In memoriam: onze 14 omgekomen collega's in Kunduz

3 oktober 2015 zal voor altijd een zwarte dag zijn voor Artsen zonder Grenzen. Heel vroeg die ochtend werd ons ziekenhuis in de Afghaanse stad Kunduz gebombardeerd, herhaaldelijk en heel precies.

Onze collega's ter plaatse gaven blijk van een enorme moed en toewijding, die, terwijl zij werden aangevallen, vochten voor hun leven en dat van onze patiënten.

 

Hommage aan onze omgekomen collega's

Veertien collega's kwamen om op die tragische dag. Heel Artsen zonder Grenzen rouwt mee met hun families. We missen hen heel erg en zullen hen nooit vergeten. Moge zij in vrede rusten.

 

In één van zijn gedichten schreef collega Zabiullah, voordat hij op 3 oktober gedood werd:

 

'Tijd vervliegt, maar zijn herinnering houdt aan,
Wonden genezen, maar de vlek verdwijnt niet.'

 

 

 

Abdul Maqsood (22) was een patiëntenvoorlichter. Hij stond bekend als een uitmuntende en fervente cricketspeler. Hij begon zijn loopbaan in het ziekenhuis als een dagarbeider en was erg trots toen hij een paar maanden later vast in dienst kwam. Maqsood was zeer toegewijd en vond het een grote eer om in het ziekenhuis te werken. We zullen zijn positieve houding en toewijding missen.

 

Abdul Nasir (22) maakte schoon in het ziekenhuis. Hij is geboren in de provincie en werkte al sinds juli 2013 voor Artsen zonder Grenzen. Mensen die hem kenden, omschrijven hem als een goed persoon en een ongelooflijke harde werker. Hij stond altijd klaar om hulp te leveren, buiten zijn eigen taken. Hij was altijd erg beleefd en een grote hulp voor patiënten en de familieleden of vrienden die hun verzorgden. Hij bleef vaak in de buurt van de deur van de intensivecareunit zodat hij direct te hulp kon schieten. Zijn support aan mensen was van onschatbare waarde.

 

Vriendelijk en prettig in de omgang, dat kenmerkte de zeer ervaren operatieverpleegkundige Abdul Salam (29), die daarnaast ook een gediplomeerd apotheker was. Hij was een van de meest gedreven medewerkers in het Kunduz traumaziekenhuis en genoot volop van het leven. In zijn vrije tijd speelde hij graag cricket en de Afghaanse nationale sport buzkashi. De weken voor de aanval had hij nauwelijks geslapen; hij maakte lange uren om zijn landgenoten en collega's zoveel mogelijk bij te staan. Hij werkte op zijn best in uitdagende omstandigheden. Hij was getrouwd en laat naast zijn vrouw twee kinderen achter. De jongste was enkel 40 dagen oud toen Abdul Salam overleed.

 

Dokter Abdul Satar Zaheer (47) was de adjunct-medisch directeur van het Artsen zonder Grenzen traumaziekenhuis in Kunduz. Hij gaf leiding aan een groot team, zijn teamleden omschrijven hem als consciëntieus, meelevend en respectvol. Hij werkte vaak door tot middenin de nacht. Zijn zoon vroeg hem vaak om minder te werken, waarop hij antwoordde dat hij niet werkte, maar het Afghaanse volk diende. Hij stond altijd open voor suggesties, hij was een creatief denker en aarzelde niet om werkmethoden aan te passen als dat beter en effectiever was voor het werk van de medische teams. Hij zal herinnerd worden om zijn ongelooflijk geduld en gevoel voor humor. De nacht van het bombardement besloot dokter Satar dicht bij zijn patiënten te blijven in plaats van te rusten. Hij zat grappen te maken met de staf om hen op te vrolijken. Hij was de trotse vader van acht kinderen en hield ervan iedereen verhalen te vertellen over hoe slim ze waren.

 

Dokter Aminullah Bajawri (32) was vader en werkte op de spoedeisende hulp. Zoals velen met hem besloot hij in Kunduz te blijven toen de gevechten uitbraken in plaats van te vluchten. Hij bleef om zijn volk, vrienden en collega's te helpen. Hij werkte de hele week voor de nacht van de aanval. Hij voelde zich persoonlijk verantwoordelijk als zijn patiënten niet zouden genezen doordat hij geen dienst had. Hij werd alom bewonderd om zijn heldere, rationele visie op medische problemen en zijn pragmatische behandelingsaanpak. Dokter Amin was iemand waarop je altijd kon vertrouwen op de spoedeisende afdeling, met vergaande medische kennis, een bereidheid om nieuwe dingen te leren en zijn vriendelijke benadering van zijn patiënten. Het was zijn droom om een neurochirurg te worden; in Afghanistan overlijden kinderen door een gebrek aan neurochirurgen. Naast zijn werk in het ziekenhuis was hij een door zijn studenten zeer gerespecteerde docent aan de universiteit van Kunduz.

 

Verpleegkundige Lal Mohammad (28) was geboren en getogen in Kunduz. Hij had altijd een glimlach op zijn gezicht en was een mentor voor de jongere verpleegkundigen. Hij had een groot hart en stond altijd paraat om mensen in nood te helpen. Zijn toewijding aan zijn patiënten bestond uit meer dan medische zorg; hij probeerde hen altijd zoveel mogelijk te troosten en te ondersteunen. Zijn glimlach blijft in onze herinnering, zijn leergierigheid en zijn positieve energie. Hij laat zijn vrouw en drie kinderen achter.

