Abdu (34) uit Gambia werd op 14 mei 2015 gered door het Artsen zonder Grenzen en MOAS team op de MY Phoenix. Hij zat met nog 560 anderen op een 18-meter lange houten vissersboot op de Middellandse Zee. © Gabriele François Casini/MSF

‘Als God me laat leven, betekent dat dat mijn leven zin heeft’

Op elkaar gepropt op boten die ongeschikt zijn voor zo’n grote zeereis proberen mensen Europa te bereiken. Wie zijn zij en wat drijft hen? Abdu uit Gambia vertelt.

Om 14 mei rond 9 uur in de ochtend ontving het Artsen zonder Grenzen en MOAS team van het schip de Phoenix een oproep van het reddingscentrum in Rome. Een traditionele houten vissersboot met naar schatting 300 mensen was in nood. Tegen 11.00 begon de reddingsoperatie, het duurde 5 uur voordat alle 561 mensen van de 18-meter lange boot in veiligheid konden worden gebracht. Eén daarvan was Abdu, 34 jaar oud, uit Gambia.

 

Broer

Ik heb mijn moederland verlaten omdat ik in Gambia geen werk kan vinden om de kost te verdienen voor mijn gezin. De reis naar Libië duurde ruim 5 maanden via Senegal, Mali, Burkina Faso, Niger en Algerije. In Algerije was het beter dan in Libië: je kan er werken, een beetje geld verdienen en als je papieren hebt word je niet zomaar in de gevangenis gezet. Maar mijn broer was in Libië en ik wilde hem vinden zodat we samen naar Europa konden reizen.

 

Ontvoerd en afgeperst

In Libië heb ik via via mijn broer gevonden. Hij is jonger, dus ik moet hem beschermen. Daarom ging ik erop uit als we wat nodig hadden en liet hem thuis achter. Ik ben vele keren ontvoerd. Op een dag werd ik van straat in een auto getrokken, ze reden met mij rond in een auto en pakten alles wat ik bij me had van me af. Toen hebben ze me in de woestijn achtergelaten. Gelukkig hebben voorbijgangers me geholpen terug naar de stad te komen. Andere keren werd ik in een huis opgesloten, een gewoon woonhuis. Die huizen zaten vol met mannen en vrouwen, zelfs kinderen, met pistolen en messen. Ze nemen je je geld af en ranselen je af. Elke dag vroegen ze opnieuw om meer geld. Heb je dat niet, dan heeft jouw leven geen waarde voor hen. Ik had het geluk dat andere mensen voor mij wilden betalen.

 

In zee met smokkelaars

Vrienden hebben me in contact gebracht met de smokkelaars. Ik moest hen 1.700 dollar geven. De datum is twee keer verzet vanwege het slechte weer. Ik had gelukkig een plek waar ik kon blijven in afwachting van het vertrek, maar vele anderen werden in een magazijn ondergebracht. Uiteindelijk vertrokken we, ’s nachts. 

 

Op 14 mei 2015 redde het Artsen zonder Grenzen en MOAS reddingsteam 561 mensen van een houten boot in nood. Mensen die acuut medische zorg nodig hebben worden naar de kliniek op het schip gebracht. MY Phoenix, Middellandse Zee. © Ikram N’gadi

 

Leven en dood

De oversteek is een kwestie van leven en dood. Je zit op een bootje zonder enige veiligheidsmaatregelen en met enorm veel andere mensen. Ik besefte dat ik makkelijk de dood had kunnen vinden op zee, maar ik zei tegen mijzelf: ik moet weg, ik heb geen keuze. Ik dacht bij mijzelf: als God me in leven laat, betekent dat dat mijn leven zin heeft – het is het lot.

 

Overleven

Wij verlaten ons land omdat we geen keuze hebben. We moeten geld verdienen zodat onze gezinnen kunnen overleven. We willen niet dat de Europeanen ons beu worden, we willen ze niet overspoelen, maar we hebben geen keuze. Wij riskeren ons leven om onze gezinnen, onze ouders, onze broers, onze vrienden en onze buren te helpen. Daarom gaan we deze tocht aan.

 

Nu ik gered ben geloof ik nog sterker in God. Ik denk aan mijn gezin en onze toekomst. Toen ik het schip zag dat me heeft gered dacht ik daar het eerst aan: mijn gezin en aan God.

 

Sinds mei dit jaar vaart Artsen zonder Grenzen op de Middellandse Zee om mensen die in nood verkeren te redden. Abdu werd op 14 mei gered door het zoek-, reddings- en medische hulpteam van Artsen zonder Grenzen en MOAS met het schip de MY Phoenix. Omdat het schip hen niet allemaal kon herbergen, werden 154 mannen naar een bevoorradingsschip van een olieplatform overgebracht. De andere 407 mensen, waaronder 60 kinderen, 136 vrouwen en 211 mannen werden op de Phoenix opgevangen waar zij voedsel, dekens en medische zorg kregen. De foto van Abdu is op het schip genomen.

 

Lees ook het verhaal van Hayat uit Eritrea en Sandra uit Nigeria

 

Juni 2015

Sluit zoeken

Zoekveld