© Yann Libessart/MSF

Verdriet en frustratie in het regenseizoen

Het regenseizoen in de Centraal-Afrikaanse Republiek is in volle vaart. Normaal gesproken is dit een tijd waarin de gevechten spaarzamer worden. Maar helaas gaat dat niet altijd op.

We reden enkele weken geleden met een bijna compleet team naar Boguila, in het westen van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Daarvoor konden we de stad slechts sporadisch bezoeken en konden we weinig ondersteuning bieden aan het hospitaal daar, ondanks veelvuldige communicatie over en weer. Ik concludeerde dat we het aantal bezoeken konden gaan opvoeren. In het regenseizoen wordt er doorgaans minder gevochten, omdat mensen en gewapende groepen zich vaak moeilijker kunnen verplaatsen. Rivieren staan vol met water en wegen zijn slechter begaanbaar. Bovendien worden dan vaak de akkers actief bewerkt en wordt er zaaigoed geplant. Een mindere tijd voor gewapende groepen.

 

Natuurlijke barrière

Ook in en rond Boguila waren de gewapende groepen een stuk minder actief. Het leek erop dat ze zich koest hielden. Een tijdje geleden hoorde ik ook dat zij de rivier of een vlakte aangrenzend aan onze provincie niet konden oversteken, omdat het water te hoog stond. De doorgaande weg was volledig overstroomd. De rivieren ten oosten en ten noorden van onze provincie zorgden voor een natuurlijke barrière. Wat fijn, die regenperiode.

 

Wat was er gebeurd?”

 

Voorzichtig

Check, check, dubbelcheck. Ja, het klopte dat er sinds de start van het regenseizoen geen incidenten met gewapende groepen waren voorgevallen. Het gebied was een stuk veiliger nu. Ik deelde mijn analyse met mijn landencoördinator en het hoofdkantoor. Iedereen was het erover eens: dit is mogelijk een periode waarin we wat meer kunnen doen voor het ziekenhuis en de bewoners van Boguila. We krikten daarom de frequentie van onze bezoeken op en waren in staat om voorzichtig wat meer naar Boguila te gaan.

 

Hoe kon dit gebeuren?

Toen kregen we het nieuws dat een dorp in de provincie was aangevallen door bandieten. Wat? Hoe was dit mogelijk? Waar kwamen deze gewelddadige groepen vandaan? Ze overvielen het dorp, Nana Bakassa, ‘s ochtends vroeg. Ze roofden, plunderden vermoordden vijf onschuldige bewoners, mensen die zich niet snel genoeg konden verplaatsen. Een pastoor die moeilijk liep, een gehandicapte man, een man met mentale beperkingen en een andere man. Een jong meisje verdronk in haar poging om de rivier over te zwemmen. Dramatisch en wreed. Hoe kon dit gebeuren? Wat was er gebeurd?

 

We zijn weer een beetje terug bij af”

 

Bootje gekaapt

Gewapende groepen hadden simpelweg een bootje gekaapt om aan de overkant van de rivier te komen. Ze vielen het dorp te voet aan en roofden en plunderden er op los. Mijn analyse dat het regenseizoen voor een periode van rust zou zorgen, was ongegrond. En dus was er geen ruimte om meer te kunnen doen voor de bevolking. We moeten nog voorzichtiger zijn en blijven. We zijn weer een beetje terug bij af.

 

Geen bescherming

De bevolking is geschrokken en wacht het volgende moment met spanning af. Ze trekken zich terug in de bossen en zijn blij met iedere dag die ze leven. Artsen zonder Grenzen benadrukt al sinds april dat er een zeer onveilige situatie is in de prefectuur Ouham. De mensen die nog in en rond Boguila leven, zo’n 50 tot 60.000 mensen, kunnen geen normaal bestaan opbouwen.  In plaats van hun akker te kunnen bewerken en hun zaaigoed uit te strooien, zaaien gewapende bendes dood en verderf in het gebied. Het is meer dan droevig en frustrerend dat deze mensen door niemand beschermd worden.

 

Oktober 2014

Sluit zoeken

Zoekveld