De verwoestende kracht van water

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogt vanuit standplaats India. Dit keer: een lokale natuurramp treft duizenden mensen in Manipur.

Ik weet niet of Nederland het meekreeg, maar eind juli regende het in Manipur, en over de grens in Myanmar, anderhalve week non-stop. Hierdoor ontstonden grote en hoge waterstromen in de rivieren. Zo hoog dat de rivieren buiten hun oevers traden. Het waren de ergste overstromingen sinds 1959, wist een 73-jarige man ons te vertellen.

 

Razende rivier

Alles werd meegesleurd door de rivier: bomen, huizen aan het water, dieren, eigenlijk alles dat zich niet op tijd op hoger gelegen land kon begeven. De meegezogen bomen zorgden ervoor bruggen weggevaagd werden. Hele dorpen kwamen onder water te staan. Mensen werden uit hun huizen gejaagd met alle spullen die ze op het laatste moment konden redden van de razende rivier. Tussen drie en vijfduizend mensen werden getroffen.

 

 

Aardverschuivingen

Op de weg naar grensplaats Moreh was er iets anders aan de hand. In de heuvels waar de Moreh-highway doorheen loopt, ontstonden door de hevige regenval aardverschuivingen. Eén dorp werd volledig weggevaagd; een tiental mensen kwam daarbij om. Twee andere aardverschuivingen hebben deze belangrijke doorvoerroute naar Moreh en Myanmar op twee plekken onder een modderstroom bedolven, waardoor geen doorgaand verkeer meer mogelijk was. Een hoop slachtoffers en verwoesting, in slechts enkele dagen.

 

Patiënten afgesloten van zorg

Ook ons werk werd getroffen. De grootste problemen ondervonden we in het dorp Chapikarong, waar we drie dagen in de week hiv/aids- en tuberculose-hulp geven in het lokale ziekenhuis. Daarnaast was onze kliniek in Moreh volledig geïsoleerd geraakt. Vanuit Churachandpur konden we geen mensen, medicijnen en goederen sturen en vanuit Myanmar konden patiënten niet naar de kliniek komen.

 

Situatie peilen

De grootste verwoesting was aangericht op de dag voordat het stopte met regenen. De dag erna trokken we met een team van zeven hulpverleners richting Chapikarong om de situatie te peilen. Ons primaire doel: kwetsbare en zieke mensen zo snel mogelijk bereiken en voorkomen dat ze nog zieker zouden worden. Het tweede doel was om te kijken of we iets konden betekenen voor de mensen en gemeenschappen die het meeste getroffen waren door deze lokale natuurramp.

 

 

Mistroostige taferelen

Het was buitengewoon lastig om Chapikarong te bereiken. De weg stond op plekken tot een meter onder water. Onderweg zag het team enkele mistroostige én bizarre taferelen. Mensen stonden verslagen met al hun spullen op een stukje droge weg. Kinderen speelden luid en lachend met elkaar in het water. Boeren, die hun rijstvelden compleet water zagen staan, zaten met een netje in het water te vissen. Anderen probeerden zich te begeven naar familie die in hoger gelegen dorpen woonden.

 

Mobiele klinieken

Het ziekenhuis konden we eerst niet bereiken, maar het lukte ons wel om in contact te komen met de medewerkers die de tuberculose-medicijnen verstrekken aan onze patiënten. Zo organiseerden we voor de volgende dag mobiele klinieken op verschillende plekken. De hiv- en tbc-patiënten konden zo hun medicijnen krijgen. Dat was het primaire doel van het team.

 

Lamgeslagen

In Chapikarong zelf had het water ook voor modderstromen gezorgd en nadat het waterpeil gezakt was, hadden alle huizen een laag van 10 tot 30 centimeter modder op de begane grond. De materiële schade was enorm. Iedereen die was achtergebleven in het dorp hielp mee met het leegscheppen en opruimen van de openbare structuren, zoals de school, de bruggen en het gemeenschapshuis. De arts van het lokale ziekenhuis had een provisorisch kliniekje opgezet waar hij zieke en lichtgewonde mensen hielp. Het dorp was lamgeslagen. En toch pakten mensen zich bijeen om dat wat opgebouwd kon worden, weer op te bouwen.

 

 

Systemen

Het bleek dat er verder geen directe actie van ons nodig was. We zagen weliswaar dat er hulp nodig was, maar dat de gemeenschappen zelf al veel initiatief had genomen en dat zij het, met de hulp van lokale autoriteiten, wisten te redden. Wat dat betreft is India een land waar dit de nodige systemen hiervoor gelukkig aardig werken.

 

Voeten in de modder

Het was triest om te zien hoe de mensen in dit afgelegen dorp getroffen waren. Hun huizen, hun veiligheid, hun spullen, allemaal heeft het geleden. Het zal even duren voordat alles weer terug bij het oude is. Maar het was erg mooi om te zien dat ze er met elkaar het beste van probeerden te maken en dat ze elkaar hielpen om de dingen weer op te bouwen. Voor mij persoonlijk was het bijzonder om letterlijk met mijn voeten in de modder te staan om mensen in nood te helpen. Dat is waarom ik voor Artsen zonder Grenzen ben gaan werken.

 

September 2015


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld