© Yann Libessart/MSF

Fysieke en emotionele wonden

In Papoea-Nieuw-Guinea komt fysiek en seksueel geweld op schrikbarend grote schaal voor. Artsen zonder Grenzen geeft medische en psychosociale hulp aan slachtoffers.

‘Toen ik een vriend bezocht in het ziekenhuis, besloot mijn 10-jarige dochter daar ook heen te gaan. Mijn zus zou op haar passen, maar toch wist ze op een bus te springen. Ze bereikte het ziekenhuis nooit. Ik werd gebeld door de politie: ze was door een vreemde man meegenomen en verkracht. Ik kon niet stoppen met huilen. Op mijn 21e werd mijn leven op die manier verwoest. Nu was het mijn dochter overkomen.’

 

Betty* is een van de patiënten in het familiecentrum in het Openbare Ziekenhuis in Port Moresby, de hoofdstad van Papoea-Nieuw-Guinea. Twee maanden geleden verzorgde Artsen zonder Grenzen haar dochter na de verschrikkelijke aanval. Nu krijgen ze allebei psychosociale zorg.

 

Vijf medische prioriteiten

‘De medische noodzaak na dergelijk geweld wordt vaak onderschat,’ zegt landencoördinator Elisabeth Bijtelaar. ‘Zo moet de behandeling om hiv-besmetting te voorkomen binnen 72 uur na de verkrachting beginnen. Er zijn zelfs vijf prioriteiten. Naast het voorkomen van seksueel overdraagbare ziekten zijn dat: de wonden verzorgen, onmiddellijke psychosociale bijstand, vaccinatie tegen hepatitis B en tetanus, en het voorkomen van ongewenste zwangerschap.’

 

© Yann Libessart/MSF

 

Allesomvattende benadering

Huiselijk en seksueel geweld, vooral tegen vrouwen en kinderen, komt helaas veelvuldig voor in Papoea-Nieuw-Guinea. Artsen zonder Grenzen zoekt in het land de samenwerking met overheidspartijen en andere hulporganisaties in de medische en juridische sector. Samen streven zij naar een allesomvattende benadering om slachtoffers van huiselijk en seksueel geweld te helpen. Zo bezoeken onze teams markten om de bevolking te informeren over de medische hulp die zij bieden. Zij benadrukken hoe belangrijk het is om tijdig hulp te zoeken als je slachtoffer bent geworden van geweld. De ambitie luidt om familiecentra op te zetten in alle provincies waar nu nog geen hulp geboden worden.

 

Onder de bevolking begeven

‘Dit is geen nieuw probleem in dit land,’ zegt gezondheidswerker Marilyn Yull. ‘Ik heb zelf familieleden zien worstelen met de nasleep van geweldsdaden. Zij wisten niet waar ze hulp konden krijgen voor hun fysieke én emotionele wonden. Door ons onder de bevolking te begeven en voorlichting te geven, weten vrouwen dat ze in het familiecentrum terecht kunnen.’ Marilyns mannelijke collega Dixon Lay vult haar aan: ‘De Melanesische cultuur schrijft van oudsher voor dat mannen superieur zijn aan vrouwen en dat mannen alles voor vrouwen kunnen besluiten. Maar dat is langzaam aan het veranderen. Ikzelf heb een hele andere houding. En ik wil een voorbeeld zijn voor andere mannen en jongens.’

 

© Yann Libessart/MSF

 

Blauw oog

Artsen zonder Grenzen behandelde sinds 2007 bijna 20.000 slachtoffers van geweld in Papoea-Nieuw-Guinea. Daarmee worden vooral de medische gevolgen van het geweld aangepakt. Maar de wortels van het probleem zijn buiten het bereik van geneeskunde en zijn moeilijk om aan te pakken. Nerty* was slachtoffer van huiselijk geweld: ‘Veel mannen willen met twee of drie vrouwen trouwen en eisen dat die vrouwen dan thuis blijven om op de kinderen en het vee te passen. Ik kwam erachter dat mijn man een relatie had met een andere vrouw. Ik wilde dat hij ermee stopte. Hij trapte me en gaf me een blauw oog.’

 

Nooit hun schuld

Tessi Soy is hoofd van de afdeling met sociale hulpverleners in het Openbare Ziekenhuis in Port Moresby. ‘Waar ik me ernstig zorgen om maak, is de jonge leeftijd van veel slachtoffers van seksueel geweld. Deze meisjes moeten te horen krijgen dat het nooit hun schuld is dat ze verkracht zijn. Ze moeten weten dat ze later nog kunnen worden wat ze willen worden en dat ze veilig kunnen zijn. Ook de ouders gaan door een achtbaan van emoties. Meestal willen de vaders iemand vermoorden om wat er gebeurd is. We proberen ze dan te overtuigen om de rechtspraak haar werk te laten doen. Maar we moeten vooral deze problematiek aan blijven kaarten en bespreekbaar maken.’

 

* Uit privacyoverwegingen zijn de namen van de patiënten veranderd.

Sluit zoeken

Zoekveld