How the body?

afbeelding van Bonno van Essen
Sierra Leone, bloggers, Projectcoördinator
Bonno is projectcoördinator van de Emergency Response Unit (ERU), het speciale noodhulpteam in Sierra Leone. Vanuit hoofdstad Freetown blogt hij over hun werk.

Twee weken geleden kregen we een e-mail én sms van district medical officer meneer Sesay uit Kambia. Of de ERU kon helpen bij het peilen van een medische situatie, een zogeheten assessment. Die week waren in het district Kambia een aantal volwassenen met klachten van diarree, overgeven en uitdroging bij drie verschillende klinieken geweest. Eerdere cholera-uitbraken waren ook in dit district begonnen. Als ERU waren we klaar om meneer Sesay en zijn collega’s te assisteren.

 

Explobox

Terwijl ik telefonisch met ons missiehoofd en medisch coördinator overlegde, waren health promotor Jabbie en clinical health officer Joseph al druk in de weer om onze ‘exploboxen’ in de landcruiser te laden. Een explobox (explo staat voor ‘exploratory mission’ of verkennende missie) bestaat uit allerlei materialen, zoals handschoenen, beschermende kleding, diverse medicatie, infuusvloeistof, maar bijvoorbeeld ook tabletten om verontreinigd water te zuiveren. Ook met onze financiële afdelingen moesten we overleggen, om een voorschot te krijgen voor onvoorziene kosten, zoals het huren van een boot.

 

De boot wordt ingeladen voor de reis naar Yeliboya.

 

Sneltesten

Na drie uur rijden kwamen we aan in Kambia, om allereerst met meneer Sesay te overleggen. Ik vroeg of er al meer bekend was: één van de vier sneltesten bleek cholera-positief te zijn. Maar zo’n sneltest is erg sensitief en weinig specifiek. Er was ook een laboratoriumkweek ingezet, maar daar was nog geen uitslag van bekend. Ik vroeg me af of er contact was geweest met de verschillende klinieken om na te gaan of er meer patiënten waren en of er mensen waren overleden. Het bleek dat er al 48 uur geen contact meer was geweest. Dat kon zowel een goed als slecht teken zijn.

 

Assessments

Er werden plannen gemaakt voor het assessment: twee teams om verschillende gebieden en klinieken te bezoeken, één die per boot, de ander met de landcruiser. Bij het plannen kwam ook naar voren dat sommige klinieken bepaalde medicatie en materialen niet genoeg op voorraad hebben, zoals infuusvloeistof, ORS (Oral Rehydration Salt, een zout- en suikeroplossing), antibiotica en infuusnaalden. Vanuit ons eigen project in Magburaka konden wij dit zelf binnen 24 uur aanleveren.

 

'Hij wilde graag helpen onderhandelen voor een goede prijs voor de boot'

 

Frustrerend

De volgende dag stonden we om zeven uur ’s ochtends klaar voor vertrek. Maar de mensen van het District Health Management Team (DHMT) waren er nog niet. We hadden toch afgesproken? Joseph: ‘They are supposed to come.’ Maar dat soort uitspraken hoor je wel meer en het wachten was begonnen. Tegen halfacht arriveerde de eerste en om halfnegen waren compleet. Best frustrerend als je bedenkt dat we juist vroeg hadden afgesproken om genoeg tijd te hebben bij de verschillende klinieken en gemeenschappen.

 

Chief

De medicatie en andere materialen werden voor de komende twee dagen verdeeld en op de landcruisers geladen. Vervolgens gingen we op pad, naar Mapotolon, ongeveer een half uur rijden. Daar ontmoetten we de chief. Ik legde uit wat de reden is van ons bezoek, maar ook wat Artsen zonder Grenzen voor organisatie is. Dat bleek overbodig: tijdens de ebolacrisis en eerdere cholera-uitbraken was Artsen zonder Grenzen werkzaam in dit district. De chief bedankte ons voor ons werk en wilde graag helpen om te onderhandelen voor een goede prijs voor de boot.

 

Bonno en zijn team ontmoeten gemeenschappenleiders, onder meer voor zorgvoorlichting.

 

Over de rivier

Tegen tienen was het assessment dan toch echt op weg. De zon brandde al aardig op mijn huid. Nog een keer insmeren en pet op! Het was een prachtige toch op de Great Scarcies Rivier. We passeerden grote rijstvelden en verschillende dorpjes, waar de kinderen naar ons zwaaiden en mij als opoto (blanke) nariepen. Ik zwaaide net zo enthousiast terug. Na zo’n drie uur varen werd de rivier breder en breder en in de verte zagen we de Atlantische Oceaan.

 

Hygiëne

Eenmaal bij de riviermonding was Yeliboya niet ver meer, een vissersnederzetting. Ze hebben geen natuurlijke waterbron zoals een pomp of een put, de mensen vangen regenwater op en kopen water van nabijgelegen dorpen. Qua hygiëne zag het er ook niet best uit, rotzooi overal en geen toiletten of latrines. Op het strand was het al oppassen waar je loopt, voor je het weet stond je in ontlasting. We bezochten de kliniek en vroeg na bij de verpleegkundige of er nieuwe patiënten waren met klachten van diarree en overgeven. Dat checkten we nog na het in de registerboek.

 

Navraag en voorlichting

Daarna gingen we de gemeenschap in om verder navraag te doen bij de mensen.

 

How the body? Hoe gaat het?

The body finoooo! Het gaat goed met me!

 

Ondertussen gaf Joseph voorlichting over hygiëne en benadrukte dat als mensen zich ziek voelen dat zij niet thuis moeten blijven maar naar de kliniek moeten gaan. In die kliniek checkten we of er voldoende infuusvloeistof, ORS en medicatie was. We vulden aan waar nodig.

 

Alert

Op deze manier hebben we in twee dagen tien afgelegen gemeenschappen en klinieken bezocht, om zo een beeld te krijgen van de situatie. Gelukkig viel het allemaal mee en konden we vrij snel concluderen dat er geen cholera-uitbraak was. Ook het laboratoriumonderzoek viel positief (dus negatief) uit. Maar de ERU blijft alert!

 

November 2016


afbeelding van Bonno van Essen
Geschreven door: Bonno van Essen
Bonno van Essen is projectcoördinator van de Emergency Response Unit (ERU) van Artsen zonder Grenzen in Sierra Leone.
Sluit zoeken

Zoekveld