Roelant en zijn collega’s van het mobiele team. © Roelant Zwaanswijk/MSF

Passie en toewijding

De eerste vier maanden van Roelants missie zitten erop. Tijd voor een terugblik. En voor een hoopgevend bericht.

Vijf maanden geleden werd we opgeschrikt door een roofoverval op het ziekenhuis in Boguila. 19 mensen, waaronder drie collega’s van Artsen zonder Grenzen, werden vermoord. Vier maanden geleden startte ik mijn nieuwe missie in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Vandaag, zondagmorgen en na een paar intensieve maanden, kijk ik terug op een leerzame en zware tijd. Maar zwaar voor wie, vraag ik me af.

 

Gillen van vreugde

Voor mezelf? Ja, het was niet makkelijk om een mobiel team, dat het hospitaal van Boguila en de omringende klinieken ondersteunt en controleert, op te bouwen en te leiden. Maar het lukte ons om een programma te starten waarmee we de zorg in de provincie voort kunnen zetten. Hoe? Door met een mobiel, reizend team – zonder vaste verblijfplaats of basis – op pad te gaan. Iedere keer als we een kliniek bezoeken, gillen mensen en kinderen van vreugde. Ze schreeuwen ‘MSF’ en zijn erg blij dat we er nog zijn.

 

Bakken energie

Het geeft bakken energie als je merkt dat het gezondheidssysteem – dat bestaat uit een hospitaal en enkele omringende klinieken – dat door vele collega’s met passie en toewijding is opgezet, rustig doordraait dankzij trouwe en zorgzame lokale medewerkers. Bravo ook voor alle mensen die hier de afgelopen jaren keihard voor gewerkt hebben. Fantastisch om te zien dat het plan realiteit werd, het zorgsysteem draait en dat de bevolking – kinderen, moeders – nog toegang tot gezondheidszorg hebben.

 

Kantoor in de terreinwagen

Met een team van zes specialisten (drie internationale medewerkers en drie Centraal-Afrikaanse collega’s) reizen we door de provincie heen. We slapen buiten de provincie, in veiligere gebieden, en hebben ons kantoor in de terreinwagen. Ik heb groot ontzag voor mijn team dat voor dag en dauw opstaat, om half zes vertrekt, vele kilometers maakt om een uur of twee uur een kliniek te kunnen bezoeken. Iedere keer proberen we wat kleins en concreet te verbeteren. En telkens krijg ik het gevoel en de bevestiging dat het werkt, dat onze hulp aankomt.

 

Roelant en zijn collega’s van het mobiele team. © Roelant Zwaanswijk/MSF

 

Beetje bij beetje

De cijfers die we uit het veld krijgen kloppen ook. Het geeft het beeld dat de toegang tot gezondheidszorg langzaamaan doordraait en zich verbeterd. Beetje bij beetje. Wat moet je dan schrijven op zondagochtend als de eerste vier maanden van je missie er op zitten? Ik ben moe en voldaan en ga dolgraag op vakantie. Maar voordat ik dat doe, schrijf ik eerst dit stukje, om iedereen die aan dit project werkt – en heeft gewerkt – te bedanken voor hun inzet, vertrouwen en het geloof dat we echt iets kunnen veranderen.

 

Oktober 2014