© Matthias Steinbach

‘Ik ga niet zonder mijn kind’

In Degehabur, in het oosten van Ethiopië, geven wij medische zorg in het plaatselijke ziekenhuis. Vrouwen komen van ver om hier te bevallen. Zo ook de moedige Sindebie Weda (30).

In alle vroegte verliet Sindebie haar huis in de jungle om 250 kilometer te reizen naar het ziekenhuis in Degehabur. Hoogzwanger en met een tas vol schone kleren en wat biscuitjes voor onderweg sprong ze op de vrachtwagen die haar in het stadje kon afzetten. Vooraf werd ze gezegend door Sindebies moeder en de lokale pastoor.

 

Traumatiserend

Toen de vrachtwagen het dorp uitreed, slaakte Sindebie een diepe zucht van opluchting. Gedurende de zes jaar dat ze als getrouwde vrouw in het dorp woonde, verloor ze er twee baby’s bij evenzoveel bevallingen. Beide keren beviel ze thuis, onder begeleiding van een traditionele verzorger. ‘Twee jaar geleden, bij de tweede bevalling, verloor ik niet alleen mijn kind,’ zegt ze, ‘maar verloor ik bijna mijn leven. Deze ervaring was erg traumatiserend voor me.’ Sindebie had zich voorgenomen nooit meer in zo’n verschrikkelijke situatie terecht te komen. Haar derde bevalling moest en zou daarom succesvol zijn.

 

Lachen

Na een halve dag rijden over slechte wegen bereikte de truck Degehabur. ‘Toen iemand tegen me zei dat we bij het ziekenhuis waren, werd ik overmand door vreugde en opluchting,’ zegt Sindebie. ‘Voor het eerst in maanden kon ik echt weer lachen. En ik voelde voor de eerste keer dat ik echt moeder zou gaan worden.’

 

'Ze zou zich nooit laten wegsturen'

 

Bittere pil

Ze werd door medisch personeel goed opgevangen, maar kreeg desondanks toch een bittere pil te slikken. Na een medisch onderzoek moesten verloskundigen van het ziekenhuis Sindebie vertellen dat het nog wel even kon duren voordat ze zou bevallen. En dat ze dus beter terug naar huis kon gaan. Sindebie kon het niet geloven. Ze dacht terug aan de bevallingen met tragische afloop in haar dorp en de herinneringen hieraan die nog steeds pijn deden. Sindebie ging rechtop zitten en sprak de verloskundigen gedecideerd toe. ‘Ik verlaat dit ziekenhuis niet zonder mijn baby in mijn armen. Ik heb genoeg ellende gehad. Ik heb twee baby’s verloren. Ik ga nu niet zonder mijn kind.’

 

Probleem

Rukia Abdulahi was een van deze verloskundigen. En net als haar collega’s was ze verrast door Sindebies reactie. En door haar vastberadenheid. Ze luisterden naar haar verhaal en begrepen dat ze zich nooit zou laten wegsturen. ‘Maar het probleem,’ zegt Rukia, ‘was dat we geen plek voor haar hadden in ons ziekenhuis en niemand die zich over haar kon ontfermen. We wisten niet hoe we dit moesten oplossen.’

 

Lopend vuurtje

Sindebies verhaal verspreidde zich als een lopend vuurtje door het ziekenhuis. Het bereikte ook iemand van Artsen zonder Grenzen, Dr. Seri Sango, die een samenwerking had opgezet met een regionaal zorgbureau. Samen waren Artsen zonder Grenzen en het zorgbureau net bezig om een wachthuis voor zwangere vrouwen te bouwen. ‘Het wachthuis was nog lang niet klaar,’ zegt Dr. Sango. ‘Maar we besloten toch om het alvast in gebruik te nemen en maakten een kamer vrij voor deze moedige vrouw.’

 

Sindebie ligt op haar bed, uitrustend van haar bevalling. Naast haar ligt haar gezonde baby. © Matthias Steinbach

 

Zielsgelukkig

Sindebie verbleef zeven dagen in het wachthuis. Op dag acht beviel ze in het ziekenhuis van een gezonde baby. Terwijl ze op bed lag, haar kindje naast haar, kon ze niet anders dat zielsgelukkig zijn. Haar buitengewone relaas was inmiddels zelfs over het hele district verspreid. Ze werd zo plots een lokale beroemdheid. En dat droeg bij aan de bekendheid van de zorg in het ziekenhuis en het wachthuis voor zwangere vrouwen.

 

Toeleven naar mooie moment

Het wachthuis is inmiddels volledig operationeel. Op elk moment verblijven er ongeveer twaalf vrouwen. Zij komen uit dorpen en stadjes uit de hele regio. ‘Zonder de zorg die we hier leveren,’ zegt Rukia, ‘zouden veel vrouwen met zwangerschapscomplicaties niet veilig kunnen bevallen. En met het wachthuis hebben zij een ruimte waarin zij in alle rust en met goede zorg kunnen toeleven naar dat mooie moment.’

Sluit zoeken

Zoekveld