Mensen die net aangekomen zijn in het vluchtelingenkamp op het VN-terrein in Bentiu, proberen een onderkomen op te zetten. Zuid-Sudan, november 2015.

Kinderschoenen

afbeelding van Evita Looijen

Evita Looijen

verpleegkundige en medisch teamleider

Evita Looijen, van oorsprong verpleegkundige, gaat weer op pad. Zij wordt medisch teamleider in Bentiu, Zuid-Sudan. Ruim 100.000 mensen zoeken hun toevlucht op een VN-terrein uit angst voor aanvallen.

Eindelijk is het dan zover: ik mag m’n tas weer gaan inpakken. Na 2 maanden thuis te zijn geweest, is het de hoogste tijd om weer op missie te gaan.

 

‘Het vluchtelingenprobleem’

In de weken dat ik thuis was heb ik veel gehoord en gelezen in de media over ‘het vluchtelingenprobleem’. Al die berichten en meningen maakten me verdrietig en machteloos.

Zodra het telefoontje van Artsen zonder Grenzen komt met het verzoek om naar een groot vluchtelingenkamp in Zuid-Sudan te gaan voel ik me meteen beter: ik kan wat gaan doen! Ik kan een helpende hand bieden aan hen die niets hebben. 

 

© Evita Looijen/MSF

 

Tandenborstel

Een aantal Artsen zonder Grenzen vrienden hebben al eerder in Zuid-Sudan gewerkt, dus ik vraag hen om de nodige tips om mijn tas goed in te pakken. De mooiste tip komt van een vriendin: ‘Neem extra tandenborstels mee! Ik had er maar één en die viel een keer in de latrine… Gelukkig had iemand een nieuwe voor me.’ Ik koop voor de zekerheid maar snel 3 nieuwe tandenborstels.

 

Duik in de geschiedenis

Terwijl de tips binnenkomen en mijn tas zo efficiënt mogelijk probeer in te pakken, struin ik het internet af om me wat meer te verdiepen in de geschiedenis van Zuid-Sudan. Na jaren van oorlog is in 2011 de onafhankelijkheid getekend. Daarmee is Zuid-Sudan het jongste land van de wereld. Een land in kinderschoenen, een land dat van de grond af opgebouwd moet worden. Maar hoe doe je dat als de meerderheid van de bevolking nauwelijks weet wat vrede is? Hoe doe je dat als de meerderheid van de bevolking zich elke dag moet afvragen of er wel voldoende voedsel is? Hoe doe je dat als een groot deel van de bevolking in vluchtelingenkampen woont?

 

Nieuw en onbekend

Zelf voel ik me ook een beetje in kinderschoenen staan: de afgelopen 1,5 jaar hebben mijn missies steeds in hetzelfde land plaatsgevonden (Sierra Leone). Ik raakte vertrouwd met het land, de cultuur, de taal. Nu ga ik naar een nieuw land, een - voor mij - nieuwe setting (één van de grootste vluchtelingenkampen van Zuid-Sudan) en onbekende cultuur. Het voelt een beetje alsof ik weer opnieuw op eerste missie ga.

 

122.000 verhalen

Er zal de komende maanden veel op me af komen: hoge werkdruk, leiding geven aan een groot team van medisch personeel, maar vooral: 122.000 mensen die om wat voor reden dan ook genoodzaakt zijn om alles achter te laten en te vluchten naar dit kamp. 122.000 verhalen en ze zullen allemaal dramatisch zijn.

 

De komende maanden hoop ik jullie mee te nemen op mijn reis naar Zuid-Sudan en jullie een kijkje te geven in het werk dat Artsen zonder Grenzen hier doet. Ik ben er klaar voor.

 

© Evita Looijen/MSF

 

Februari 2016


afbeelding van Evita Looijen Geschreven door: Evita Looijen
Evita werkte jarenlang als intensivecareverpleegkundige in Utrecht, maar het was altijd een droom van haar om voor Artsen zonder Grenzen te werken. Inmiddels heeft zij al meerdere missies gedaan.