Kinderarts in Quetta

afbeelding van Daan Van Brusselen

Daan Van Brusselen

kinderarts

Ruim twee maanden geleden begon kinderarts Daan Van Brusselen aan zijn missie in Quetta, Pakistan. Een nieuwe omgeving én een nieuwe uitdaging.

Voor mijn vertrek twijfelde ik flink. Heb ik wel genoeg ervaring genoeg om de leiding te nemen in een dergelijk project? Zal ik het aankunnen om negen maanden lang teruggetrokken en in een besloten omgeving te leven? Uit veiligheidsoverwegingen wordt de bewegingsvrijheid in de provincie Beloetsjistan, waar ons project is, namelijk sterk aan banden gelegd. Mijn angst ebde echter weg toen ik in Quetta aankwam. Mijn vriendelijke collega’s trakteerden me op een warm onthaal en maakten mijn nieuwe ‘thuis’ meteen tot een aangename omgeving. Het is best vreemd hoe de aanloop naar een gebeurtenis vaak meer stress met zich meebrengt dan de gebeurtenis zelf.

 

Zorg onbetaalbaar of ontoegankelijk

Gezondheidszorg is in Pakistan vaak onbetaalbaar of ontoegankelijk voor bepaalde bevolkingsgroepen. Bovendien is het in veel gebieden door het geweld en de onveilige situatie extra moeilijk om toegang te krijgen tot medische hulp. Quetta is op het oog echter geen plaats waar Artsen zonder Grenzen doorgaans werkt – hier wonen één miljoen mensen, de stad lijkt in niets op een vluchtelingenkamp of afgelegen dorp en er zijn voldoende ziekenhuizen. Wat doen wij hier dan? Die ziekenhuizen hebben veelal niet de capaciteit om kinderen – en vooral pasgeborenen – op te nemen en te verzorgen. Bovendien kunnen veel mensen de zorg die daar gegeven wordt niet betalen.

 

Het meisje Gulalai loopt door de verpleegafdeling van het kinderziekenhuis van Artsen zonder Grenzen in Quetta, Pakistan. Ze is herstellende van een longontsteking. © Sa'adia Khan

 

Gaten in de zorg

De grootste gaten in de zorg in Quetta betreffen hulp bij ondervoeding en moeder-en-kindzorg. Artsen zonder Grenzen probeert die kloof te dichten met het Quetta Paediatric Hospital (QPH), een kinderziekenhuis met 65 bedden, waarvan 20 voor pasgeboren baby’s, en een medisch centrum voor moeders en kinderen in Kuchlak, een dorp vlakbij Quetta.

 

Sterfte onder jonge kinderen

Ondervoeding en een gebrek aan verzorging voor baby’s die te vroeg of met ondergewicht geboren worden, jagen het ziekte- en sterftecijfer bij jonge kinderen omhoog. Zeker in landen waar de middelen beperkt zijn. In Pakistan zijn dit dan ook wijdverspreide problemen. In ons medisch centrum in Kuchlak bieden wij die zorg. We geven voedingshulp, geven vaccinaties en helpen er bij bevallingen. Maar als een zwangere vrouw ernstige complicaties heeft bij de bevalling, kunnen we haar overbrengen naar het ziekenhuis in Quetta.

 

In het medisch centrum van Artsen zonder Grenzen in Kuchlak, Pakistan, helpt een meisje haar jonge broertje aan therapeutische voeding. © P.K. Lee/MSF

 

Parasitaire ziekte

In Kuchlak testen en behandelen we ook patiënten ook voor cutane leishmaniasis. Deze ziekte, die vooral kinderen treft, veroorzaakt pijnlijke zweren in het gezicht of op de handen. De zweren kunnen behoorlijk groot zijn en misvormingen teweegbrengen. Na genezing laten zij bovendien vak littekens achter. Leishmaniasis wordt veroorzaakt door een parasiet die wordt overgedragen door de beet van de piepkleine zandmug. De behandeling is moeizaam en pijnlijk, waarbij een patiënt zeven dagen lang een geneesmiddel rechtstreeks in de zweren geïnjecteerd krijgt. De verwondingen in het gezicht van de kinderen zijn verschrikkelijk om aan te zien, maar de behandeling is gelukkig wel erg efficiënt. Meer dan 95% van onze patiënten geneest.

 

Energie en moed

Ik werk hier als arts, maar het is ook – en misschien wel vooral – mijn taak om opleidingen te geven aan medisch personeel en te coördineren. Soms is het best frustrerend dat ik niet in de ziekenzaal kan zijn, bij de kinderen die we onafgebroken helpen en de uitdagingen in een land als Pakistan, een land vol tegenstrijdigheden, zijn enorm. Maar de genegenheid van de mensen hier is opvallend – van de artsen en verpleegkundigen waar ik elke dag mee samenwerk tot de vader van een patiënt die me uitvoerig bedankte voor mijn komst naar een ‘gevaarlijke’ stad als Quetta. Dat soort kleine momenten geven me de energie en moed om mijn werk te doen.

Sluit zoeken

Zoekveld