© Florian Lems/MSF

Met de boot naar afgelegen plekken

afbeelding van Quirijn Dees

Quirijn Dees

logistiek medewerker

Logistieker Quirijn maakte deel uit van ons team dat op het Leyte eiland in de Filipijnen noodhulp verleende na tyfoon Haiyan. Zij richtten zich op gebieden waar nauwelijks hulp was gekomen.

Ziekenhuizen beschadigd

Een van onze belangrijkste activiteiten in Ormoc en omgeving is het aanbieden van medische hulp. Vlak na de tyfoon waren veel ziekenhuizen en klinieken beschadigd of gesloten. Veel medische personeel werkte niet, omdat ze bezig waren hun eigen leven weer op te bouwen. Er waren echter veel gewonden en in de nasleep van de tyfoon werden ook veel mensen ziek doordat ze geen droog huis hadden om in te wonen.

 

Mensen bereiken

We proberen zo veel mogelijk mensen te bereiken. Ook in afgelegen plekken. Dat doen we door dorpen te bezoeken met mobiele klinieken, uit dokters, verpleegkundigen en psychologen. Deze teams vertrekken iedere ochtend vroeg met 1 of 2 auto’s en zetten een eendaagse kliniek op in de plaats die ze bezoeken. Gelukkig zijn de meeste dorpen in onze omgeving goed te bereiken met een normale auto of met een terreinwagen.

 

Quirijn Dees onderzoekt de situatie rondom het afgelegen kustplaatsje Libertad. © Florian Lems/MSF

 

Per boot

In het noorden van het eiland zijn echter ook een paar dorpen die enkel te voet bereikt kunnen worden. Ze liggen vlak aan zee, dus transport per boot is ook mogelijk. Dit zijn de plaatsen die het minst bezocht worden door hulporganisaties, maar die de hulp vaak het hardst nodig hebben. Vanuit onze basis in de plaats Carigara konden we deze afgelegen plaatsen bereiken. Onze noodhulpcoördinator had al contact gehad met de plaatselijke dorpsleider (de captain) en die zou een boot kunnen sturen om ons op te halen.

 

Op de pier

In de vroege ochtend stonden we met 12 man klaar op de pier, allemaal ons zwemvest aan. Na een tocht van een klein uur kwamen we aan in Libertad. Alle dorpelingen hadden zich al verzameld op het centrale plein en de schoolkinderen hielpen ons met het dragen van alle spullen. Ons medisch team had zich binnen een kwartier volledig geïnstalleerd met aparte ruimtes voor vooronderzoek en consultaties. In het begin was het nogal chaotisch, maar de ervaring van ons medisch team hielp iedereen tot bedaren te brengen. Ondertussen gaf ons psychologenteam psychosociale zorg en was ik als logistieker bezig met de communicatie met onze basis.

 

© Florian Lems/MSF

 

Herbouwd

Aan het eind van de dag nam de vrouw van de captain ons mee door het dorp. We passeerden veel kleine huizen en bij de helft van de huizen zei ze “dat is een nieuw huis”. Dit waren huizen die herbouwd waren nadat de oude huizen volledig verwoest waren.

 

Impact

Ook vertelde ze dat haar dochter in Tacloban studeerde, de stad die het zwaarst getroffen is door de tyfoon. Toen de eerste waarschuwingen binnenkwamen was ze nog niet zo ongerust; de mensen in de Filipijnen zijn immers wel gewend aan tropische stormen. Maar 2 dagen voordat de tyfoon aan land zou komen, meldden de berichten dat deze “superstorm” zelfs palmbomen zou doen knakken. Ze was zo ongerust dat ze haar dochter gebood onmiddellijk Tacloban te verlaten en naar huis te komen. Ze was erg blij dat ze dat gedaan had, want de dag na de storm vertrokken ze naar Tacloban om vermiste familieleden te zoeken. Ze kon haar ogen niet geloven; hoe de stad er aan toe was en hoe de mensen erbij zaten – “totale verwoesting” en “dode mensen zo op straat”. Het is duidelijk dat de impact van de ramp enorm is.

 

Dit is Quirijns tweede verhaal vanuit de Filipijnen. Lees ook zijn eerste bericht.

 

December 2013

Sluit zoeken

Zoekveld