlichter van Artsen zonder Grenzen