Wereld­tuberculose­dag in Manipur

afbeelding van Monique Brakeboer

Monique Brakeboer

India, psycholoog

Psychosociaal medewerker Monique Brakeboer is begonnen aan haar eerste missie voor Artsen zonder Grenzen. Vanuit India blogt ze over haar ervaringen.

Het is Goede Vrijdag als ik dit schrijf. Onze kliniek is dicht. Ik weet van mijn Indiase collega’s dat ze vandaag naar de kerk gaan. Ze brengen de dag met familie door. Zelf zit ik in ons huis met de andere internationale hulpverleners. Verveeld kijk ik naar het scherm van mijn laptop. Naar het blauwe cirkeltje dat maar rondjes blijft draaien. Er gebeurt weinig. Er is al dagenlang geen internet. Soms breekt het een beetje door. Dan zie ik de anderen snel naar hun kamer rennen om hun laptop te pakken. Er is behoefte aan contact met thuis. Vervolgens verdwijnt de verbinding weer. We lachen erom.

 

Hard vechten

Het geeft mij tijd om terug te blikken. De dagen hier beginnen vroeg en het is soms onvoorstelbaar hoeveel indrukken er op een dag te verwerken zijn. Zo was het gisteren (donderdag 24 maart) Wereldtuberculosedag. Een dag voor een ziekte waar we in Nederland weinig bij stilstaan. Hier in Churachandpur leeft het echter wel. Er wordt door patiënten hard gevochten om deze ziekte te overwinnen. Artsen zonder Grenzen biedt als enige in deze regio zorg aan patiënten die een multiresistente vorm van tbc hebben. Dat betekent dat de reguliere behandeling, die door het lokale ziekenhuis wordt geboden, hen niet zal genezen.

 

Psychologe Monique op pad in Moreh, een plaatsje in de deelstaat Manipur in India.

 

Kwaliteit van leven

Die dag ging ik eerst samen met een counselor met spoed naar een opgenomen patiënt. De tuberculosebehandeling was succesvol verlopen. Maar de patiënt, die ook hiv-positief is, bleek een CD4-waarde van twintig te hebben. Dat betekent dat zijn afweer sterk is verzwakt door het hiv-virus. Direct starten met medicatie daartegen was noodzakelijk. Tijdens het gesprek maakte de counselor een tekening van wat een CD4-waarde betekent en hoe medicatie kan helpen. Een goede uitleg vergroot de kans op het trouw blijven gebruiken van de medicatie. En daarmee verbetert de kwaliteit van leven voor de patiënt.

 

Gevoelige onderwerpen

Ik stelde aanvullend nog vragen over de zwangerschap van zijn vrouw. Ik wist dat zij geen hiv heeft, het testen van partners bij positieve uitslagen wordt door ons standaard gedaan. De counselor vertaalde de vragen van mijn kant. Het gesprek werd rustig gevoerd en werd naar ieders tevredenheid afgerond. Het verbaasde me hoe rustig de patiënt bleef, terwijl het best een gesprek over gevoelige onderwerpen was. Dit lijkt bij de cultuur te passen. Mensen maken op verlegen en afstandelijke wijze contact. Ik weet nog niet goed hoe dit komt. Komt dit door mijn aanwezigheid, of is dit de norm?

 

Een hoopvolle boodschap: “Unite to end TB”.

 

Tranen

De rest van de dag stonden wij stil bij Wereldtuberculosedag door oud-patiënten uit te nodigen in ons project, om hun herstel met ons te vieren. Velen kwamen en vierden op rustige wijze hun genezing met ons. Ze zagen er nog mager en getekend uit. Om de beurt stonden ze op om te vertellen over de weg die ze hadden afgelegd. Ik verstond af en toe een woordje. En was vooral blij dat mijn collega’s die de lokale taal spreken deze bijeenkomst konden leiden. Eén collega had tranen in haar ogen. Ze vertelde aan alle aanwezigen hoe dankbaar ze was voor dit project. Dat ze in een eerdere missie voor Artsen zonder Grenzen zag hoe patiënten van haar met resistente tbc afgezonderd van anderen stierven. Dit omdat er nog geen goede medicatie beschikbaar was. Die is er gelukkig ondertussen wel – de medische ontwikkelingen hebben veel betekend in de laatste jaren.

 

Onder de indruk

Na afloop werd er samen gegeten en iedereen kreeg als cadeau een kleurrijk laken mee. Ook kinderen die ik niet ouder schat dan tien jaar kwamen me een hand geven. Ik dacht eerder dat deze kinderen er alleen waren omdat ze met hun ouders waren meegekomen. Toen ze het laken in ontvangst namen, besefte ik pas dat het ook oud-patiënten waren. Onder de indruk van wat deze families hebben meegemaakt sloot ik mijn dag af. En bedankte ik ze voor hun komst.


afbeelding van Monique Brakeboer Geschreven door: Monique Brakeboer
Monique Brakeboer werkt als gezondheidszorgpsycholoog voor Artsen zonder Grenzen.
Sluit zoeken

Zoekveld