Van verwonding tot uitstoting
Seksueel geweld
heeft verreikende en langdurige gevolgen voor de gezondheid van de
slachtoffers en op psychologisch, sociaal en economisch gebied. Een
vrouw kan blauwe plekken, wonden en gebroken botten oplopen. Ze kan
bloedingen, soa's, hepatitis, infecties, blaasontstekingen en
bekkenproblemen krijgen. Doordat een verkrachting vaak wonden in de
vagina veroorzaakt, heeft ze een grotere kans hiv op te lopen omdat
het virus makkelijker kan doordringen in het slijmvlies. Soa's als
chlamydia kunnen leiden tot onvruchtbaarheid. Ze kan zwanger raken
van haar verkrachter. Elk jaar worden er 18 miljoen onveilige
abortussen in arme landen uitgevoerd; dit leidt tot de dood van
70.000 vrouwen. Een gewelddadige verkrachting kan incontinentie
(fistel) tot gevolg hebben, wat vaak ertoe leidt dat een vrouw
verstoten wordt door haar familie en gemeenschap.
'Het gaat niet alleen om de lichamelijke
pijn. Toen ik verkracht werd, hebben ze me mijn waardigheid
ontnomen. Dat krijg ik nooit terug. Het enige waar ik aan kan
denken is: "Waarom ik? Hoe kon mij dit overkomen?" Ik ben niet dom,
ik weet dat ik bepaalde situaties uit de weg moet gaan. Waarom is
mij dit toch gebeurd? Misschien als ik de deur was uitgegaan, als
we vroeg waren gaan slapen, als mijn vriend er was geweest…dan
misschien…Het voelt alsof het mijn schuld is.'
Vrouw verkracht door een inbreker,
Zuid-Afrika
Psychologische littekens
Vrouwen verkeren
vaak in een shocktoestand direct na verkrachting. Ze voelen zich
schuldig, denken dat zij de verkrachting hadden kunnen voorkomen,
dat ze de controle over hun leven hebben verloren. Vaak kunnen ze
simpele handelingen niet meer uitvoeren en worden ze voortdurend
door flashbacks geplaagd. Ze zijn constant bang voor herhaling:
zeker als er in het land waar ze wonen een staat van wetteloosheid
heerst, is de kans groot dat de daders vrij rondlopen. Ze hebben
problemen met het vertrouwen van anderen, en krijgen psychotische
aanvallen. Op de lange termijn ontwikkelen veel vrouwen depressies
en angsten.
'Ik was sprokkelhout aan het verzamelen
toen 3 gewapende mannen gezeten op kamelen me insloten. Ze drukten
me op de grond, bonden mijn handen vast en verkrachtten me, één
voor één. Ik ging naar huis en vertelde het aan mijn familie. Zij
gooiden me het huis uit: ik moest maar ver weg een hutje voor
mijzelf bouwen. Ik had me zo verheugd op ons huwelijksfeest, maar
mijn verloofde wilde me niet meer kennen. Hij zei dat ik bedorven
en onteerd was.'
Jonge vrouw (16), West-Darfur.
Stigma's en uitstoting
Vaak worden
slachtoffers van seksueel geweld door hun partners en familie
verstoten. In veel landen heeft een vrouw die door haar man is
verstoten, geen plaats in de maatschappij. Er heersen stigma's,
slachtoffers wordt verweten dat ze er zelf schuld aan hebben, en
worden vernederd. Soms wordt de dader gedwongen het slachtoffer te
trouwen, of mannelijke familieleden doden het
verkrachtingsslachtoffer om de familie-eer te redden. Naar buiten
brengen dat je bent verkracht eist dus grote moed. De vrouw staat
voor een vreselijk dilemma: proberen medische hulp te krijgen kan
betekenen dat ze verstoten wordt, maar als ze het voor zich houdt
kan ze aan haar verwondingen of aan infecties overlijden.
Niets kan wegwissen wat er gebeurd is, maar tijdige medische
hulp kan ziekten en ongewenste zwangerschap voorkomen.