‘Overal lagen lichamen’

Op 4 juni 2015 werd het centrum van een stad in het Syrische district Idlib vernietigd door een raketaanval. Tarek*, die een lokaal veldhospitaal leidt, beschrijft de gruwelijkheden.

‘Vliegtuigen cirkelden boven ons in de lucht. We konden niets doen dan angstig afwachten. Zouden we nu zelf slachtoffers worden? Zouden wij verworden tot statistieken, zoals velen voor ons? Omstreeks drie uur hoorden we het oorverdovende lawaai van drie raketten die in de nabijgelegen stad insloegen. Een overbevolkte stad, met wanhopige inwoners die samenleven met talloze vluchtelingen uit andere delen van Syrië. In een mum van tijd werden appartementsgebouwen en winkels tot puin gereduceerd.’

 

Bloedbad

‘Van de lichamen bleef nog maar weinig over. De ledematen van slachtoffers lagen overal verspreid. Het was een bloedbad, een heus slagveld. Een totale vernietiging die maar moeilijk te beschrijven valt. Al snel heerste overal chaos. Eerst bij de gezinnen die op zoek waren naar familieleden, vrienden of buren. Daarna ook bij ons, het medisch personeel.’

 

De stroom gewonden hield niet op”

 

Smeken

‘Enkele minuten na de eerste aanval ontvingen we de eerste vijf gewonden in ons bescheiden veldhospitaal, dat 12 bedden telt en slechts één operatiekamer. In plaats van oproepen tot gebed uit de moskeeën hoorden we nu alleen mensen die om hulp riepen en mensen die smeekten om de doden onder het puin vandaan te halen.’

 

Stroom gewonden

‘De stroom gewonden hield niet op. Het veldhospitaal werd overspoeld. Er lagen overal lichamen, op de tafels, in de gangen, op de grond. De vloer lag vol bloed. De artsen, verpleegkundigen en vrijwilligers in het ziekenhuis baanden zich een weg door de gewonden en deden wat ze konden.’

 

Ze barstte in tranen uit”

 

Meer dan honderd gewonden

‘De eerste uren na de aanvallen kregen we meer dan honderd gewonden binnen, onder wie veel kinderen. Dit waren mensen die geraakt waren door bomscherven of puin, mensen met botbreuken, mensen bij wie ledematen geamputeerd moesten worden. We konden maar tachtig patiënten verzorgen en moesten daarvan vijftig mensen over laten brengen naar andere medische voorzieningen omdat wij niet over de middelen beschikten om hun gecompliceerde verwondingen te behandelen. Patiënten moeten weigeren, is verschrikkelijk.’

 

Tranen

‘Net als het moment waarop een moeder naar ons toekwam die op zoek was naar haar zoon. We wisten om wie het ging toen ze beschreef hoe hij eruit zag. We wisten ook dat hij om het leven was gekomen. Ze barstte in tranen uit en weigerde naar het lichaam te kijken om haar zoon te identificeren. Ik had geen keuze en gaf haar zijn hemd.’

 

Mannen en vrouwen gaven hun bloed aan onbekenden”

 

Bloed geven

‘Ik hielp mijn collega’s om patiënten te verplaatsen en onderzocht snel nieuw aangekomen gewonden, zodat we de mensen met de ernstigste verwondingen eerst konden behandelen. Er lag overal bloed, maar we hadden gebrek aan bloedzakjes. Mannen en vrouwen gaven hun bloed aan onbekenden.’

 

Moed bijeenrapen

‘Toen de nacht eenmaal was gevallen, was het onmogelijk om nog verder naar overlevenden onder het puin te zoeken. De zoektocht werd in de loop van de dagen erna voortgezet. Wij gingen verder met ons werk, met het aanvullen van onze voorraden, met het bijeenrapen van onze moed en met de voorbereidingen op het volgende onvermijdelijke drama.’

 

Artsen zonder Grenzen ondersteunt het veldhospitaal in het district Idlib met medicijnen, medische materialen en basisgoederen. Direct na de raketaanval zijn we begonnen met de herbevoorrading ervan.

 

* Juni 2015, naam is wegens veiligheidsredenen veranderd.

Sluit zoeken

Zoekveld