De poort van het Boost ziekenhuis in Lashkar Gah, provincie Helmand. Het ziekenhuis is een van de weinige algemene ziekenhuizen in geheel Zuid-Afghanistan.

Een drukke dag

afbeelding van Jeltje Danhof

Jeltje Danhof

Afghanistan, Arts

Je kunt nooit voorspellen wat er allemaal gebeurt op een verloskundige afdeling. Op het moment van schrijven is het laat in de middag en mijn voeten doen pijn van het rennen.

Ik heb de hele dag tussen de verloskamer en de operatiekamer heen en weer gerend. Naast me staat een koude kop koffie van vanmorgen, het enige dat ik – probeerde - te drinken. En dat terwijl de dag heel rustig begon.

 

Stabiel

Na het weekend kwam ik de afdeling op en alles zag er rustig uit. De verloskundigen van de nachtdienst groetten me, een beetje bleek om hun neus van vermoeidheid. Alle patiënten waren stabiel en er waren geen spoedgevallen geweest ’s nachts. Zoals elke ochtend besprak ik met de lokale dokters alle patiënten die opgenomen waren of op de verloskamers liggen. We hebben een speciale kamer voor moeders die een keizersnede gehad hebben, dus we praatten met alle moeders en bekeken alle baby’s. Gelukkig ging het zo goed dat we de meeste patiënten zelfs uit het ziekenhuis konden ontslaan.

 

Gelukkig hoorde ik een krachtige hartslag

 

Bewusteloos

De rust was niet van lange duur. Een bewusteloze vrouw werd binnengebracht. Ze had een zeer ernstige zwangerschapsvergiftiging en epileptische aanvallen. We gaven haar medicatie en de aanvallen stopten. Gelukkig hoorde ik een krachtige hartslag van de baby, dus die maakte het goed. De enige manier om een zwangerschapsvergiftiging goed te behandelen is door de vrouw te laten bevallen, dus we maakten haar klaar voor een keizersnede.

 

Operatie

Terwijl we bezig waren werd een andere vrouw binnengebracht: bewusteloos en heel bleek. Haar schoonmoeder vertelde dat ze weeën had en een infuus met weeënopwekker had gekregen van iemand bij haar thuis. Dit gebeurt helaas vaak; mensen zonder goede medische opleiding geven medicatie aan zwangeren tijdens de bevalling. Dit kan grote complicaties opleveren. In het geval van deze patiënte was de baarmoeder gescheurd en de baby overleden. Om het leven van deze vrouw te redden moest er met spoed een operatie uitgevoerd worden. Dus brachten we deze patiënte als eerste naar de operatiekamer. Ze had voorrang op de andere patiënte, want als de operatie niet meteen werd uitgevoerd zou ze zeker overlijden. We renden om haar naar de operatiekamer te brengen en een bloedtransfusie te regelen.

Ook zij moest met spoed geopereerd worden

 

Derde spoedgeval

Ondertussen kwam er weer een vrouw binnen: ze had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en deze was heel hard aan het bloeden in haar buik. Ze was in shock en haar hele buik was opgezwollen van het bloed. Ook zij moest met spoed geopereerd worden.

 

Driemaal

Drie patiënten, drie spoedgevallen. Aan het einde van de dag gaat het goed met alle patiënten en ook de baby van de moeder met zwangerschapsvergiftiging ligt tevreden in zijn bedje. Terwijl ik mijn koude koffie drink, bedenk ik me dat deze vrouwen zonder ons zouden zijn overleden. Ik kijk tevreden op deze drukke dag terug. 

 

De baby op deze foto is niet een van de baby’s waarover Jeltje in haar verhaal over schrijft. Maar ook deze baby is met een keizersnede gehaald omdat de bevalling erg lang duurde en de baby te weinig zuurstof kreeg. Jeltje: ‘Ik vind deze baby zo lief!’

 

April 2016


afbeelding van Jeltje Danhof Geschreven door: Jeltje Danhof
Jeltje werkt voor Artsen zonder Grenzen omdat ze vindt dat ieder mens het verdient dat er naar hem of haar wordt omgekeken. Inmiddels is zij op haar vierde missie.
Sluit zoeken

Zoekveld