Op de grens met de Sahara

Laat in de middag als de zon nog net boven de horizon staat, landt de Airbus op het vliegveld van N’Djamena, de hoofdstad van Tsjaad, een land dat relatief rustig is. Relatief.

De omliggende landen stonden voor vertrek bijna dagelijks op de voorpagina. Zoals de Darfur-regio in Sudan en de Centraal-Afrikaanse Republiek waar mensen massaal op de vlucht sloegen. In het zuidoostelijke puntje van Tsjaad bevindt zicht een project van Artsen zonder Grenzen waar de vluchtelingen uit Darfur een veiligere haven hebben gevonden. In dit project echter bleek de nood te bestaan voor chirurgische handelingen, zoals dat in iedere samenleving bestaat. Een klein team van Artsen zonder Grenzen, bestaande uit onder andere een chirurg, anesthesist en een verpleegkundige, kunnen deze zorg bieden in Abéché.

 

Vanuit het vliegtuig uit Parijs was het laatste uur voor de landing de Sahara te zien. Een paar dagen later nadat de verschillende briefings zijn afgerond in N’Djamena, ziet het landschap vanuit het propellervliegtuig er hetzelfde uit: droog en verlaten met alleen hier en daar een groep hutjes. Na anderhalf uur vliegen komt onder de vleugel het stadje Abéché tevoorschijn. Een uitgestrekt en ogenschijnlijk geordend stadje.

 

In een klein gebouwtje naast de landingsbaan worden er wat formaliteiten afgehandeld en kan ik handen schudden met mijn rechterhand in dit project. Jaren heeft hij hier alleen gewerkt voor onze organisatie terwijl het als een tussenbasis fungeerde. Hij kent de plek dus als geen ander.

 

Vanaf het vliegveld is het nog een korte rit naar de basis waar we werken, wonen en slapen. Eén van de plaatsen waar we werken, het ziekenhuis dat 5 minuten rijden ligt, is de plek waar het medische team dagelijks aan het werk is. Op de basis moeten nog wat formaliteiten geregeld worden, dus in het ziekenhuis kan ik me de volgende dag pas voor gaan stellen.

 

Niet lang nadat de zon besluit om vroeg onder te gaan, besluit ik het voorbeeld te volgen. Terwijl in Nederland de dag nog even doorgaat, trek ik hier een dun lakentje over me heen. De volgende ochtend zijn het luidruchtige gele vogeltjes die met hun gekrijs om half 6 de dag weer laten beginnen. Terwijl ik uit mijn raam kijk en zie hoe ze allerlei lange slierten in elkaar weven tot een nest, realiseer ik me dat het weer even wennen is om met de zon te leven, na een tijd in Pakistan te hebben gewerkt. De dag begint altijd vroeg. De dag in het ziekenhuis begint vroeg.

 

Juni 2014

Sluit zoeken

Zoekveld