'Thuiskomen in Afrika'

afbeelding van Josine Blanksma

Josine Blanksma

tropenarts

Zondagavond 21 uur is het dan zover. Eerst het bekende loeien van de motoren, de piloot die even goed het gaspedaal intrapt en dan het magische loskomen van de grond... Een uurtje geleden werd ik voor de douane van Schiphol nog stevig geknuffeld en uitgezwaaid door m'n beste vrienden. Voorlopig zal ik het, behalve misschien digitaal contact, zonder hun moeten doen... Even heb ik een brok in m'n keel: ik ben onderweg! Waarom wilde ik dit nou ook alweer?! Uit het raampje zie ik de laatste stukjes weiland al achter het wolkendek verdwijnen. De komende negen maanden laat ik Nederland even voor wat het is en ga ik een nieuw avontuur tegemoet, en eigenlijk geeft dat ook wel weer een enorme boost: Afrika, here I come again!

 

Na een vermoeiende reis word ik de volgende middag afgehaald vanaf een piepklein vliegveldje op de grens tussen Rwanda en Congo. Buiten zie ik al de bekende landcruiser met Artsen zonder Grenzen logo staan. Ik word hartelijk ontvangen door de Congoleze chauffeur en ik plof naast hem neer op de bijrijdersstoel. Terwijl we hobbelend door het grensstadje rijden, kijk ik glimlachend om me heen en laat de omgeving op me inwerken: de stoffige straten, de geur van kerosine, de bonte verzameling van bedrijvige mannen, vrouwen en kinderen, de swingende muziek die overal vandaan lijkt te komen... een vreemd vertrouwd gevoel komt bij me naar boven. Hoewel ik nog nooit op deze plek ben geweest, is het inmiddels de vierde keer dat ik voor langere tijd in Afrika ben. Het voelt toch een beetje als thuiskomen...

 

In Bukavu, de hoofdstad van Zuid-Kivu, van waaruit het coordinatie-team de verschillende projecten in deze provincie aanstuurt, breng ik mijn eerste nacht in dit nieuwe land door. 's Middags heb ik nog de kans om een snelle duik te nemen in het Kivu-meer en daarna zelfs een warme douche (voorlopig de laatste!). Volgens de standaard procedure word ik 's avonds uitgebreid door de landencoordinator op de hoogte gebracht van de huidige politieke situatie en de belangrijkste veiligheidsprotocollen.

 

De volgende ochtend sta ik in alle vroegte op voor het laatste deel van deze reis: samen met een chauffeur rijd ik zes uur lang naar het zuiden, met aan mijn linkerhand steeds uitzicht over het prachtige Tanganyika-meer en aan de rechterhand een adembenemend landschap van glooiende bergen. Onderweg moeten we via de radio elk uur onze locatie in codes doorgeven, een van de vele veiligheidsprocedures. We rijden over onverharde wegen, in sommige dorpen rennen kinderen op blote voeten een stukje met de auto mee terwijl ze hun duimen opsteken en ons lachend achterna roepen. Blikken die ik probeer te vangen worden bijna zonder uitzondering beantwoord met een vrolijke grijns. Af en toe kruisen we met onze robuuste landrover een ondiepe rivier. In een aantal dorpen zien we gewapende mannen, soms rebellen en soms regeringstroepen. Beide komen niet bedreigend over, maar knikken ons vriendelijk toe als we voorbij rijden. Een keer proberen ze sigaretten van ons los te krijgen, maar als de chauffeur duidelijk maakt dat we die niet hebben, worden we zonder problemen doorgelaten. Terwijl de idylische Afrikaanse dorpjes aan mijn open raampje voorbijtrekken, dringt het tot me door dat ik eigenlijk geen idee heb van de omgeving waarin ik me begeef. Ik schrik als ik de bordjes langs de kant van de weg opmerk waarop het aantal slachtoffers van de “massacres” worden gememoreerd die zich nog geen tien jaar geleden hier hebben afgespeeld. Dan passeren we plotseling 15 langzaam rijdende vrachtwagens met onduidelijk opschrift. Ik vraag de chauffeur waar deze zo ineens vandaan lijken te komen. Hij vertelt me dat ze naar de goudmijnen gaan, enkele kilometers verder. Het contrast is verbluffend. En ik besef: dit is Oost-Congo, een gebied doordrenkt van een onwaarschijnlijke tragiek, oorlog, armoede, geweld en ellende. Maar tegelijkertijd een van de prachtigste en rijkste gebieden op aarde. Het zal nog wel even duren voordat ik hier “echt” geland ben... Ik houd jullie op de hoogte!

 

Sluit zoeken

Zoekveld