Registrator Dave

Psycholoog Antoine van Sint Fiet blogt vanuit standplaats India. Dit keer: over registrator Dave*, medewerker én patiënt van Artsen zonder Grenzen, en te vroeg overleden.

Enkele maanden geleden is een van onze Indiase medewerkers overleden: onze registrator Dave. Dave zat elke dag aan de ingang van onze kliniek om iedere patiënt bij binnenkomst te registeren. Vervolgens liep hij met het patiëntendossier, met de medische gegevens, naar zijn collega’s in de kliniek.

 

Manneke

Dave was een smal en iel manneke, die erg stil was. Hij had het vermogen om ergens aanwezig te zijn zonder dat iemand hem opmerkte. Soms deden we presentaties met het medische team en dan vroegen we ons naderhand af of hij wel aanwezig was geweest. Het bleek altijd weer dat hij ergens had gezeten, maar dat we hem volledig over het hoofd hadden gezien. Dave was altijd daar en deed zijn werk.

 

Patiënt

Dave was naast een collega echter ook een patiënt van Artsen zonder Grenzen. Hij was hiv-positief en had hepatitis C opgelopen. Hij was jarenlang chronisch verslaafd aan heroïne en had zijn spuitgerij gedeeld met een van zijn medegebruikers. Helaas bleek een van hen ziek te zijn, waardoor Dave deze besmettelijke ziekten opliep. Hij slikte zijn medicatie tegen hiv en kreeg daarbij ondersteuning van ons. Maar zijn heroïneverslaving bleek een hardnekkige gewoonte te zijn, waardoor hij er zowel fysiek als psychisch voortdurend zwak bij liep. Het bijzondere was dat zijn werk er nauwelijks onder leed en je bijna niets merkte aan zijn gedrag.

 

‘Hun toekomst was onzeker door deze stille tragedie’

 

Familieman

Dave was naast ziek en verslaafd ook echtgenoot van een gezonde vrouw en vader van drie kinderen (twee zonen van 11 en 8 jaar en een dochter van 6 jaar). Hij was de kostwinner van het gezin en van zijn familie. Uiteindelijk is zijn verslaving en ziekte hem fataal geworden. Hij probeerde eraf te komen, voor zichzelf, voor zijn familie, voor zijn toekomst.

 

Onzekere toekomst

Hij zocht hulp voor zijn problemen, maar viel toch weer terug in gebruik. Uiteindelijk zag hij het niet meer zitten en stopte hij met het nemen van zijn medicijnen. Hij werd daardoor ziek en overleed kort daarna in het ziekenhuis. Met enkele collega’s gingen we naar de begrafenis. Daar zagen we zijn rouwende vrouw en drie jonge kinderen plots zonder vader. Hun toekomst was onzeker door deze stille tragedie. We troostten ons met de gedachte dat de familie hier vaak een oplossing voor vindt. Maar op dat moment konden we niet meer doen dan onze condoleance geven.

 

‘Elke crisis kent zijn eigen slachtoffers’

 

Afghanistan

Dit gebeurde in dezelfde tijd als de afschuwelijke luchtaanval op ons ziekenhuis in Kunduz, Afghanistan, waarbij collega’s en patiënten omkwamen. Internationaal heeft dit een hoop stof doen opwaaien en er is binnen Artsen zonder Grenzen een hoop medeleven en sympathie gemobiliseerd en getoond.

 

Stilstaan

Wat ik me realiseerde tijdens deze openlijke tragedie, is dat de internationale publiciteit rondom mijn Afghaanse collega’s een stuk groter was dan voor Dave, die voor dezelfde organisatie werkte en met dezelfde passie mensen in nood probeerde te helpen. Elke crisis kent zijn eigen slachtoffers. Alle slachtoffers verdienen het om bij stilgestaan te worden. Om voor gerouwd en om herinnerd te worden. Ik sta stil bij Dave, het stille, iele manneke, die er altijd was om patiënten welkom te heten.

 

* Naam is veranderd vanwege privacyredenen.


afbeelding van Antoine van Sint Fiet Geschreven door: Antoine van Sint Fiet
Antoine van Sint Fiet werkt als psycholoog voor Artsen zonder Grenzen. 'Omdat ieder mens recht heeft op hulp. Naast medische zorg ook psychologische of sociale hulp als dat nodig is.'
Sluit zoeken

Zoekveld