Even terug

afbeelding van Josine Blanksma

Josine Blanksma

tropenarts

Elke keer als je weer voor langere tijd vertrekt uit Nederland, is er het unheimische gevoel dat je sommige mensen misschien wel nooit meer terug zult zien. Ik ga bijvoorbeeld altijd nog even uitgebreid bij mijn oma langs want 9 maanden is lang en tja… ze is oud. Een paar weken geleden kreeg ik het bericht dat het niet goed met haar ging. Vakantieplannen werden omgegooid. In plaats van een safari in Tanzania zou ik nu toch naar Nederland komen. Plotseling ging het allemaal heel snel en de reis moest worden vervroegd. Terwijl ik maandagmiddag nog visite loop op de intensive care en naar een reanimatie word geroepen op de ondervoedingsafdeling, zit ik de volgende dag ineens weer in die enorme Boeing 747 richting Schiphol. Toch nog onverwacht…

In het vliegtuig zelf ervaar ik de eerste ‘reverse cultuurshock’. Netjes opgemaakte oerhollandse Nederlandse meisjes begroeten me met een vriendelijke Prodent-smile. Steriele maaltijden in plastic bakjes worden geserveerd met een laf stukje cake als toetje en een smaakvol blokje Goudse kaas bij het ontbijt. Eenmaal op Schiphol word ik overrompeld door de eindeloze rijen luxe parfumwinkels en koffietentjes met heerlijk uitziende brownies. Vervreemd kijk ik naar de lopende band die je in enkele stappen naar de paspoortcontrole brengt en ik schrik van de vriendelijke ‘mind your step’-stem die aan het eind van de rolband voorkomt dat ik over m’n eigen voeten struikel. Als ik even een toilet in duik, verbaas ik me hoe schoon en wit alles is. Uit automatisme zoek ik naar een emmer water om de WC door te spoelen, tot ik me bedenk dat WC’s in Nederland daar een knop voor hebben.

Even later zijn mijn zusje en m’n vader daar. Ik word platgeknuffeld. Helaas hoor ik al snel het verdrietige nieuws dat mijn oma de dag ervoor al overleden is. Tranen. Het gevoel is zo dubbel: aan de ene kant is het zo heerlijk eindelijk weer de mensen vast te houden van wie ik het meeste houd, aan de andere kant is word ik misselijk bij de gedachte dat m’n lieve oma er opeens niet meer is. De dagen erna houd ik dat dubbele gevoel. Ik nestel me in de knusse warmte van mijn familie. We kletsen tot we een ons wegen over mijn avonturen en de nieuwe ontwikkelingen aan het thuisfront. We delen samen het verdriet en halen de mooie herinneringen op aan mijn oma. Samen bereiden we de begrafenis voor. Het wordt uiteindelijk een heel prachtig afscheid. Wat ben ik blij dat ik naar huis gekomen ben!

Na de begrafenis is er nog een week over in Nederland. In het vertrouwde Amsterdam vlieg ik van hot naar her om mijn liefste vrienden en vriendinnen te zien. Met volle teugen geniet ik van middagen op de bank met thee en chocola, van het fietsen langs de grachten, het frisse Hollandse weer, de salsafeestjes, sushi en boerenkool met worst. Eén middag laat ik me meeslepen om te shoppen in de Bijenkorf. Daar overvalt me ineens weer dat ‘Schiphol gevoel’: de overkill aan producten, geuren, mensen en geluiden is me ineens allemaal teveel. Weg hier, buitenlucht… Het contrast is gewoonweg te groot.

Dan nadert het einde van mijn Nederlandse uitje. Op Schiphol laat ik mijn dikke winterjas en sjaal achter, neem opnieuw afscheid en gooi de rugzak over m’n schouder. Congo Part 2 can begin…!

Sluit zoeken

Zoekveld