 

Met zijn 32 jaar was dokter Mohammad Ehsan Osmani een jonge dokter op de intensivecareunit. Zijn eeuwige glimlach, enthousiasme en toewijding aan zijn patiënten waren uitzonderlijk. Hij weigerde nooit extra werk of het draaien van een extra dienst; vaak bood hij aan in zijn vrije tijd door te werken als het ziekenhuis overvol was met patiënten. Hij bezat een aanstekelijke energie en lach. Hij vulde elke kamer met zijn vreugde en mededogen. Dokter Osmani stak anderen altijd een helpende hand toe. De nacht van de luchtaanval had hij ervoor gekozen zijn patiënten die in kritieke toestand verkeerden te verzorgen, in plaats van met zijn collega's in de bunker te rusten.

 

Mohibullah (38) was een toegewijde vader en een ervaren spoedeisendehulpverpleegkundige. Hij startte drie jaar geleden op de polikliniek. Hij was de jongste van acht broers, van wie velen ook in de medische wereld werken. Hij bezat groot geduld in de omgang met zijn patiënten. Mohibullah was een snelle en leergierige leerling. Als hij maar even tijd had zat hij te studeren, las hij boeken of probeerde hij van zijn collega's te leren. Hij leerde veel van anderen, en velen leerden van hem.

 

Vader Najibullah (27) werkte sinds augustus 2011 bij Artsen zonder Grenzen als schoonmaker op de spoedeisende hulpafdeling. Hij was zeer geliefd vanwege zijn spraakzaamheid, vrolijke uitstraling en vriendelijkheid. In zijn vrije tijd studeerde hij. De spoedeisende hulp was brandschoon en netjes als hij dienst had. Hij was méér dan een schoonmaker, hij was een zorgende vader voor alle patiënten op de afdeling.

 

Naseer Ahmad (23) was verpleegkundige op de intensive care die sinds juni 2014 voor Artsen zonder Grenzen werkte. Hij was een zachtaardige, stille man die heel graag meer wilde leren. Hij was van plan een cursus Engels te volgen zodra hij kon lezen zodat hij meer kon leren. Zijn kalme karakter maakte hem een geboren verpleegkundige op de intensive care. Hij hield ervan omringd te worden door veel mensen, om zijn geluk en gedachten met hen te delen. Hij wilde vaak in zijn eentje de verantwoordelijkheid op zich nemen voor de kritieke patiënten; een teken van zijn toewijding voor zijn functie en de zorg voor zijn patiënten. Als patiënten geen familie hadden die voor hen in het ziekenhuis kon zorgen, nam hij die rol op zich.

 

Bewaker Shafiqullah (39) werkte sinds februari 2015 in het ziekenhuis. Een stille man, met altijd een grote glimlach die zijn gezicht sierde. Hij behandelde iedereen met welwillendheid en werkte met grote toewijding. Een sympathieke man die zeer geliefd was en zeer gemist wordt door zijn collega’s. Hij laat vier kinderen achter.

 

Tahseel (35) was vader en een zeer gekoesterd en gewaardeerd lid van het apothekersteam vanaf de opening van het project. Hij werkte keihard: de apotheek was goed georganiseerd en hij was voorbereid voor welke noodsituatie dan ook in het ziekenhuis. Hij had een geweldig gevoel voor humor en altijd een brede glimlach op zijn gezicht. Zijn toewijding om anderen te helpen bleek toen hij tijdens de laatste dagen van zijn vakantie naar het ziekenhuis terugkeerde toen zijn team hem hard nodig had. Het is deze toewijding die ons altijd zal bijblijven.

 

Zabiullah was 29 jaar oud en getrouwd. Hij werkte sinds februari dit jaar als bewaker in het ziekenhuis. Hij was ook dichter en werkte aan vertalingen naar het Pashto van meerdere boeken. Daarnaast was hij een boek aan het schrijven over de beroemde Khan Abdul Ghafar Khan. In de korte tijd dat hij deel uitmaakte van het Artsen zonder Grenzen team wist hij al vele vrienden te maken dankzij zijn vriendelijke en zachtmoedige karakter. Dit is één van zijn gedichten:

 

                   تیر به شی وختونه خو یادونه به یی وی                   

                                          جور به شی زخمونه خو داغونه به یی وی

 

Tijd vervliegt, maar zijn herinnering houdt aan,
Wonden genezen, maar de vlek verdwijnt niet.

 

Verpleegkundige op de intensivecareunit Ziaurahman (23) werkte sinds december 2013 bij Artsen zonder Grenzen. Een getalenteerde verpleegkundige met een scherpe geest. Hij nam deel aan alle trainingworkshops en toonde een ongelooflijke wil om te leren. Hij toonde grote interesse in alles en iedereen en was zeer zorgzaam van natuur. De patiënten die door hem verzorgd werden prijsden zich gelukkig dat hij hen terzijde stond. Hij was een goede vriend van de hele staf en had een optimistische instelling.

 

De feiten van het luchtbombardement

Van 2.08 uur tot 3.15 uur op zaterdagochtend 3 oktober 2015 werd het traumaziekenhuis van Artsen zonder Grenzen herhaaldelijk geraakt bij aanhoudende luchtbombardementen met intervallen van ongeveer vijftien minuten. Op 5 november publiceerden wij een intern chronologisch feitenoverzicht gebaseerd op 60 gesprekken met Afghaanse en internationale medewerkers die in het 140 bedden tellende ziekenhuis werkten. Verder is interne en openbare informatie geanalyseerd, naast foto’s van voor en na de aanval, e-mails en gegevens van telefoongesprekken.

 

Onafhankelijk onderzoek

We blijven met kracht pleiten voor een onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen via onze online petitie die op www.change.org/zelfsoorlogheeftregels kan worden getekend.

 

Artsen zonder Grenzen

 

November 2015

Sluit zoeken

Zoekveld