Logistieker Quirijn

Na zijn studie Technische Bedrijfskunde reisde Quirijn veel. ‘Maar dan voel je je toch vooral een bezoeker. Het geeft nu heel veel voldoening om medische projecten als logistieker te ondersteunen.’

Sinds wanneer werk je bij Artsen zonder Grenzen?

‘Ik ben in 2011 begonnen. Daar waren meerdere redenen voor. Deels ideologisch, maar ook gewoon omdat dit werk me interessanter en spannender leek dan een baan in Nederland. Het trok me enorm om in andere landen en in andere culturen te leven en te werken.’

 

Is het wat je ervan verwacht had?

‘Ik ben blij om voor Artsen zonder Grenzen te werken. Het geeft veel voldoening om een medisch project te kunnen ondersteunen als logistieker. Ik had nooit gedacht dat werken bij Artsen zonder Grenzen zo veel managen zou betekenen. Maar ik ben positief verbaasd over de professionaliteit van onze organisatie. Gelukkig betekent dat laatste dat we veel beter en meer hulp kunnen bieden.’

 

 

Wat heb je geleerd tijdens je verschillende missies?

‘Veel over de diversiteit van landen en culturen. Dat geeft soms een dubbel gevoel. Aan de ene kant is het geweldig om samen te werken met lokale medewerkers en er zo achter te komen hoe hun leven er uit ziet. Maar het is weleens moeilijk om te zien dat sommige mensen hun lot niet in eigen handen lijken te hebben. Zo zal het huis van een arm gezin in de Filipijnen elke paar jaar verwoest worden door een natuurramp… Dat geeft ook het besef dat ons werk altijd wel ergens nodig is.’

 

Wat betekent dat voor je eigen werk?

‘We moeten met minimale middelen zo veel mogelijk proberen te bereiken. Dat betekent dat ik, samen met mijn logistieke team, altijd weer prioriteiten moet stellen. Wij gaan over onderhoud, transport, huisvesting, medische en niet-medische voorraden, elektriciteit, automatisering en ga zo maar door. Graag zou ik alles perfect willen hebben. Maar dat is niet altijd mogelijk.’

 

In welk project werk je nu?

‘Op het moment werk ik in Nigeria. Artsen zonder Grenzen ondersteunt een overheidsziekenhuis waar mensen met noma behandeld worden. Noma is een bacteriële ziekte, die het gezicht aanvreet en verminkt. Mensen worden in het ziekenhuis geholpen met plastische chirurgie. Er zijn echter ook gecompliceerde gevallen waarvoor het ziekenhuis zelf niet genoeg expertise in huis heeft. Voor deze patiënten komt een paar keer per jaar een team van onze chirurgen. Wij zorgen daarbij ook voor ondersteuning bij de pre- en postoperatieve zorg. Daarnaast geven we ondersteuning op het gebied van hygiëne, geestelijke gezondheidszorg en zorgen we voor aanvullende voedingshulp. Noma gaat namelijk vaak samen met ondervoeding.’

 

Er zijn duizend-en-één dingen te doen”

 

Wat is jouw rol precies?

‘We zijn pas begonnen met dit project. Dat betekent dat er nog duizend-en-één dingen te doen zijn. Onze prioriteit ligt nu vooral op het opzetten van een apotheek, een afvalverwerkingsplaats, spreekruimtes, het verbeteren van de operatiekamers en het renoveren van toiletten. De samenwerking met het ziekenhuis is erg belangrijk. Het is soms verleidelijk om het hele ziekenhuis op z’n kop te zetten en het volgens onze eigen manier van werken in te richten. Maar dat is niet de bedoeling. We ondersteunen het ziekenhuis en hebben afspraken gemaakt over hoe we dat doen.’

 

Wat is er zo speciaal aan het project?

‘Noma is een ziekte die niet erg bekend is en bovendien bekend staat als “armoedsziekte”. De ziekte tast het gezicht van mensen op een verschrikkelijke manier aan. Het leven van onze patiënten is vaak erg moeilijk, omdat ze vaak uit de gemeenschap geweerd worden. Een operatie aan het gezicht is vaak hun enige kans op een beter leven. Ik vind het erg bijzonder dat wij als Artsen zonder Grenzen hier aan kunnen bijdragen.’

 

Je bent weer voor langere tijd weg uit Nederland. Wat vind je familie daarvan?

‘Het is nooit leuk om afscheid te nemen, maar het is altijd voor een afzienbare periode. Natuurlijk maken ze zich weleens zorgen, vooral als het land waar ik werk in het nieuws komt. Maar ze weten ook dat we ons aan allerlei veiligheidsregels houden. Bovendien houden we contact via e-mail, Facebook en telefoon.’

 

Quirijn Dees Logistieker Projecten Bangladesh, Pakistan, Afghanistan, de Filipijnen (na de tyfoonramp aan het einde van 2013), Nigeria Studie Technische bedrijfskunde

 

Juni 2014

Sluit zoeken

Zoekveld