Zorg voor moeders en kinderen in Peshawar

afbeelding van Amy Le Compte

Amy Le Compte

verloskundige

In het Noord-Pakistaanse Peshawar heeft Artsen zonder Grenzen een ziekenhuis voor moeder-en-kindzorg. Verloskundige Amy werkte in het ziekenhuis én zette zich in om de toegang tot zorg te verbeteren.

Peshawar is een enorme stad in Noord-Pakistan met drie tot vier miljoen inwoners. Er zijn meerdere klinieken en ziekenhuizen in de stad, maar het ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen voor moeder-en-kindzorg richt zich als enige specifiek op de armere, gemarginaliseerde bevolkingsgroepen. Dat doen we met de zorg in het ziekenhuis zelf. Maar we willen ook dat mensen ons ziekenhuis beter kunnen bereiken, juist omdat vele zwangere vrouwen nu afgesloten zijn van die zorg. Dat doen we met een speciaal project waarbij we naar de mensen toe gaan.

 

Nauwelijks toegang tot zorg

Peshawar is de hoofdstad van de provincie Khyber-Pakhtunkhwa. Die grenst aan de zogeheten Federaal Bestuurde Stamgebieden, aan de grens met Afghanistan, waar al jarenlang een gewelddadig conflict is en waar nauwelijks goede zorg is. Veel mensen uit die regio zijn daarom naar Peshawar en de omliggende districten gevlucht. Zij hebben echter nauwelijks toegang tot zorg – omdat ze zorg in hun eigen district of wijk niet kunnen betalen, omdat ze niet naar ons ziekenhuis kunnen afreizen, of simpelweg omdat ze niet weten dat ze voor gratis zorg bij ons terechtkunnen.

 

De buitenkant van het ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen in Peshawar, in het noorden van Pakistan. © Yasmine Ley/MSF

 

Goed én gratis

Met een team van het ziekenhuis gaan wij daarom naar medische hulpposten in en rond Peshawar, om daar aan de mensen – patiënten én medisch personeel – uit te leggen wat wij als Artsen zonder Grenzen doen, waar we te vinden zijn en dat onze zorg goed én helemaal gratis is. Ook zorgen we dat de reiskosten gedekt worden van zwangere vrouwen die vanuit deze hulpposten worden doorverwezen naar ons ziekenhuis.

 

Driedaagse training

Daarnaast geven we training aan het medisch personeel van de hulpposten, zodat zij goede zorg kunnen bieden als dat acuut nodig is en doorverwijzing niet meer mogelijk is. Eenmaal per maand ontvangen wij in ons ziekenhuis zorgverleners voor een driedaagse training. Zij krijgen les over zorg voor moeder en kind (voor, tijdens en na een bevalling), worden praktijkcases voorgelegd en lopen zij mee op de afdelingen in het ziekenhuis.

 

Er zijn ongeveer 100 bevallingen per week in het ziekenhuis. © Yasmine Ley/MSF

 

Voldoening

Ik wisselde zo het dagelijkse werk in het ziekenhuis af met het trainen van anderen. Dat was erg intensief, maar gaf vooral bijzonder veel voldoening. De Pakistaanse hulpverleners met wie ik samenwerkte, doen fantastisch werk. Hun leven in dit land is niet altijd even makkelijk, maar zij beschikken stuk voor stuk over een sterk karakter en een flink doorzettingsvermogen. In het begin botste ik nog weleens met hen – als jonge verloskundige duurde het even voordat ik volledig geaccepteerd werd, langer dan wanneer ik bijvoorbeeld een oudere of mannelijke arts zou zijn. Dat is een cultureel verschil zoals we die in vrijwel alle landen hebben waar Artsen zonder Grenzen werkt.

 

Complicaties

In het ziekenhuis werken 150 mensen, van de ziekenhuisdirecteur tot de schoonmaker. Met ongeveer honderd bevallingen per week zitten we vrijwel altijd aan onze taks. We hebben ook onze eigen operatiekamer waarin we keizersneden kunnen uitvoeren. Helaas brengt dat niet altijd redding. We hebben bijvoorbeeld veel te maken met complicaties bij zwangere vrouwen die gevaarlijke medicijnen hebben ingenomen die zij zonder doktersrecept hebben kunnen krijgen. Dat leidt vaak tot vroeggeboren baby’s en gecompliceerde bevallingen.

 

Verpleegkundige Amy met een pasgeboren kindje in het ziekenhuis van Artsen zonder Grenzen in Peshawar, Pakistan. © Amy Le Compte/MSF

 

Te voorkomen dood

Mijn naarste ervaring hiermee was toen een vrouw zwanger was een vierling, maar we geen van de vier kindjes konden redden. Ze waren minder dan dertig weken in de buik – te klein om te kunnen overleven. In plaats van een flinke uitbreiding moest deze familie de pijnlijke en te voorkomen dood van de vier kleintjes verwerken. In landen als Pakistan, vanwege het sociale klimaat en gebrekkige hygiënische leefomstandigheden van veel mensen, komen kindersterfte en geboorteafwijkingen vaker voor – en wordt het meer geaccepteerd – dan in de meeste rijkere landen.

 

Prachtige verhalen

Gelukkig zijn er ook veel prachtige verhalen te vertellen. Er kwam eens een vrouw uit Hangu, een plaats in de Federaal Bestuurde Stamgebieden, naar het ziekenhuis. Ze had een rit van vier uur achter de rug en was doorverwezen door een lokale hulppost. Volgens onze gegevens zou ze een tweeling krijgen. Toen ze aankwam, was ze uitgeput en uitgedroogd. We zorgden vervolgens voor goede zorg en een veilige bevalling, waarbij ze niet twee maar drie kindjes kreeg – twee jongens en een meisje. Nadat het gezinnetje weer op kracht was gekomen, konden ze allen gezond weer naar huis.

 

November 2015


afbeelding van Amy Le Compte Geschreven door: Amy Le Compte
Amy Le Compte, uit Nieuw-Zeeland, werkt als verloskundige voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld