‘Ik
bewonder de mensen die zich belangeloos inzetten voor mensen
elders. Bovendien is dit het laatste dat ik kan doen!’ Aan het
woord is mevrouw Verkerk (84). Zij is al jaren trouw donateur en
heeft Artsen zonder Grenzen opgenomen in haar testament. ‘In de
jaren vijftig werkte ik als receptioniste in een klein ziekenhuis
in Brabant. Ik deed daar van alles en nog wat. Mijn man was
huisarts, maar hij is nooit naar het veld uitgezonden. We zijn
sowieso niet veel op reis geweest.’
Respect
‘Waarom
ik Artsen zonder Grenzen heb opgenomen in mijn testament? Ik heb
zo’n enorm ontzag voor mensen die naar het buitenland vertrekken om
die arme mensen te helpen. De meeste landen moet ik opzoeken op de
wereldkaart. Daarheen gaan zonder dat je de taal spreekt, te midden
van oorlog, duizenden vluchtelingen, droogte, aardbevingen,
overstromingen - ik heb daar zoveel respect voor.’
Brandhaarden
‘Er is een groot verschil met andere goede doelen. Artsen zonder
Grenzen is open en eerlijk. Honderden mensen gaan elk jaar – bijna
zonder salaris - naar het buitenland. Ik lees de Hulppost altijd
van begin tot eind en herlees ze ook vaak. Ik geniet vooral van
verhalen over vrijwilligers die het veld in gaan, alles aanpakken
en alles durven, naar afschuwelijke situaties zoals in Atjeh met de
tsunami. Artsen zonder Grenzen zoekt altijd de brandhaarden
op.’
Direct
resultaat
‘Het is heel concreet wat zij doen,
je ziet direct resultaat. Dat heeft mij geprikkeld om het niet bij
donaties te laten en sporen van medeleven achter te laten in mijn
testament. Een grote steun voor Artsen zonder Grenzen en de nood in
deze wereld. Ik vind het belangrijk om Artsen zonder Grenzen op te
nemen in mijn testament, want deze organisatie heeft een apart
plekje in mijn hart.’