Wachtende patiënten in een kliniek van Artsen zonder Grenzen in Myanmar. © MSF

Een kliniek aan de kust van Myanmar

Arts Jeltje Danhof werkt al sinds 2012 voor Artsen zonder Grenzen. Inmiddels is ze net gestart met haar vierde missie. Voor de tweede keer werkt zij in Myanmar.

Ik kijk naar de sterren, terwijl ik theeblaadjessalade eet en warm water drink; de traditionele ’late night snack’ hier in Myanmar. Ik overnacht in een kleine kliniek, tussen de palmbomen, honderd meter van het strand verwijderd. Het is nu zo’n drie weken geleden dat ik Nederland in heb geruild voor een negen maanden durende missie in Myanmar en het wordt zo langzamerhand tijd dat ik de eerste indrukken ga verwerken.

 

Gezondheidszorg en vervoer

In de dorpjes in dit kustgebied is er weinig gezondheidszorg, daarom gaan we elke dag naar een ander dorp om daar patiënten te zien. Per dag zien we honderden patiënten komen in deze kliniekjes. Met een team van een lokale dokter, verpleegkundige en vertaler kunnen we basisgezondheidszorg aan deze mensen bieden. Patiënten die er ernstiger aan toe zijn kunnen we met onze auto's naar een ziekenhuis vervoeren. Het is regenseizoen, dus het vervoer is vaak een hele uitdaging. Wegen zijn beschadigd door de regen en enkele bruggen zijn weggespoeld, dus we hobbelen over de geïmproviseerde bruggetjes heen.

 

Buikvliesontsteking

Toen ik vanmorgen in de kliniek aankwam, een paar uur hobbelen van onze thuisbasis in de ‘bewoonde wereld’ af, stonden er al patiënten op ons te wachten. Eén jongen viel mij meteen op: hij liep van de inschrijfbalie naar de wachtruimte, gebogen, hand op zijn onderbuik, met een van pijn vertrokken gezicht. Aan zijn manier van lopen kan ik eigenlijk al direct zien dat hij een buikvliesontsteking heeft. Hij heeft dus met spoed medische zorg nodig.

 

Naar het ziekenhuis

Een maand geleden blijkt hij aan zijn blinde darm geopereerd te zijn in het lokale ziekenhuis, maar eigenlijk is hij nooit helemaal opgeknapt. Het gaat zelfs steeds slechter en slechter. Zijn vader heeft hem nu naar onze kliniek gebracht – anderhalf uur achterop een motorfiets over een hobbelige weg. Als ik hem onderzoek, heeft hij hoge koorts en is zijn buik zo hard als een plank. We geven hem een infuus met antibiotica en regelen dat hij met de auto naar het ziekenhuis kan.

 

Moe

De hele dag is het een komen en gaan van patiënten: kinderen met hoestklachten, veel mensen met huidinfecties, twee vissers die gebeten zijn door een giftige vis…. Als tegen het einde van de dag alle patiënten gezien en behandeld zijn, zijn we allemaal moe en bezweet. En wat is er dan beter dan naar het strand te gaan? Zonder na te denken duik ik met mijn kleding aan in de zee, samen met de lokale dokter en verpleegkundige. Het water is heerlijk, ik zie grote grijnzen op alle gezichten.

 

Theeblaadjessalade en sterren

En na deze dag zit ik buiten, kijkend naar de sterren, met mijn theeblaadjessalade en warm water. Deze kliniek ligt zo ver weg van de stad waar ik verblijf, dat we blijven overnachten. Morgen is er weer eenzelfde dag, met honderden patiënten en ongetwijfeld een duik in de zee.

 

En mijn patiënt met buikvliesontsteking? Een paar dagen later, als ik weer in de ‘bewoonde wereld’ ben, krijg ik het nieuws dat hij goed opknapt in het ziekenhuis. Wederom heb ik een grote grijns op mijn gezicht!

 

Juli 2015

 

Jeltje werkt als medisch verantwoordelijke in het noorden van de deelstaat Rakhine. Hier biedt Artsen zonder Grenzen medische basiszorg, waaronder gezinsplanning, medische zorg en begeleiding aan vrouwen rondom de bevalling. En we brengen mensen die met spoed specialistische zorg nodig hebben naar een ziekenhuis. We werken in 3 klinieken en 5 dorpen, die vaak heel erg afgelegen liggen en waar mensen anders geen hulp van een dokter kunnen krijgen.

 

Artsen zonder Grenzen werkt sinds 1994 in Rakhine. Oorspronkelijk startten we onze hulp om malaria te behandelen, maar al snel richtten we onze hulp erop om medische zorg te bieden aan mensen die daarvan uitgesloten werden of maar beperkt konden krijgen. Een uitdaging was en is nog steeds tot vandaag de dag de beperkte bewegingsvrijheid van grote groepen in de moslimbevolking en daarnaast een algemeen gebrek aan middelen, infrastructuur en partijen die medische zorg bieden.


afbeelding van Jeltje Danhof Geschreven door: Jeltje Danhof
Jeltje werkt voor Artsen zonder Grenzen omdat ze vindt dat ieder mens het verdient dat er naar hem of haar wordt omgekeken. Inmiddels is zij op haar vierde missie.
Sluit zoeken

Zoekveld