Geland

afbeelding van Monique Brakeboer

Monique Brakeboer

India, psycholoog

Psychosociaal medewerker Monique Brakeboer is begonnen aan haar eerste missie voor Artsen zonder Grenzen. Vanuit India blogt ze over haar ervaringen.

Na een hectische eerste week heb ik eindelijk tijd om te schrijven. Wat ik doe op het dakterras van ons huis in Manipur, een gebied in het uiterste noordoosten van India. Een dakterras met zonnestralen, maar vooral met veel stof. De zomer gaat beginnen en het landschap begint droog te worden. Om me heen zijn de mensen blij dat de kou van de winter over is. De temperatuurverschillen in Manipur zijn namelijk groot.

 

Seizoenen

Tijdens mijn missie zal ik hier alle seizoenen meemaken. Dat voelt nu nog surrealistisch. Het besef dat ik hier minimaal negen maanden zal zijn, is er nog niet. Nog maar een week geleden was ik in Nederland mijn spullen aan het inpakken. Het was lastig om te bedenken wat ik wel en niet mee zou nemen. Zonnebrandcrème, antimuggenmiddel DEET, shampoo, opladers, alles leek even belangrijk. Maar ook kaas, stroopwafels, en drop konden niet ontbreken. Van vrienden kreeg ik bovendien een vrachtlading miniatuurspellen mee: mikado, monopolie, yahtzee, frisbee en allerlei kaartspellen. Uiteindelijk kwam ik met een tas te veel op Schiphol aan. Bij de incheckbalie werd deze gelukkig met een knipoog en zonder extra kosten in ontvangst genomen.

 

Het uitzicht vanaf het dakterras van het Artsen zonder Grenzen-huis in Churachandpur, in de deelstaat Manipur in India.

 

Onzekerheid

Tijdens het afscheid en de vlucht voelde ik me krachtig en blij. Het werken voor Artsen zonder Grenzen was al jarenlang een droom van me, die nu eindelijk in vervulling ging. Lange tijd was ik nergens zekerder van dan van de beslissing om te gaan. Maar terwijl het vliegtuig daalde boven Delhi nam mijn onzekerheid toe. Ga ik het wel redden in mijn project? Zal ik wel een klik hebben met de Indische collega’s? Kan ik wel een team begeleiden? Maar nog meer maakte ik me zorgen of de chauffeur er wel zou staan na de landing om één uur ‘s nachts.

 

Voorbereiding project

Na ongeduldig op mijn koffers te hebben gewacht, bleek dat gelukkig het geval. De dagen erna, in Delhi, stonden vooral in het teken van heel veel uitleg over het project. We bieden er zorg aan patiënten met hiv, aids, multiresistente tuberculose en, sinds kort, hepatitis C. In het gebied is veel heroïnegebruik, wat vaak de kern is van de problematiek. Omdat goede zorg voor mensen met verslavingsproblematiek onlosmakelijk samengaat met psychologische begeleiding worden mental health officers bij het project betrokken. Een van onze aandachtspunten is het benaderen van vrouwelijke gebruikers. Zij blijven namelijk vaak buiten beeld. Daarnaast bieden we ook hulp aan slachtoffers van seksueel geweld.

 

'Dat is niet de meest veilige plaats'

 

Conflicten

Na Delhi voelde ik me klaar voor de volgende vlucht: naar Manipur, naar het project. Tijdens de vlucht vroeg iemand me waar ik naartoe ging. Als ik mijn bestemming noem, is de reactie: ‘Dat is niet de meest veilige plaats die er is.’ Daar was ik inderdaad van op de hoogte gebracht. Er zijn namelijk behoorlijk wat conflicten tussen de verschillende stammen in het gebied waar ik nu woon en werk. Dit heeft veel gevolgen voor de wijze waarop wij als internationale hulpverleners leven. We mogen bijvoorbeeld na 17:30 niet meer buiten zijn. We leven in een huis met zijn zessen en zijn dus behoorlijk op elkaar aangewezen.

 

De deelstaat Manipur ligt in het uiterste noordoosten van India.

 

Indrukwekkend

In de afgelopen dagen heb ik onze kliniek gezien, waar we de patiënten behandelen. Ook bezocht ik de woonvorm voor de patiënten met multiresistente tuberculose (MDR-TB). Patiënten kunnen hier verblijven zodat dierbaren of andere patiënten niet besmet kunnen raken (MDR-TB Is namelijk besmettelijk). Het is indrukwekkend om te zien hoe de artsen, verpleegkundigen, health educators en counselors uiterst betrokken hun werk doen. Ook zijn er chauffeurs en bewakers. Verreweg het grootste deel van het personeel is van Indiase afkomst. De werkdagen beginnen om 7:30 uur in de kliniek met een ochtendvergadering. Alle disciplines zijn dan al aanwezig. Mijn eerste dag werd ik tijdens deze vergadering al hartelijk ontvangen en kreeg ik een duwtje naar voren om mezelf aan de hele groep voor te stellen. Daarna liep ik vooral nog wat onhandig rond. En probeerde ik snel te leren waar ik wel en niet het masker moest dragen om besmetting met tbc te voorkomen.

 

Wennen

Met mijn counselors besprak ik wat van mij als mental health officer wordt verwacht en wat prioriteit heeft. Ik zal vooral supervisie geven en managementtaken hebben. ‘We willen dat je ons leert kennen’, was het antwoord. Ik was onder de indruk van hun eerlijkheid. Het is namelijk lastig voor het team dat er steeds andere internationale hulpverleners komen. Onze missies duren meestal maar een jaar. Het gevolg is dat er weer een nieuw gezicht tegenover ze staat. Ik hoop dat ze snel aan mij gewend zijn. En dat ik zelf snel meer leer over deze andere cultuur met zijn eigen gewoonten en gebruiken.

 

Maart 2016


afbeelding van Monique Brakeboer Geschreven door: Monique Brakeboer
Monique Brakeboer werkt als gezondheidszorgpsycholoog voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld